ଏଠାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ କଥା ଘଟିଲା। ସେଠାରେ କୌଣସି ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିବାର ଦୁଃଖ ନଥିଲା, ନାହିଁ ଅପ୍ରିୟଙ୍କ ସହ ଅନିଚ୍ଛିତ ମିଳନ। କୌଣସି ଚକ୍ଷୁ ରୋଗ, ମୁଣ୍ଡ ବେଦନା, ପିତ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣା କିମ୍ବା ମଳ ରୋଗ ସେଠାରେ ନଥିଲା। ମନ୍ତ୍ର, ଭୂତବାଦ, ମୃଗୀ କିମ୍ବା ବିଷାମା ସଙ୍କଟର ଭୟ ନଥିଲା। ଯେଉଁଠାରେ ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଥାଏ, ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ସମୃଦ୍ଧି ମିଳେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଶାରୀରିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ସନ୍ତାନ ଓ ଧନ ଥାଏ। ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ ଆସେନାହିଁ, ଗାଈମାନେ କମ୍ ଦୁଧ ଦେଉନାହିଁ। ଗଛମାନେ ଅଅନୁକୂଳ ସମୟରେ ଫଳ ଦିଏ, ଏବଂ କୌଣସି ବିପଦର ଭୟ ମାତ୍ର ଥାଏନାହିଁ। ଏହି ଶୁଭ ଦୃଶ୍ୟ ଶୁଣି, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ— “ଅନନ୍ତ, ଶୁଦ୍ଧ ମନସ୍କ, ସ୍ୱରୂପରେ ନିଜର ଅସଂଖ୍ୟ ବାହୁ ଥିବା, ହଜାର କିରଣର ଉତ୍ସ, ବିଶାଳ ଦେହ ଓ ଶୁଦ୍ଧ କର୍ମର ମୂର୍ତ୍ତି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା ଶିବ, ସମସ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିଠାରୁ ଅଧିକ ତେଜସ୍ବୀ, ଚକ୍ରଧାରୀ, ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତ ବୁଦ୍ଧିର ଆଧାର—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଆଦିହୀନ, ଅବିନାଶୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ, ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ୍, ବର୍ତ୍ତମାନର ନାୟକ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଭୂମିର ନାଥ, ଜୀବମାନଙ୍କର ନାଥ—ମୁଁ ସଦା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଯଜ୍ଞପତି, ନାରାୟଣ, ବିଜୟୀ, ଶଙ୍କର, ଭୂମିର ନାଥ, ବିଶ୍ୱନାଥ, ସର୍ବଦର୍ଶୀ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଚ୍ୟୁତ ଓ ଶୂରବୀରଙ୍କର ମୂଳ ଆକୃତି ଯିଏ, ପ୍ରକଟ ଓ ଅପ୍ରକଟ ଦୁହିଁ ରୂପରେ ଅବିନାଶୀ—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତୁମ ଶୁଦ୍ଧ ଅଗ୍ନି ଦିଗ୍ବିଲୋକରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ମୁହଁ ଦେଇଥିବା, ଅମୃତ ଓ ଅବିନାଶୀ, ଦେବମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା—ମୁଁ ଶରଣ ନେଇଛି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ମୁଁ ତୁମର ଅନେକ ମୁହଁ ଓ ପୁରାତନ ଯଜ୍ଞ ପଥ ଦେଖୁଛି; ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ। ମହାପିତାମହ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଏହି ଭାବେ, ଅନେକ ଜନ୍ମର ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ଘୂରି, ହେ ଦେବାଦିଦେବ, ମହାନାୟକ, ତୁମେ ଦେଖାଦେଉଛ। ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ଶୁଦ୍ଧ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି; ତେବେ ମୁଁ କାହିଁକି ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରିବି ନାହିଁ? ଏଭଳି ଭାବେ ତୁମକୁ ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତୁମେ ଗୁଣଧାମ ମାନେ ଭିତରେ ଜଣାଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଏଠାରେ ତୁମ ବିସ୍ତୃତ ରୂପ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ। ତୁମେ ଅବାଣୀ, ଅକର, ଅପାଦ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବିହୀନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, କିପରି ଏ ଭୂମଣ୍ଡଳରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛ? ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ବନ୍ଧା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବିହୀନ ହୋଇ, ଆଉ କିପରି ତୁମକୁ ଜାଣିବାଯାଏ? ଦେହୀ ଓ ଅଦେହୀ ଦୁହିଁ ତୁମ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ; ଚାରିମୁହାଁ ବ୍ରହ୍ମା, ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମନ ଶୁଦ୍ଧ କରିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି, ସଂସାର ବନ୍ଧନ କାଟିଦିଅନ୍ତି। ତୁମ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପକୁ ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରନ୍ତିନାହିଁ; ଏହିକାରଣରୁ, ପଦ୍ମାସନ ଥିବା ପୁରାତନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚତମ ରୂପରେ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ମନ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ନିଜ ତତ୍ତ୍ୱ କିମ୍ବା ମୂଳକୁ ଜାଣିପାରନ୍ତିନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ପ୍ରାଚୀନ ଓ ମୂଳ ଭାବରେ ଜାଣିଛି। ପଦ୍ମାସନ ବ୍ରହ୍ମାକୁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଭାବେ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପୁନଃପୁନଃ କୁହାଯାଏ। ତୁମକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ ଜାଣିପାରିବା; ତପସ୍ୟା ନଥିଲେ ଏହା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ମୋ ପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଜାଗୃତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ବେଦ ଶୂନ୍ୟ ଲୋକେ, ଯଦିଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ଜାଗୃତ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ। ବେଦ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦୀପ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁଠି ପ୍ରାପ୍ତିର ଲୋଭ ଅଛି, ସେଉଁଠି ମନୁଷ୍ୟ, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ କିମ୍ବା ଶିବ ହେବା ନୁହେଁ। ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ କେବଳ ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପରେ ନୁହେଁ; ସେ ଗୋଡ଼ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସ୍ଥୂଳ ରୂପ ମଧ୍ୟ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଏହି ସ୍ଥୂଳ ରୂପ ହେଉଛି ସହଜରେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ହେବାର ଉପାୟ; ବାହ୍ୟ ଆଚରଣ କରୁଥିବାମାନେ ନରକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ମୁକ୍ତ ହେବା କିମ୍ବା ଏଠାରେ ରହିବା ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବାୟୁ, ଭୂମି ପ୍ରମୁଖ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ତୁମର ନିଜସ୍ୱ ତତ୍ତ୍ୱ ସଦା ବ୍ୟାପ୍ତ ଓ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ। ଅନନ୍ତ ପ୍ରଭୁ, ଏଇ ମୋର ସ୍ତୁତିକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଯାହା ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତ ହୃଦୟରୁ ଉପଜିଛି, ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଓ ଏକମାତ୍ର ଚିନ୍ତା ତୁମେ। ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ; ପୁରାତନ ପ୍ରଭୁ, ସଦା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତୁମେ ମୋତେ ସମସ୍ତ ମାର୍ଗ ଜଣାଇଲେ, ତୁମର ମହିମା ମୋତେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ଏହି ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ଆମେ ଆବୃତ ହେଇଥିଲୁ, ଦୟାକରି ଆମ ମନରେ ଆଉ ଭୟ ଆସିବା ଦିଅନ୍ତୁନାହିଁ। ତେବେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—“ହେ କେଶବ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଧାମ। ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସଦା ପ୍ରଥମ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୂଜ୍ୟ ହେବ। ଏପରେ ନାରାୟଣଙ୍କ ପରେ, ରୁଦ୍ର ଭକ୍ତି ସହିତ ପଦ୍ମଜ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସ୍ତୁତି କଲେ। ରୁଦ୍ର କହିଲେ—“ପଦ୍ମନେତ୍ର, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଦେବ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କର ଗୁରୁ, କର୍ମଶୀଳ, ପରମାତ୍ମା—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କର ନାଥ, ମୋହ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାଭିରେ ବସିଥିବା, ପଦ୍ମାସନ ଧାରଣ କରୁଥିବା—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। କୋରାଲ ରଙ୍ଗର ଦେହ, କମଳ ହସ୍ତ—ମୁଁ ତୁମ ଶରଣ ନେଇଛି; ଏହି ସଂସାର ସାଗରରୁ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର। ପୂର୍ବେ ହେ ପିତାମହ, ତୁମର କଳିକା ପ୍ରତିମା ବର୍ଷାମେଘ ଭଳି ନୀଳ ଦେଖିଥିଲି, ଏବଂ ପୁନି ତୁମର ରକ୍ତିମ ମୁହଁ ପଙ୍କଜ ରେଣୁ ଓ ତନ୍ତୁରେ ଶୋଭିତ। ଏହି ଅନେକ ପଙ୍କଜ ପତ୍ର ଥିବା, ନିର୍ମଳ ଓ ନିର୍ମଳ ପଦ୍ମ ଉପରେ ତୁମେ ବସିଥିଲ, ସେଠାରୁ ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲ।