जिगीषुः सैन्यसंवीतो देवैर्वैरमरोचयत्। उत्तिष्ठतस्तस्य महासुरस्य समुद्रतोयं ववृधेति वेगात्
विजय मिळवायचा निर्धार करून, आपल्या सैन्याने वेढलेला, त्याने देवांशी वैर सुरू केलं; त्या महाबलवान असुराने उठताच, समुद्राचं पाणी वेगाने उसळलं.
अनेक नाग ग्रह मीनजुष्टमाप्लावयत्पर्वतसानुदेशान्। अंतःस्थितानेकसुरारिसंघं विचित्रवर्मायुधचित्रशोभम्
अनेक नाग, ग्राह आणि मासे असलेल्या त्या पाण्याने पर्वतांच्या उतारांवर पूर आला; त्यात अनेक देवांचे शत्रू, विविध शस्त्रास्त्रांनी आणि कवचांनी सजलेले, आतमध्ये होते.
भीमं बलं चलितं चारुयोधं विनिर्ययौ सिंधुजलाद्विशालम्। तत्र द्विपा दैत्यभठाभ्युपेताः सयानघंटाश्च समृद्धियुक्ताः
भीषण आणि बलाढ्य सैन्य, युद्धात कुशल, समुद्राच्या पाण्यातून विशाल स्वरूपात बाहेर आलं; तिथे दैत्य सैनिकांनी सजलेले हत्ती आणि मोठ्या घंटांनी युक्त रथ, सर्व समृद्धीने युक्त होते.
विनिर्ययुः स्वाकृतिभिर्झषाणां समत्वमुच्चैः खलु दर्शयंतः। अश्वास्तथा कांचनसूत्रनद्धा रोहीतमत्स्या इव ते जलांते
ते सर्व, मोठ्या माशांसारख्या रूपात, आपली ताकद दाखवत बाहेर आले; सोन्याच्या दोऱ्यांनी बांधलेले घोडे, पाण्याच्या काठावर रोहित माशांसारखे दिसत होते.
व्यवस्थितास्तैः सममेव तूर्णं विनिर्ययुर्लक्षशः कोटिशश्च। तथा रविस्यंदनतुल्यवेगाः सचक्रदंडाक्षतवेणुयुक्ताः
त्यांच्यासोबत एकत्र जमलेले, ते सर्व शेकडो हजारो आणि कोट्यवधी संख्येने वेगाने बाहेर आले; त्यांचा वेग सूर्याच्या रथासारखा होता, इंद्राच्या दंडाने आणि अखंड वासांनी युक्त.
रथाश्च यंत्रोपरिपीडितांगाश्चलत्पताकाः स्वनितं विचक्रुः। तथैव योधाः स्थगितास्तरीभिस्तितीर्षवस्ते प्रवरास्त्रपाणयः
रथ, यंत्रांनी दाबलेले, फडकणाऱ्या पताका घेऊन मोठा गजर करत होते; तसेच, नौकांवर उभे असलेले, नदी पार करण्यास उत्सुक, उत्तम शस्त्र हातात घेतलेले योद्धेही तिथे होते.
रणेरणे लब्धजयाः प्रहारिणो विरेजुरुच्चैरसुरानुगा भृशं। देवेषु वै रणे तेषु विद्रुतेषु विशेषतः
युद्धामध्ये एकामागून एक विजय मिळवत, असुरांचे भयंकर अनुयायी फारच तेजस्वी झाले, विशेषतः त्या लढाईत देवता पळून गेल्यावर.
असुरास्सर्वदेवानामन्वधावंस्ततस्ततः। ततो देवगणाः सर्वे द्रवंतो भयविह्वलाः
असुरांनी सर्व देवतांचा पाठलाग केला; मग सर्व देवता घाबरून इकडे तिकडे पळू लागले.
नीलं गिरिवरं जग्मुर्यत्र देवी स्वयं स्थिता। रौद्री तपोन्विता धन्या शांभवी शक्तिरुत्तमा
ते सर्व निळ्या उत्तुंग पर्वताकडे गेले, जिथे देवी स्वतः उभी होती—ती रौद्र, तपश्चर्येने युक्त, धन्य आणि शंभूची श्रेष्ठ शक्ती होती.
संहारकारिणी देवी कालरात्रीति यां विदुः। सा तु दृष्ट्वा तदा देवान्भयत्रस्तान्विचेतसः
ती देवी, जिला संहार करणारी आणि काळरात्री असे म्हणतात, तिने त्या वेळी घाबरलेल्या व गोंधळलेल्या देवतांकडे पाहिले.
पप्रच्छ विस्मयाद्देवी प्रोत्फुल्लांबुजलोचना। पृष्ठतो वो न पश्यामि भयं किंचिदुपागतम्
ती देवी, ज्यांचे डोळे उमललेल्या कमळासारखे मोठे होते, आश्चर्याने विचारू लागली, 'माझ्या मागे कुठेही मला कोणताही धोका दिसत नाही.'
कथं तु विद्रुता देवाः सर्वे शक्रपुरःसराः। देवा ऊचुः। अयमायाति दैत्येंद्रो रुरुर्भीमपराक्रमः
'मग सर्व देवता, इंद्रासह, का पळत आहेत?' असे तिने विचारले. देवता म्हणाले, 'हा रुरू नावाचा बलाढ्य दैत्यराज येत आहे.'
चतुरंगेण सैन्येन महता परिवारितः। तस्माद्दीना वयं देवीं भवतीं शरणं गताः
'तो मोठ्या चौपद्र सैन्याने वेढलेला येत आहे; म्हणूनच, हे देवी, आम्ही घाबरून तुमच्या आश्रयाला आलो आहोत.'
देवानामिति वै श्रुत्वा वाक्यमुच्चैर्जहास सा। तस्यां हसंत्यां निश्चेरुर्वरांग्यो वदनात्ततः
देवतांचे हे बोल ऐकून ती मोठ्याने हसली; तिच्या हास्याने तिच्या तोंडातून तेजस्वी स्त्रिया प्रकट झाल्या.
पाशांकुशधराः सर्वाः पीनोन्नतपयोधराः। सर्वाश्शूलधरा भीमाः सर्वा दंष्ट्राङ्कुशाननाः
त्या सर्वजणी दोरी व अंकुश घेऊन, उन्नत व भरगच्च स्तन असलेल्या, त्रिशूळधारी, भयंकर आणि दात व अंकुश असलेल्या मुखांनी सज्ज होत्या.
आबद्धमकुटाः सर्वाः संदष्टदशनच्छदाः। फूत्काररावैरशिवैस्त्रासयंत्यश्चराचरम्
सर्वजणी मुकुट बांधलेल्या, दात घट्ट आवळलेल्या, त्यांच्या अशुभ गर्जना व किंकाळ्यांनी सगळ्या चराचर सृष्टीला भयभीत करत होत्या.
काश्चिच्छुक्लाम्बरधराः काश्चिच्चित्राम्बरास्तथा। सुनीलवसनाः काश्चिद्रक्तपानातिलालसाः
काहींनी पांढरे वस्त्र घातले होते, काहींनी रंगीबेरंगी, काहींनी गडद निळे, तर काहींना रक्त प्यायची तीव्र इच्छा होती.
नानारूपैर्मुखैस्तास्तु नानावेषवपुर्धराः। ताभिरेवं वृता देवी देवानामभयंकरी
त्यांचे मुख विविध रूपांचे, देहही वेगवेगळ्या वेशातील होते; अशा त्या स्त्रियांनी वेढलेली देवी देवतांना निर्भय करणारी झाली.
मा भैष्ट देवा भद्रं वो यावद्वदति दानवः। चतुरंगबलोपेतो रुरुस्तावत्समागतः
'घाबरू नका, देवांनो—तुमच्यावर कल्याण होवो!' असे ती म्हणत असतानाच, चौपद्र सैन्याने सज्ज असलेला रुरू तेथे आला.
तं नीलपर्वतवरं देवानां मार्गमार्गणः। देवानामग्रतः सैन्यं दृष्ट्वा देवी समाकुलम्
तो निळ्या पर्वतांचा श्रेष्ठ, देवतांचा मार्ग व आश्रय, तिथे देवी आली; तिच्या समोर देवतांचे सैन्य गोंधळलेले दिसले.
तिष्ठतिष्ठेति जल्पंतो दैत्यास्ते समुपागताः। ततः प्रववृते युद्धं तासां तेषां महाभयम्
दैत्य 'थांबा, थांबा' असे ओरडत जवळ आले; मग त्या स्त्रिया आणि दैत्यांमध्ये भीषण युद्ध सुरू झाले.
नाराचैर्भिन्नदेहानां दैत्यानां भुवि सर्पतां। रोषाद्दंडप्रभग्नानां सर्पाणामिव सर्पताम्
बाणांनी भेदलेली दैत्यांची शरीरे जमिनीवर पडली होती, ते संतापाने पाठ मोडलेल्या सर्पांसारखे तडफडत होते.
शक्तिनिर्भिन्नहृदया गदासंचूर्णितोरसः। कुठारैर्भिन्नशिरसो मुसलैर्भिन्नमस्तकाः
काहींची हृदये शूलाने फाडली गेली, छाती गद्यांनी चुरडली, कुठे कुऱ्हाडीने डोकी फोडली, तर कुठे मुसळांनी कवट्या फोडल्या.
विद्धोदरास्त्रिशूलाग्रैश्छिन्नग्रीवा वरासिभिः। क्षताश्वरथमातंगपादाताः पेतुराहवे
काहींची पोटे त्रिशूळाने भेदली, गळे उत्तम तलवारीने छाटले; घोडे, रथ, हत्ती आणि पायदळ सैनिक जखमी होऊन रणांगणात कोसळले.
रणभूमिं समासाद्य दैत्याः सर्वे रुरुं विना। ततो बलं हतं दृष्ट्वा रुरुर्मायां तदाददे
रुरु सोडून सगळे दैत्य रणभूमीत उतरले. आपली सेना मारली गेली हे पाहून रुरुने आपल्या मायेला शरण गेलं.
तया संमोहिता देव्यो देवाश्चापि रणाजिरे। तामस्या मायया देव्या सर्वमन्धंतमोभवत्
त्या मायेमुळे रणांगणावर असलेल्या देवता आणि देव्या सगळ्याच गोंधळल्या; त्या देवीच्या काळ्या मायेमुळे सर्वत्र घनदाट अंधार पसरला.
ततो देवी महाशक्या तं दैत्यं समताडयत्। तया तु ताडितस्याजौ दैत्यस्य प्रगतं तमः
मग त्या सामर्थ्यशाली देवीने त्या दैत्यावर प्रहार केला; तिच्या प्रहाराने रणात त्या दैत्याच्या अंगातील अंधार नाहीसा झाला.
मायायामथ नष्टायां तामस्यां दानवो रुरुः। पातालमाविशत्तूर्णं तत्रापि परमेश्वरी
ती काळी माया नाहीशी झाल्यावर दानव रुरु पटकन पाताळात शिरला; पण तिथेही परमेश्वरी उपस्थित होती.
देवीभिः सहिता क्रुद्धा पुरतोभिमुखी स्थिता। रुरोस्तु दानवेंद्रस्य भीतस्याग्रे गतस्य च
देव्या सोबत क्रोधाने भरलेली ती देवी रुरु या दानवांच्या राजाच्या समोर, त्याच्यासमोर उभी राहिली; रुरु घाबरून तिच्या पुढे गेला होता.
नखाग्रेण शिरश्छित्वा चर्म चादाय वेगिता। निष्पपाताथ पातालात्पुष्करं च पुनर्गिरिम्
तिने आपल्या नखांच्या टोकाने त्याचं डोकं छाटलं, त्याची कातडी वेगाने उचलली आणि मग पाताळातून बाहेर येऊन पुन्हा पुष्कर पर्वतावर गेली.