ହରିଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଦାନବ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲା, "ଯଦି ତୁମେ ସକ୍ଷମ, ତେବେ ଆଜି ଏଠାରେ ଏହାକୁ ମୋର ନିୟନ୍ତ୍ରଣରୁ ମୁକ୍ତ କର।" ମାଧବଙ୍କ କଥା ଶେଷ ହେବା ସହିତ, ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦାନବ ତତ୍କ୍ଷଣାତ ଭସ୍ମ ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ବୃନ୍ଦା ଦୂରରେ ରହିଗଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମାୟାରେ ଅବାକ୍ ହୋଇ ବୃନ୍ଦା କହିଲେ, "କିଏ ଆପଣ, କରୁଣାର ସାଗର, ଯିଏ ଏଠି ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି?" ସେ କହିଲେ, "ଆପଣଙ୍କ ମଧୁର କଥା ଓ ଦାନବ ବିନାଶରେ ମୋର ଦେହ ଓ ମନର ଦୁଃଖ, ତପସ୍ୟାର ଜ୍ୱଳନ ଅପସାରିତ ହୋଇଛି। ମୃଦୁ ମନ୍ଦିରେ, ତପସ୍ୟାର ଧନ, ମୁଁ ତପ କରିବି।" ସେଠାରୁ ଏକ ତପସ୍ବୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ପୁଅ, ଦେଵଶର୍ମା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସମସ୍ତ ସୁଖ ତ୍ୟାଗ କରି ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅରଣ୍ୟକୁ ଆସିଛି। ଏହି ଚଟୁଳ ନାକିଆ ବାଳକ, ମୋର ଶିଷ୍ୟ; ଏଠାରେ ଅନେକ ଆମ ଦମ୍ପତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରନ୍ତି। ଯଦି ତୁମେ ମୋର ଆଶ୍ରମରେ ତପ କରିବାକୁ ଚାହଁ, ତେବେ ଚଳ, ଆମେ ରାଜା ଠାରୁ ଦୂର ଅନ୍ୟ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବା।" ଏଭଳି କହି ହରି ରାଜପତ୍ନୀଙ୍କୁ ନେଇ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଗଲେ; ରାଜା ଧୀରେ ଧୀରେ ଭୂତପିଶାଚରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ। ବୃନ୍ଦା ଦୁଃଖରେ ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ଷୁ ନେଇ ପଛରେ ଚାଲିଲେ; ପ୍ରେମଦୂତୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲି "ମୋତେ ଅପେକ୍ଷା କର" କହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ପାପି ଅନ୍ଧକାର ଅରଣ୍ୟରେ ଜାଳ ପତିଲେ, ଯାହା ଶୀଘ୍ର ଜୀବଜନ୍ତୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ସେ ଜାଳ ଟାଣି, ଧରାଯାଇଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲା। ପରେ ଏହି ଶିକାରୀ, ଦୁଇ ଜଣ ମହିଳାକୁ ଦେଖି, ପ୍ରେମଦୂତୀଙ୍କୁ କହିଲା, "ଦେବୀ, ତୁମ ସାଥିନୀ ମୋ ପାଖକୁ ଆସି ମୋତେ ହାତଧରୁନ୍ତୁ।" ଏହା ଶୁଣି ବୃନ୍ଦା ତାଙ୍କ ଅସ୍ୱସ୍ଥ ମୁହଁକୁ ଦେଖି ଭୟର ବାତାସରେ କମ୍ପିତ ହେଲେ, ସିନ୍ଧୁପ୍ରିୟା ତାଙ୍କୁ ତାକି ରହିଲେ। ସେ ଭୟରେ ଦୌଡ଼ି, ପ୍ରେମଦୂତୀ ସହ ଅରଣ୍ୟରେ ଦୌଡ଼ି, ଦୁଇଜଣୀ ମିଶି ତପସ୍ବୀଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ବୃନ୍ଦା ଦେଖିଲେ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଦୃଶ୍ୟ: ସୁଉଜ୍ଜ୍ଵଳ ସରୀର ଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଧ୍ୱନି କରୁଛନ୍ତି। ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ସରୋବର, ସୁନା ମାଟି, ଦୁଧ ଭରା ନଦୀ, ମଧ ଝରୁଥିବା ବୃକ୍ଷ। ସେଠାରେ ଚିନି ଏବଂ ମିଠା ଦେଖିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଖାଦ୍ୟ ଓ ଅଳଙ୍କାର ଥିଲା। ଦେବାସ୍ତ୍ର ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିଲେ, ବନରେ ବାନରମାନେ ଖେଳୁଥିଲେ। ବୃନ୍ଦା ଏକ ସୁନ୍ଦର ମଠରେ ଦେଖିଲେ, ଏକ ତପସ୍ବୀ ବାଘଚର୍ମ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ତେଜ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରକାଶିତ। ସେ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଅପବିତ୍ର ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀଠାରୁ; ତପ, ଧର୍ମ, ମୌନ କିମ୍ବା ପାଠ ଦ୍ୱାରା ହେଉ। ଭୟଭୀତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଠାରୁ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ନାହିଁ, ତପସ୍ବୀ, ଏପରି କହି କମ୍ପିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।" ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେଇ ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ବନ୍ଧିଥିବା, ଆସିଲା; ବୃନ୍ଦା ଭୟରେ ହରିଙ୍କ ଗଳାକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଧରିଲେ। ସେ ଦୁଃଖର ଲତା ପରି ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ତାଙ୍କ ମୃଦୁ ସ୍ପର୍ଶ ଅନୁଭବ କଲେ; ଏହି ଆଲିଙ୍ଗନରେ ସେ ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେବେ। ଏହି ମୁଣ୍ଡ ତୁମର ପତିଠାରୁ ଧର୍ମ ଓ ଗୁଣରେ ଅଧିକ; ଏବେ, ତୁମେ ତୁମ ପତି ପାଇଁ ଶୋଭାମୟ ସଭାକୁ ଯାଉ। ଏହିପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ପାଇ ବୃନ୍ଦା ତପସ୍ବୀ ସହ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଦିବ୍ୟ ଶଯ୍ୟାରେ ଚଢ଼ି, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଧରିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଠୋଠରୁ ମଧୁପାନ କଲେ, ଚକ୍ଷୁ ମୁଦ୍ରିତ, କାମନାରେ ଆନ୍ଦୋଳିତ; ଏହି ସମୟରେ ରାଜା ଜଳନ୍ଧର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ତାଙ୍କ ଆକୃତି, ବକ୍ତବ୍ୟ, ଚେତନା ସବୁ ଏକେଇ, ସେ ଜଗନ୍ନାଥ ହେଲେ। ଏବେ, ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରୀର ସହ ଦେଖି ବୃନ୍ଦା କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବି, ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା କହ।" ବୃନ୍ଦାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ସମୁଦ୍ରମାୟାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସେ କହିଲେ, "ଦେବୀ, ଶୁଣ, ଶିଵ ଓ ମୋ ମଧ୍ୟରେ କେମିତି ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା।" "ପ୍ରିୟେ, ମୋର ମୁଣ୍ଡ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ତୀବ୍ର ଚକ୍ରରେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଥିଲା; କିନ୍ତୁ ତୁମ ଶକ୍ତି ଓ ମୋ ଆତ୍ମାର ଏକତାରେ, ସେଇ ମୁଣ୍ଡ ଏଠାକୁ ଆଣାଯାଇ, ମୋ ପ୍ରାଣ ତାହା ସହ ଯୁକ୍ତ ହୋଇଲା। ବିୟୋଗରେ ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହେଲା। ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯିବା ପାଇଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲି, ଏହି ଅପରାଧକୁ ମୋତେ କ୍ଷମା କର।" ପାନ, ବିନୋଦ, ନୂତନ ପୋଷାକ ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ବୃନ୍ଦାରିକା ସମସ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଚୁମ୍ବନ କଲେ, କାମନାରେ ଅତିଭୂତ; ବୃନ୍ଦା ମୋକ୍ଷଠାରୁ ଅଧିକ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ନାରାୟଣ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରେମର ଅମୃତକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ ଭାବିଲେ; ମାଧବ ବୃନ୍ଦାର ବିୟୋଗ ଦୁଃଖ ଦୂର କଲେ। ସେଇ ସୁନ୍ଦର ଲୀଳାରେ, ରାଜହଂସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁଳିର ପାଖରେ, କୃଷ୍ଣ ବୃନ୍ଦାଙ୍କ ରୂପ ଓ ଭାବରେ ପଦ୍ମାପ୍ରତି ଇଚ୍ଛା ହରାଇଦେଲେ। ସେଇ ବୃନ୍ଦାବନରେ, ବୃନ୍ଦା ତୁଳସୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ; ବୃନ୍ଦାଙ୍କ ଦେହର ଘମରୁ ତୁଳସୀ ଭୂମିରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ସର୍ବପରିଶୁଦ୍ଧ। ବୃନ୍ଦାଙ୍କ ଦେହ ସମ୍ମିଳନର ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ହରି କିଛି ଦିନ ଶିଵଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏକ ଦିନ, ସେମାନଙ୍କ ମିଳନ ଶେଷେ, ବୃନ୍ଦା ଦେଖିଲେ ନିଜ ଗଳାକୁ ଆଁକୁଡ଼ି ଧରିଛନ୍ତି ସେଇ ଦ୍ୱିବାହୁ ତପସ୍ବୀ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁରୁଷ।