ଭାଗୀରଥୀ ତୀରରେ ଅଛନ୍ତି କମଳ-ଦେହୀ; ଜଳନ୍ଧରରେ ଜଳର ଆନନ୍ଦ; କଉଙ୍କଣରେ ମଦ୍ର-ନୟନୀ; କାମ୍ପିଲ୍ୟରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣର ପ୍ରିୟ। ବେଙ୍କଟରେ ଅଛନ୍ତି ଅନ୍ନଦାତା; କ୍ରତୁସ୍ଥଳରେ ଶମ୍ଭୁ; ଲଙ୍କାରେ ପୁଲସ୍ତ୍ୟ; କାଶ୍ମୀରରେ ହଂସ-ବାହନ। ଅର୍ବୁଦରେ ବସିଷ୍ଠ; ଉତ୍ପଳାବତରେ ନାରଦ; ମେଳକରେ ବେଦଦାତା; ପ୍ରପାତରେ ଜଳଚର ନାଥ। ଯଜ୍ଞରେ ସାମବେଦ; ମଧୁରାରେ ମଧୁର ପ୍ରିୟ; ଅଙ୍କୋଟରେ ଯଜ୍ଞଭୋଗୀ; ବ୍ରହ୍ମବାଦରେ ଦେବପ୍ରିୟ। ଗୋମନ୍ତରେ ନାରାୟଣ; ମାୟାପୁରରେ ଦ୍ୱିଜପ୍ରିୟ; ଋଷିବେଦରେ ଅଜୟ; ଦେବାୟରେ ଦେବାନ୍ତକ। ବିଜୟରେ ମହାମୂର୍ତ୍ତି; ସ୍ୱରୂପରେ ରାଜ୍ୟବୃଦ୍ଧିକ; ମାଳବରେ ବ୍ରହଦୁଦର; ଶାକମ୍ଭରୀରେ ରସପ୍ରିୟ। ପିଣ୍ଡାରକରେ ଗୋପାଳ; ଶଂଖୋଦ୍ଧାରରେ ଅଙ୍ଗବୃଦ୍ଧିକ; କାଦମ୍ବକରେ ପ୍ରାଣିନ୍ୟନ୍ତ୍ରକ; ସମସ୍ଥଳରେ ଦେବନ୍ୟନ୍ତ୍ରକ। ଭଦ୍ରପୀଠରେ ଗଙ୍ଗାଧର; ଅର୍ବୁଦରେ ଜଳଶାୟୀ; ତ୍ରୟମ୍ବକରେ ତ୍ରିପୁରନାଥ; ଶ୍ରୀପର୍ବତରେ ତ୍ରିନୟନ। ପଦ୍ମପୁରରେ ମହାଦେବ; କାପାଳୀରେ ତପସ୍ବୀ; ଶୃଙ୍ଗିବେରରେ ଶୌରି; ନୈମିଷରେ ଚକ୍ରଧାରୀ। ଦଣ୍ଡପୁରରେ ବିକଳନେତ୍ର; ଧୂତପାପକରେ ଗୌତମ; ମାଲ୍ୟବତୀରେ ହଂସନାଥ; ବଳିକାରେ ଦ୍ୱିଜନାଥ। ଇନ୍ଦ୍ରପୁରରେ ଦେବେଶ; ଦ୍ୟୂତପାରେ ପୁରନ୍ଦର; ଲମ୍ବାରେ ହଂସବାହନ; ଚଣ୍ଡାରେ ଗରୁଡପ୍ରିୟ। ମହୋଦୟରେ ମହାୟଜ୍ଞ; ସୁୟଜ୍ଞରେ ଉତ୍ତମ ଯଜ୍ଞ; ଯଜ୍ଞକେତନରେ ଯଜ୍ଞଧ୍ୱଜ; ସିଦ୍ଧିସ୍ମରରେ କମଳବର୍ଣ୍ଣ; ଵିଭାରେ କମଳୋଦ୍ଭୋଦକ। ଦେବଦାରୁବନରେ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି; ମହାପଟ୍ଟାରେ ବିନାୟକ; ତ୍ରୟମ୍ବକରେ ମାତୃସ୍ଥଳ; ଅଳକାରେ ବଂଶନାଥ। ତ୍ରିକୂଟରେ ଗୋନର୍ଦ୍ଦ; ପାତାଳରେ ବାସୁକି; କେଦାରରେ ପଦ୍ମାଧ୍ୟକ୍ଷ; କୁଷ୍ମାଣ୍ଡରେ ସୁରତପ୍ରିୟ। କୁଣ୍ଡବାପୀରେ ଶୁଭାଙ୍ଗ; ସାରଣ୍ୟରେ ତକ୍ଷକ; ଅକ୍ଷୋଟରେ ପାପହର; ଅମ୍ବିକାରେ ସୁଦର୍ଶନ। ବରଦାରେ ମହାବୀର; କାନ୍ତାରରେ ଦୁର୍ଗଦଳନ; ପର୍ଣ୍ଣାଟରେ ଅନନ୍ତ; ପ୍ରକାଶାରେ ଦିବାକର। ବିରାଜାରେ ପଦ୍ମନାଭ; ବୃକସ୍ଥଳରେ ସ୍ୱରୁଦ୍ର; ବଟକରେ ମର୍କଣ୍ଡ; ବାହିନୀରେ ମୃଗକେତନ। ପଦ୍ମାବତୀରେ ପଦ୍ମଗୃହ; ଆକାଶରେ ପଦ୍ମକେତନ। ଏଭଳି ଏକ ଶତ ଆଠି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି। ହେ ତ୍ରିପୁରାରି, ଯେଉଁଠାରେ ମୋର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ସେଠାରେ ଦିନର ତିନି ବେଳା ଯଦି କୌଣସି ଭକ୍ତ ଏକ ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନ କରେ, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଥାନ ଲାଭ କରି, ଅନେକ ଯୁଗ ଧରି ଆନନ୍ଦ ପାଏ। ମନ, କଥା କିମ୍ବା କାୟାରେ କୃତ ସମସ୍ତ ପାପ ଧ୍ୱଂସ ହୁଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯଦି କେହି ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନ କରି ମୋତେ ଦେଖେ, ସେ ମୁକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ ହୁଏ; ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଅଛି, ସେଉଁଠି ସେ ରହେ। ଫୁଲ, ଧୂପ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ସନ୍ତୋଷ, ଏବଂ ଧ୍ୟାନରେ ଅବିଚଳ ଥିଲେ, ପରମେଶ୍ୱର ଶୀଘ୍ର ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ; ସେଉଁଠି ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରି, ଶେଷରେ ମୁକ୍ତି ଫଳ ପାଏ। ସେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରି, ଏକ ଦିନ ସେଠାରେ ରହେ; ପରବର୍ତ୍ତୀ ସୃଷ୍ଟିରେ ବୈରାଜ ସନ୍ୟାସୀ ଦେବ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ଏଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ପାପ, ଚାହେ ସେ ଚେତନାରେ କିମ୍ବା ଅଚେତନାରେ କରାଯାଉ, ତୁରନ୍ତ ନାଶ ହୁଏ। ଯଦି କେହି ଦୁଃଖୀ କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟହୀନ ହୋଇ ଏହି ତୀର୍ଥଗୁଡିକୁ ଯାଇ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ମୋତେ ଦେଖିଥାଏ, ପୂଜା, ହୋମ, ସ୍ନାନ, ପିତୃତୃପ୍ତି ଓ ପିଣ୍ଡଦାନ କରିଥାଏ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଦୁଃଖମୁକ୍ତ ହୁଏ। ସେ ଏକ ଛତା ତଳେ ରାଜ୍ୟ କରିଥାଏ—ଏହା ସତ୍ୟ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହି ଜନ୍ମରେ ରାଜ୍ୟ, ଶ୍ରୀ, ଧନ, ଧାନ୍ୟ, ଉତ୍ତମ ପତ୍ନୀ ଲାଭ କରେ। ପୁଷ୍କର ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରିଥିବା ଜନକୁ ଏସବୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ମିଳେ; ଯିଏ ଏହି ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରେ କିମ୍ବା କରାଏ, କିମ୍ବା ଏହା ଶୁଣେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଯଦି କେହି ଜାଣେ ଯେ ସେ ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି, କିମ୍ବା ବର୍ଷରେ ବ୍ରହ୍ମକାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ି ରହିଛି, ଏହି ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ଏକଥର କଲେ ବେଦଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ। ହେ ଶଂକର, ଏଥିରେ ଅଧିକ କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ଏଠାରେ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଲାଭ ହୁଏ, ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ଏହା ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଓ ତୀର୍ଥର ସମାନ ଫଳ ଦିଏ; ଏଥିରେ ସମସ୍ତ ବେଦର ସମାପ୍ତି ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ପୁଷ୍କରରେ ସାୟଂସନ୍ଧ୍ୟା ପୂଜା କରି, ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ହସ୍ତରେ ପୁଷ୍କର ପାତ୍ରରେ ଜଳ ନେଇ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ତାହା ଲୋହ, ତାମ୍ବା କିମ୍ବା ମାଟିର ପାତ୍ର ଯେଉଁହେଉ, ଏହି ପବିତ୍ର ଜଳ ନେଇ ଦିନାନ୍ତରେ ସାୟଂସନ୍ଧ୍ୟା କନ୍ଦ୍ରାନ୍ତରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୟାନ ଓ ପ୍ରାଣାୟାମ ପୂର୍ବକ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ଏହାର ମହତ୍ତ୍ୱ ଶୁଣ, ହେ ହର। ଏହା ଦ୍ୱାରା ସାୟଂସନ୍ଧ୍ୟା ବାରୋ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କରାଯାଇଥିବା ପରି ମନାଯାଏ; ସ୍ନାନ ଓ ଦାନରେ ଏହାର ଫଳ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଦଶଗୁଣ। ଉପବାସରେ ଏହାର ଫଳ ଅନନ୍ତ; ଏହିପରି ମୁଁ ନିଜେ କହିଛି, ହେ ନିଷ୍ପାପ। ଯିଏ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଦମ୍ପତିକୁ ଭୋଜନ ଦିଏ, ସେଠାରେ ମୋତେ ଭୋଜନ ଦିଆଯାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦମ୍ପତିକୁ ଭୋଜନ ଦେଲେ, କେଶବଙ୍କୁ ସେ ଭୋଜନ ଦିଏ। ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହିତ, ଦାତାଙ୍କୁ ଚାହିଦା ପୂରଣ କରନ୍ତି; ତୃତୀୟ ଦମ୍ପତିକୁ ଭୋଜନ ଦେଲେ, ଉମା ସହିତ ତୁମକୁ ଭୋଜନ ଦିଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏଭଳି, ଏହି ତୀର୍ଥମାଳାର ପୁଣ୍ୟ ଓ ମହତ୍ତ୍ୱ କଥା ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଯାହା ଶ୍ରବଣ କିମ୍ବା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଲେ ଜନମ ଜନମର ପାପ ନାଶ ହୁଏ ଏବଂ ଅନେକ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଫଳ ଲାଭ ହୁଏ।