ଓ ଶଙ୍କର, ଏହି ପୁଷ୍କର ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କେବଳ ଏକଥର କରିଲେ, ଅନେକ ବର୍ଷ ଧରି ବ୍ରହ୍ମ କ୍ରିୟା ଅନୁଷ୍ଠାନ ଅବହେଳା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବେଦର ପବିତ୍ରତା ଲାଭ ହୁଏ। ଏଠାରେ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଜିନିଷ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଏବଂ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏହି ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା ସମସ୍ତ ବିଦି ଏବଂ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଫଳ ଦେଇଥାଏ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବେଦର ଅନୁଷ୍ଠାନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ପୁଷ୍କରରେ ସାନ୍ଧ୍ୟା ପୂଜା କରି, ନିଜ ଜନାନୀଙ୍କ ହାତରେ ପୁଷ୍କର ପାତ୍ରରେ ଜଳ ଦେଇ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଲୋହା, ପିତଳ କିମ୍ବା କଉଡ଼ିଆ ପାତ୍ରରେ ଜଳ ଆଣି, ସାନ୍ଧ୍ୟା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ପୂଜା ନିମ୍ନ୍ୟାସନ ଏବଂ ପ୍ରାଣାୟାମ ପୂର୍ବକ କେନ୍ଦ୍ରିତ ମନେ କରିବା ଦରକାର। ଏହିପରି ପୂଜା କରିଲେ, ସାନ୍ଧ୍ୟା ପୂଜା ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପରି ଗଣାଯାଏ; ସ୍ନାନ ଓ ଦାନର ଫଳ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞରୁ ଦଶଗୁଣ ଅଧିକ ହୁଏ। ଉପବାସ ରେ ଅନନ୍ତ ଫଳ ମିଳେ, ଯେଉଁମାନେ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦମ୍ପତିକୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁଁ ତାଁଠାରେ ଖାଇବି — ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦମ୍ପତିକୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଇଲେ, କେଶବ ତାଙ୍କୁ ଖାଇବି; ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହିତ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବେ। ତୃତୀୟ ଦମ୍ପତିକୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଲେ, ଉମା ସହିତ ଆପଣ ଖାଇବେ — ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯଦି ଭକ୍ତି ସହିତ କନ୍ୟାମାନେ ଖାଇବାକୁ ଦିଅନ୍ତି, ତାଙ୍କ ବଂଶରେ କେବେ ବନ୍ଧ୍ୟା କିମ୍ବା ଦୁଃଖିତ ନାରୀ ହେବେ ନାହିଁ। କେବେ କୌଣସି କନ୍ୟା ମା ବିନା ହେବେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ପତିଙ୍କ ପାଖରେ ଅପ୍ରିୟ ହେବେ ନାହିଁ; ଏହିପରି ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା ସହିତ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଖାଇବାକୁ ଦେବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ଲୋକ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକର ଫଳ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ଖାଇବାକୁ ଦେଇବା ଉଚିତ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତେଲ ଦେଇବାକୁ ବଞ୍ଚିବା ଉଚିତ। ନାରୀମାନେ କେବେ ଖଟ୍ଟା କିମ୍ବା ଖାରା ଖାଦ୍ୟ ଦେଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏହି ଖାଦ୍ୟ ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାର, ସମସ୍ତ ରସ ଦେଇ ଉତ୍ତମ ଭାବରେ ପକାଇବା ଦରକାର। ଘିଁ ଦେଇ ପକାଇବା, ଦୁଧର ଅଧିକତା ଦେଇ, ଶିଖରିଣୀ ଓ ଦହ ଦୁଧ ମିଶ୍ରିତ ପାନୀୟ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହି ଖାଦ୍ୟ ପୁରୁଷମାନେ ଖାଇଲେ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ନାରୀମାନେ ଖାଇଲେ ବିଶେଷ ପ୍ରିୟ ହୁଏ; ଘର ଧନ ଓ ଧାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ନାରୀମାନେ ଶତ ଶତ ନାରୀ ଦେଖିବେ। ପୁରିକା ଏବଂ ଶଷ୍କୁଳା ଏଠାରେ ତିଆରି ହୁଏ — ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କେବେ ଜ୍ୱର, ଦୁଃଖ, ବିୟୋଗ ହେବେ ନାହିଁ। ଏହି ଦାନରେ ନାରୀ ନିଜ ବଂଶର ୨୧ ପୂର୍ବଜ, ସମ୍ବନ୍ଧୀ, ପୁଅ, ଓ ଅନେକ ଦାସ-ଦାସୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି। ପୁରିକା ଦେଇଥିବା ଘର ଦୀର୍ଘକାଳ ପରି ଶ୍ରୀମନ୍ତ ଓ ପୁଅ-ନାତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଶଷ୍କୁଳା ଦେଇଥିବା ଘର, ଘର ସହିତ କନ୍ୟା ଓ ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେ ଶ୍ରୀମନ୍ତ ହୁଏ। ଶିଖରିଣୀ ଦେଇଥିବା ଯୁବତୀମାନେ ତାଙ୍କ ବଂଶରେ ସମସ୍ତ ସାଧନା ଲାଭ କରନ୍ତି। ପ୍ରଜାପତି କହିଛନ୍ତି, ମୋଦକ ଦାନ ଗୌରୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଖାଦ୍ୟ; ଏହି ଦାନ ନାରୀକୁ ଧନ୍ୟ, ପୁଅର ମା, ଧର୍ମିକ, ଧନ-ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ଶମ୍ଭୁ ସହିତ ହଜାର ଲୋକଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦେବେ। ଏହି ଉତ୍ତମ ମିଠା ପକାଇବା, ଦାକ ରସ ଏବଂ ଗୁଡ଼ ମିଶ୍ରିତ କରି, ଶରଦ ଧାନରେ ତିଆରି କରି, ଏହି ପାନୀୟ ଓ ଖାଦ୍ୟ ନାରୀ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଖାଇବେ। ଏଠାରେ ବର୍ଷା ଋତୁର ଉପଯୁକ୍ତ ଉଲ ଓ ପାନୀୟ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେ ଓ ଅତିଥିମାନେ ଦାନ ଦେଇ, କେସର ଲଗାଇ ମାଲା ଦେଇ ଶରୀର ଶୂଭ କରି, ପାଦ ପାଇଁ ଚପଲ, ହାତରେ ନାଡ଼ିଆ, ଚକ୍ଷୁରେ କଜଳ, ମାଥାରେ ଶିନ୍ଦୁର ଦେଇ, ଗୁଡ଼, ଫଳ ଓ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ମୃଦୁ ଖାଦ୍ୟ ପାତ୍ରରେ ଦେଇ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କରି ଦିଅନ୍ତୁ। ଏପରେ ନିଜ ପରିବାର ଓ ଶିଶୁମାନେ ସହିତ ଖାଇବା ଉଚିତ; କିମ୍ବା ଧନ ନଥିଲେ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଦାନ ଦେଇବା ଉଚିତ। ଘରକୁ ଫେରି, ଆନନ୍ଦ ସହିତ ଦାନ କରିବି — ମହାଦେବ, ଦୟା କର; ଏହିପରି ନିଜ ଘରକୁ ଯାଇ ପୂର୍ବଜଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ପିଣ୍ଡ ଦେବା ପୂର୍ବରୁ ନିୟମାନୁସାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ; ଏଥିରେ ପୂର୍ବଜମାନେ ବ୍ରହ୍ମାର ଏକ ଦିନ ପରି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଶିବ, ଘରେ ଦାନ କରିଲେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରୁ ଅଷ୍ଟଗୁଣ ଅଧିକ ଫଳ ମିଳେ; ନୀଚ ଲୋକ ଦ୍ୱିଜଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦେଖିଲେ ଏହା ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ପୂର୍ବଜଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ, ଏହିପରି ଦାନ ପୂର୍ବଜଙ୍କୁ ତୃପ୍ତି ଦେଏ। ଗୌରୀଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ କରାଯାଇଥିବା ଏହି କ୍ରିୟା ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଭଲ ଭାବରେ ଜାଣନ୍ତି; ଏହା ରାଜସ୍ୱ ଭାବରେ ମନରେ ଗଣାଯାଏ, ଏବଂ ଲୋକଙ୍କୁ କୀର୍ତି ଦେଏ। ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ଚାହିଲେ ସଦା ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ; ପକା ଖାଦ୍ୟ ଖୋଲା ଭାବରେ ଦିଲେ ଲୋକ ଦେଖନ୍ତି। ଖୋଲା ଭାବରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ କେବଳ ତୃପ୍ତି ପାଇଁ ଦେଖାଯାଏ; ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ। ଏକ ଦ୍ୱିଜକୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଲେ, କୋଟି ଦ୍ୱିଜ ଖାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଗଣାଯାଏ। ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ପୁରାତନ କଥା ସତ୍ୟ; ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଦ୍ୱିଜକୁ କେବେ ଯାଞ୍ଚ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ମନୁ କହିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଦାନ ପାଇଁ ଚାହିଁ ଆସନ୍ତି, ସେଠି ସକ୍ତୁ, ଲଡ଼ୁ, ସମ୍ୟାବା, କିମ୍ବା ଦୁଧ-ଭାତ ଦେଇ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।