ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ନାଶ ପାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯଦି କେହି ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଦର୍ଶନ କରି ମୋତେ ଦେଖେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇବାର ଅଧିକାରୀ ହୁଏ। କାରଣ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଅଛି, ସେଉଁଠି ସେ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ଫୁଲ, ଧୂପ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ଏକାଗ୍ର ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସେ ଶୀଘ୍ର ଲାଭ କରେ। ଏହା ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଣ୍ୟ ଓ ଶେଷରେ ମୁକ୍ତିର ଫଳ ଲାଭ କରାଯାଏ। ଯେଉଁ ଜନ ବ୍ରହ୍ମାର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚେ, ସେଠାରେ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ; ପୁନଃ ନୂତନ ସୃଷ୍ଟିରେ ସେ ବୈରାଜ ମହାଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ପାପ, ଚାହିଁ କି ଅଚାହିଁ, ଯେଉଁଠି ଘଟିଥାଏ, ସେଠି ମୂହୁର୍ତ୍ତରେ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଏ। ଯଦି କେହି ଏହି ଜଗତରେ ଦରିଦ୍ର କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟ ହରାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଏହି ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ଯାଇ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ମୋତେ ଦେଖେ, ଏବଂ ଯଥାବିଧି ପୂଜା, ହୋମ, ସ୍ନାନ, ପିତୃତର୍ପଣା, ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରେ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ଏହିପରି ଯନ୍ତ୍ରଣାରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳି, ସେ ଏକ ଛତା ତଳେ ରାଜ୍ୟ କରିଥାଏ—ଏହା ନିଶ୍ଚିତ, କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହି ଲୋକରେ ରାଜ୍ୟ, ଶ୍ରୀ, ଧନ, ଧାନ୍ୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ—ସମସ୍ତ ଭଲ ଫଳ ତାଙ୍କୁ ମିଳେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ପୁଷ୍କର ଯାତ୍ରା କରିଥାଏ। ଯେଉଁଠି ଏହି ଯାତ୍ରା ପ୍ରକ୍ରିୟା କରାଯାଏ କିମ୍ବା କେବଳ ଏହି ବିବରଣୀ ଶୁଣାଯାଏ, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ପାପ ମୁଚିଯାଏ। ଯଦି କେହି ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି ବୋଲି ଜାଣେ, କିମ୍ବା ବର୍ଷର୍ଦ୍ଧି ବ୍ରହ୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ି ରହିଛି, କେବଳ ଏହି ଯାତ୍ରା ଏକଥର କଲେ ବେଦର ପବିତ୍ରତା ଲାଭ କରେ। ଏହି ଯାତ୍ରାର ମହତ୍ତ୍ୱ ବିଷୟରେ ଅଧିକ କଥା କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, ହେ ଶଙ୍କର! ଏଠାରେ ଅସାଧ୍ୟ ବସ୍ତୁ ସାଧ୍ୟ ହୁଏ, ଏବଂ ପାପ ଧ୍ୱଂସ ହୁଏ। ଏହା ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଓ ତୀର୍ଥର ସମାନ ଫଳ ଦେଏ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବେଦର ଉପସମାପନ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ପୁଷ୍କରରେ ସାନ୍ଧ୍ୟାପୂଜା କରି ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ନିଜ ଜନ୍ମାନ୍ତରୀ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ହାତରେ ପୁଷ୍କର ପାତ୍ରରେ ଜଳ ଦେଇ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଲୋହା, ତାମ୍ବା କିମ୍ବା ମାଟିର ପାତ୍ର ଯେହେଉଁଠି ହେଉ, ସେଠାରେ ଏହି ପବିତ୍ର ଜଳ ନେଇ ଦିନ ଶେଷରେ ସାନ୍ଧ୍ୟାପୂଜା ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ, ଶ୍ୱାସ-ନିୟମ ପୂର୍ବକ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ସାନ୍ଧ୍ୟାପୂଜା କଲେ ଏହା ବାର ଅଠର ଦିନର ସାନ୍ଧ୍ୟା ଯେପରି ମନାଯାଏ, ସ୍ନାନ ଓ ଦାନର ପୁଣ୍ୟ ଦଶ ଗୁଣ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ସମାନ। ଉପବାସରେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଅନନ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ। ଯେଉଁଠି ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦିଆଯାଏ, ସେଠି ମୁଁ ଖାଇଥାଏ—ଏହିଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦମ୍ପତିକୁ ଖାଇଲେ କେଶବଙ୍କୁ ଖାଇଯାଏ। ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହିତ ଥିବା ଫଳଦାତା ତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଦିଅନ୍ତି। ତୃତୀୟ ଦମ୍ପତିକୁ ଖାଇଲେ ଉମା ସହିତ ଆପଣ ନିଜେ ଖାନ୍ତି—ଏହି ନିଶ୍ଚିତ। ଯଦି କୌଣସି କୁମାରୀମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କ ପରିବାରରେ କେବେ ଅପୁତ୍ରା କିମ୍ବା ଅପରିତ୍ୟକ୍ତା ନାହିଁ। କେବେ ମାତୃହୀନା କିମ୍ବା ପତିଙ୍କ ପ୍ରିୟତା ନାହିଁ। ଏହିପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ଇହଲୋକ କିମ୍ବା ପରଲୋକ ଫଳ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ଖାଦ୍ୟ ଦେଉଛନ୍ତୁ, ହେ ଭୀଷ୍ମ, ତେଲ ଭଲ ନୁହେଁ। ମହିଳାଙ୍କୁ କେବେ ତିକ୍ତ, ଖାଟା କିମ୍ବା ଖାରା ଖାଦ୍ୟ ଦେଉନାହିଁ; ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାର, ସମସ୍ତ ରସରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଘୃତ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଧ ଅଧିକ ଓ ଶିଖରିଣୀ, ଦହି ଦୁଧ ମିଶ୍ରିତ ପାନୀୟ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହି ଖାଦ୍ୟ ପୁରୁଷମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଓ ମହିଳାମାନେ ପାଇଁ ବିଶେଷ ପ୍ରିୟ। ଘର ଧନ, ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ମହିଳାମାନେ ଶତଶଃ ଘେରି ରହନ୍ତି। ଏଠି କେକ୍ସ ଓ ଶଶ୍କୁଳ ତିଆରି ହୁଏ—ଏହିଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କେବେ ଜ୍ୱର, ଦୁଃଖ, ଶୋକ, ବିୟୋଗ ହୁଏନାହିଁ। ଏହିପରି ମହିଳା ନିଜ ପରିବାରର ୨୧ ପୁରୁଷ ପିଢି, ଆତ୍ମୀୟ, ପୁତ୍ର, ଅନେକ ଦାସୀ-ଦାସଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି। ଯିଏ ପୁରିକା ଦାନ କରେ, ତାଙ୍କ ପରିବାର ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁତ୍ର-ପୌତ୍ର ସହିତ ଫଳିଥାଏ। ଯିଏ ସମସ୍ତ ପରିବାରକୁ ଶଶ୍କୁଳ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ। ଯୁବତୀମାନେ ଶିଖରିଣୀ ଦେଲେ, ସେଉଁଠି ପରିବାର ସମସ୍ତ ଲାଭରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ପ୍ରଜାପତି ମଧୁର ମୋଦକ ଦାନ ବିଷୟରେ ଏହିପରି କହିଛନ୍ତି—ଏହିଠାରେ ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଗୌରୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ ମନାଯାଏ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେ ଧନ୍ୟ, ପୁତ୍ରବତୀ, ଧର୍ମିକ, ଧନ ଓ ଶ୍ରୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ଶମ୍ଭୁ ସହ ହଜାର ଲୋକଙ୍କୁ ଖାଇଥାଏ। ଏହିପରି ଶୁଭ କେକ୍ସ, ମିଠା ଓ ଭଲ ତିଆରି, ଦ୍ରାକ୍ଷା ରସ ଓ ଗୁଡ଼ ଟୁକୁଡ଼ି ମିଶାଇ, ଶରତ୍କାଳୀନ ଧାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ, ମହିଳା ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଖାଇବା ଉଚିତ। ଏଠି ବର୍ଷାକାଳ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଉଲ ଓ ପାନୀୟ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହାପରେ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଧନ, ବସ୍ତ୍ର, କୁଙ୍କୁମ ଛିଟି, ମାଳା ପିନ୍ଧାଇ, ପାଦ ପାଇଁ ଚପ୍ପଲ, ହାତରେ ନଡ଼ିଆ, ଆଖି ପାଇଁ କାଜଳ, ମାଥାରେ ସିନ୍ଧୂର, ଗୁଡ଼, ଫଳ ଓ ମୃଦୁ ଜିନିଷ ପାତ୍ରରେ ଦେଇ, ଶିର ନମାଇ ସମ୍ମାନ ସହ ବିଦାୟ କରିବା ଉଚିତ। ଏହାପରେ ନିଜ ପରିବାର-ଶିଶୁମାନେ ସହିତ ଖାଇବା ଉଚିତ। ଯଦି ଧନ ନାହିଁ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଦାନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଉଚିତ ହୁଏ।