मन्वंतरे व्यतीते तु यज्ञस्यावभृथोभवत्। दक्षिणा ब्रह्मणे दत्ता प्राची होतुस्तु दक्षिणा
मन्वंतर संपल्यावर यज्ञाचा अवभृथ झाला; ब्रह्माला दक्षिणा दिली, आणि होताराला पूर्वेकडील दक्षिणा दिली.
अद्ध्वर्यवे प्रतीची तु उद्गातुश्चोत्तरा तथा। त्रैलोक्यं सकलं ब्रह्मा ददौ तेषां तु दक्षिणाम्
अध्वर्यूसाठी पश्चिमेकडील, आणि उद्गात्यासाठी उत्तरेकडील दक्षिणा दिली; ब्रह्म्याने त्यांना संपूर्ण त्रैलोक्य दक्षिणा म्हणून दिले.
धेनूनां च शतं प्राज्ञैर्दातव्यं यज्ञसिद्धये। अष्टौ तु यज्ञवाहानां चत्वारिंशाधिकास्तथा
यज्ञ पूर्ण होण्यासाठी ज्ञानी लोकांनी शंभर गायी द्याव्यात; आणि अठ्ठेचाळीस यज्ञासाठीचे जनावरंही द्यावीत.
द्वितीयस्थानिनां चैव चतुर्विंशत्प्रकीर्तिताः। षोडशैव तृतीयानां देया वै धेनवः शुभाः
दुसऱ्या स्थानावाल्यांसाठी चोवीस गायी सांगितल्या आहेत; तिसऱ्यांसाठी सोळा शुभ्र गायी द्याव्यात.
द्वादशैव तथा चान्या आग्नीध्रादिषु दापयेत्। अनया संख्यया चैव ग्रामान्दासीरजाविकं
आग्नीध्र वगैरे इतरांसाठी बारा गायी द्याव्यात; आणि याच संख्येने गावे, दासी आणि जनावरेही द्यावीत.
सहस्रभोज्यं दातव्यं स्नात्वा चावभृथे क्रतौ। यजमानेन सर्वस्वं देयं स्वायंभुवोब्रवीत्
अवभृथ स्नान झाल्यावर हजार जेवणं द्यावीत; यजमानाने आपली सर्व संपत्ती द्यावी, असं स्वायंभुवाने सांगितलं आहे.
अद्ध्वर्यूणां सदस्यानां स्वेच्छया दानमिष्यते। विष्णुं चाहूय वै ब्रह्मा वाक्यमाह मुदान्वितः
अध्वर्यूंना आणि सभासदांनी दान द्यावं, पण ते त्यांच्या इच्छेनुसार असावं. विष्णूचं आवाहन केल्यावर ब्रह्मा आनंदानं हे शब्द बोलले.
अभिप्रसाद्य सावित्रीं त्वमिहानय सुव्रत। त्वयि दृष्टे न सा कोपं करिष्यति शुभानना
सावित्रीला खूश करून, तू तिला इथे घेऊन ये, हे सुभग व्रती. तुझं दर्शन झाल्यावर, शुभमुखी ती तुझ्यावर रागावणार नाही.
स्निग्धैः सानुनयैर्वाक्यैर्हेतुयुक्तैर्विशेषतः। त्वं सदा मधुराभाषी जिह्वा ते स्रवतेमृतम्
मृदू आणि विनयशील, कारणयुक्त शब्दांनी, तू नेहमीच गोड बोलतोस. तुझ्या जिभेवर नेहमी अमृत झरतं असं वाटतं.
यः करोति न ते वाक्यं त्रैलोक्ये न स दृश्यते। गंधर्वैः सहितो गत्वा प्रियां मम समानय
तुझं बोलणं जो ऐकत नाही, तो तिन्ही लोकांत कुठेच दिसत नाही. गंधर्वांसोबत जाऊन, माझी प्रियसी परत घेऊन ये.
त्वया प्रसादिता साद्ध्वी तुष्टा सा त्वेष्यति ध्रुवम्। विलंबो न त्वया कार्यो व्रज माधव माचिरम्
तू तिला शांत केलंस की ती सती नक्कीच समाधानी होईल. तू वेळ न घालवता, माधव, त्वरित जा.
लक्ष्मीस्ते पुरतो यातु सावित्र्याः सदनं शुभा। तस्यास्त्वं पदवीं गच्छ सांत्वयस्व प्रियां मम
तुझी लक्ष्मी सावित्रीच्या शुभ घरात आधी जाऊ दे. तू तिच्या मागून जा आणि माझ्या प्रियेचं मन समजावून घे.
न च ते विप्रियं देवि विविक्तं कर्तुमीहते। मुखं प्रेक्ष्य सदा कालं वर्तते तव सुंदरि
ती देवी कधीच तुझ्या मनाविरुद्ध, एकांतात काही करत नाही. सुंदरि, ती नेहमी तुझ्या चेहऱ्याकडे पाहूनच वागते.
एवंविधानि वाक्यानि मधुराणि बहूनि च। देवी श्रावयितव्या सा यथातुष्टाऽचिराद्भवेत्
अशा गोड आणि मनमिळाव्या अनेक गोष्टी देवीला सांगाव्यात, म्हणजे ती लवकरच प्रसन्न होईल.
एवमुक्तस्तदा विष्णुर्ब्रह्मणा लोककारिणा। जगाम त्वरितो भूत्वा सावित्री यत्र तिष्ठति
ब्रह्म्याने असं सांगितल्यावर, विष्णू, जो सृष्टीचा कर्ता आहे, तो त्वरित जिथे सावित्री आहे तिथे गेला.
दूरादेवागच्छमानं पत्न्या सह च केशवम्। उत्तस्थौ सत्वरा भूत्वा विष्णुना चाभिवंदिता
दूरवरून पत्नीसमवेत केशव येताना पाहून, ती पटकन उठली आणि विष्णूने तिला आदरानं वंदन केलं.
नमस्ते देवदेवेशि ब्रह्मपत्नि नमोस्तु ते। त्वां नमस्कृत्य सर्वो हि जनः पापात्प्रमुच्यते
देवतांचा अधीश्वरी, ब्रह्म्याची पत्नी, तुला नमस्कार. तुला वंदन केल्याने सर्व लोक पापातून मुक्त होतात.
पतिव्रता महाभागा ब्रह्मणस्त्वं हृदि स्थिता। अहर्निशं चिंतयंस्त्वां प्रसादं तेभिकांक्षति
तू पतीव्रता, महाभाग्यवती आणि ब्रह्म्याच्या हृदयात वास करणारी आहेस. लोक रात्रंदिवस तुझा विचार करतात आणि तुझ्या कृपेची अपेक्षा करतात.
सखीं चैनां प्रियां पृच्छ लक्ष्मीं भृगुसुतां सतीम्। यदि च श्रद्दधा नासि वाक्यादस्मात्सुलोचने
तुझ्या या प्रिय मैत्रिणीला, भृगुपुत्री लक्ष्मीला विचार, जर तुझ्या मनात माझ्या शब्दांवर विश्वास नसेल, सुंदर नेत्रे असलेल्या.
एवमुक्त्वा ततः शौरिः सावित्र्याश्चरणद्वयम्। उभाभ्यां चैव हस्ताभ्यां क्षम देवि नमोस्तु ते
असं म्हणून, शौरिने सावित्रीच्या दोन्ही पायांना वंदन केलं आणि दोन्ही हातांनी म्हणाला, 'देवी, मला क्षमा कर, तुला नमस्कार.'
जगद्वंद्ये जगन्मातरिति स्पृष्ट्वाऽभ्यवन्दत। संकोच्य पादौ सा देवी स्वकरेण करौ हरेः
जगद्वंद्ये, जगन्माते असं म्हणून त्याने तिचे पाय स्पर्श करून वंदन केलं. त्या देवीने आपले पाय मागे घेतले आणि स्वतःच्या हातांनी हरिचे हात स्पर्श केले.
गृहीत्वोवाच तं विष्णुं सर्वं क्षान्तं मयाच्युत। इयं लक्ष्मीः सदा वत्स हृदये ते निवत्स्यति
तिने त्याचे हात धरून विष्णूला सांगितलं, 'अच्युत, मी सर्व क्षमा केलं आहे. ही लक्ष्मी नेहमी तुझ्या हृदयात राहील, वत्सा.'
विना त्वया न चान्यत्र रतिं यास्यति कर्हिचित्। भृगोः पत्न्यां समुत्पन्ना पत्न्येषा तव सुव्रता
तुझ्याशिवाय ती कधीच कुठेही आनंद मानणार नाही. भृगुपत्नीपासून जन्मलेली ही सती तुझीच पत्नी आहे.
देवदानवयत्नेन संभूता चोदधौ पुनः। भगवान्यत्र तत्रैषा अवतारं च कुर्वती
देव आणि दानवांच्या प्रयत्नाने ती पुन्हा समुद्रातून प्रकट झाली. भगवंत, ती इथेच अवतार घेत आहे.
देवत्वे देवदेहा वै मानुषत्वे च मानुषी। त्वत्सहाया न संदेहो दांपत्यव्रतिनी चिरम्
देवतांच्या देहात असो वा माणसांच्या रूपात असो, ती तुझी सोबतीच आहे, यात शंका नाही. ती दीर्घकाळ पतीपत्नीच्या व्रतात निष्ठावान राहते.
यन्मया चात्र कर्त्तव्यं प्रभोतन्मां वदस्व वै। विष्णुरुवाच॥ यज्ञावसानं संजातं प्रेषितोहं तवांतिकं
इथे मला काय करावं लागेल, प्रभो, ते मला सांग. विष्णू म्हणाले: यज्ञ पूर्ण झाला आहे; मी तुझ्याकडे पाठवला गेलो आहे.
सावित्रीमानय क्षिप्रं मया स्नानं समाचरेत्। आगच्छ त्वरिता देवि याहि तत्र मुदान्विता
सावित्रीला लवकर आण, म्हणजे ती माझ्यासोबत स्नान करू शकेल. देवी, तूही लवकर ये आणि आनंदाने तिथे जा.
पश्यस्व स्वपतिं गत्वा देवैः सर्वैस्समन्वितम्। लक्ष्मीरुवाच॥ आर्ये उत्तिष्ठ शीघ्रं त्वं याहि यत्र पितामहः
आपल्या पतीला देवांसह पाहायला जा. लक्ष्मी म्हणाली: आर्ये, तू पटकन उठ आणि जिथे पितामह आहेत तिथे जा.
विना त्वया न यास्यामि स्पृष्टौ पादौ मया तव। उत्थाप्य साग्रहीद्धस्तं दक्षिणा दक्षिणे करे
तुझ्याशिवाय मी जाणार नाही; मी तुझे पाय स्पर्श केले आहेत. तिला उठवून तिने तिचा उजवा हात आपल्या उजव्या हातात घेतला.
चिरायमाणां सावित्रीं ज्ञात्वा देवः पितामहः। समीपस्थं महादेवमिदमाह तदा वचः1.34.
सावित्री उशीर करते आहे हे ओळखून देव पितामहांनी जवळ असलेल्या महादेवीला हे शब्द सांगितले.