मासोपवासनिरता मम भक्ता च सर्वदा । कृष्णोपवाससंयुक्ता मम पूजापरायणा
ती नेहमी मासिक उपवास करत असे, कायम माझी भक्त होती, कृष्ण उपवास पाळत असे आणि माझ्या पूजेला पूर्णपणे समर्पित होती.
शरीरं क्लेशितं चैव उपवासैर्द्विजोत्तम । देवानां ब्राह्मणानां च कुमारीणां च भक्तितः
उपवासांमुळे तिचे शरीर खूपच त्रासले होते, श्रेष्ठ ब्राह्मणा. देव, ब्राह्मण आणि कुमारिका यांच्याप्रती तिची भक्ती होती.
गृहादिकं प्रयच्छंती सर्वकालं महासती । अतिकृच्छ्ररता सा तु सर्वकालं तु वै द्विज
ती नेहमी घरातील वस्तू दान करत असे, महात्म्या. ती नेहमी कठोर तपश्चर्येत मग्न असे.
न दत्ता भिक्षुके भिक्षा ब्राह्मणा न च तर्पिताः
पण तिने भिकाऱ्यांना कधीच भिक्षा दिली नाही, आणि ब्राह्मणांचेही समाधान केले नाही.
ततः कालेन महता मया वै चिंतितं द्विज । शुद्धमस्याः शरीरं हि व्रतैः कृच्छ्रैर्न संशयः
नंतर खूप काळ गेल्यावर, द्विजा, मी विचार केला की तिचं शरीर नक्कीच कठीण व्रतांनी आणि तपश्चर्येने शुद्ध झालं आहे, यात काहीच शंका नाही.
अर्चितो वैष्णवो लोकः कायक्लेशेन वै तया । न दत्तमन्नदानं हि येन तृप्तिः परा भवेत्
तिने आपल्या शरीराच्या कष्टांनी विष्णूचं लोक नक्कीच संतुष्ट केलं; पण तिने कधीच अन्नदान केलं नाही, ज्यामुळे मोठी तृप्ती मिळते.
एवं ज्ञात्वा अहं ब्रह्मन्मर्त्यलोकमुपागतः । कापालं रूपमास्थाय भिक्षापात्रे च याचिता
हे जाणून, ब्राह्मणा, मी कपालधारी रूप धारण करून माणसांच्या जगात आलो आणि भिक्षेच्या पाटीने मागितलं.
कस्मात्त्वमागतो ब्रह्मन्क्व यासि वद मेऽग्रतः । पुनरेव मया प्रोक्तं देहि भिक्षां च सुंदरि
ती म्हणाली, 'ब्राह्मणा, तू इथे का आलास? कुठे चालला आहेस? मला सांग समोर.' मी पुन्हा तिला म्हटलं, 'सुंदरी, मला भिक्षा दे.'
तया कोपेन महता मृत्पिंडस्ताम्रभाजने । क्षिप्तो यावदहं ब्रह्मन्पुनः स्वर्गं गतो द्विज
ती फार रागावली आणि तिने मातीचा गोळा तांब्याच्या भांड्यात फेकला; आणि त्याच वेळी, ब्राह्मणा, मी पुन्हा स्वर्गात गेलो.
ततः कालेन महता तापसी सुमहाव्रता । सदेहा स्वर्गमायाता व्रतचर्या प्रभावतः
नंतर बराच काळ गेल्यावर, ती मोठ्या व्रतांची तपस्विनी आपल्या व्रताच्या सामर्थ्याने देहासह स्वर्गात पोहोचली.
मृत्पिंडिकाप्रदानेन गृहं प्राप्तं मनोरमम् । संजातं चैव विप्रर्षे धान्यराशि विवर्जितम्
मातीचा गोळा दान केल्यामुळे तिला सुंदर घर मिळालं, पण, श्रेष्ठ ब्राह्मणा, तिथे धान्याचा ढीग नव्हता.
गृहं यावन्निरीक्षेत न किंचित्तत्र पश्यति । तावद्गृहाद्विनिष्क्रांता ममांते चागता द्विज
ती घरात पाहत असताना तिला काहीच दिसलं नाही; म्हणून ती घरातून बाहेर पडली आणि माझ्याकडे आली, ब्राह्मणा.
क्रोधेन महताविष्टमिदं वचनमब्रवीत् । मया व्रतैश्च कृच्छ्रैश्च उपवासैरनेकशः
ती प्रचंड रागावली आणि म्हणाली, 'मी अनेक व्रत, कठीण तपश्चर्या आणि उपवास केल्या—'
पूजयाराधितो देवः सर्वलोकस्य पालकः । न तत्र दृश्यते किंचिद्गृहे मम जनार्दन
—'सर्व लोकांचा रक्षण करणारा देव मी भक्तीने संतुष्ट केला; तरीही, जनार्दना, माझ्या घरात काहीच दिसत नाही.'
ततश्चोक्तं मया तस्यै गृहं गच्छ महाव्रते । आगमिष्यंति सुतरां कौतूहल समन्विताः
मग मी तिला सांगितलं, 'महाव्रते, आपल्या घरी जा; लवकरच अनेक जिज्ञासू लोक तुझ्याकडे येतील.'
देवपत्न्यो हि द्रष्टुं त्वां विस्मयाभिसमन्विताः । द्वारं नोद्घाटय विना षट्तिलापुण्यवाचनात्
देवतांच्या पत्नी तुला पाहायला, आश्चर्याने भरून, येतील; पण षट्तिला व्रताचं पुण्य सांगितल्याशिवाय दार उघडू नकोस.
एवमुक्ता मया सा तु गता वै मानुषी तदा । अत्रांतरे समायाता देवपत्न्यश्च वाडव
मी असं सांगितल्यावर ती माणूस म्हणून गेली; आणि दरम्यान, वाडवा, देवतांच्या पत्नी तिथे आल्या.
ताभिश्च कथितं तत्र त्वां द्रष्टुं हि समागताः । द्वारमुद्घाटयस्वाद्य त्वां प्रपश्याम शोभने
त्यांनी तिला सांगितलं, 'आम्ही तुला पाहायला आलो आहोत; आता दार उघड, सुंदरी, आम्ही तुला पाहू.'
मानुष्युवाच- यदि मद्दर्शनं कार्यं सत्यं वाच्यं विशेषतः । षट्तिलाया व्रतं पुण्यं द्वारोद्घाटनकारणात्
माणूस म्हणाली—'जर खरंच तुम्हाला मला पाहायचं असेल, तर विशेष करून षट्तिला व्रताचं पुण्य सांगावं, मगच मी दार उघडेन.'
श्रीकृष्ण उवाच-। एकापिनावदत्तत्र षट्तिलैकादशीव्रतम् । अन्यया कथितं तत्र द्रष्टव्या मानुषी मया
श्रीकृष्ण म्हणाले—त्यातील एकीने षट्तिला एकादशी व्रत सांगितलं; दुसरीने ते वर्णन केलं, आणि म्हणून मी माणूस म्हणून तिथे दिसणार होतो.
ततो द्वारं समुद्घाट्य दृष्टा ताभिश्च मानुषी । न देवी न च गंधर्वी नासुरी न च पन्नगी
मग दार उघडलं आणि त्या स्त्रीला सर्वांनी पाहिलं; ती ना देवी होती, ना गंधर्वी, ना असुरी, ना नागकन्या.
दृष्टा पूर्वं तथा नारी यादृशीयं द्विजर्षभ । देवीनामुपदेशेन षट्तिलाया व्रतं कृतम्
अशी स्त्री याआधी कधीच पाहिली नव्हती, श्रेष्ठ ब्राह्मणा; देवतांच्या सांगण्यावरून तिने षट्तिला व्रत केलं.
मानुष्या सत्यव्रतया भुक्तिमुक्तिफलप्रदम् । रूपकांतिसमायुक्ता क्षणेन समवाप सा
सत्य व्रत पाळल्यामुळे त्या स्त्रीला क्षणातच सौंदर्य, तेज आणि भोग व मोक्ष यांची फळं मिळाली.
धनं धान्यं च वस्त्रादि सुवर्णं रौप्यमेव च । भवनं सर्वसंपन्नं षट्तिलायाः प्रभावतः
तीने तिळाचं दान केल्यामुळे तिला धन, धान्य, वस्त्र, सोने, चांदी आणि सर्व प्रकारच्या समृद्धीने भरलेलं घर मिळालं.
रूपकांतिसमायुक्ता क्षणेन समपद्यत
ती स्त्री क्षणातच सुंदरता आणि तेजाने नटली.
अतितृष्णा न कर्त्तव्या वित्तशाठ्यं विवर्जयेत् । आत्मवित्तानुसारेण तिलान्वस्त्राणि दापयेत्
अती लोभ करू नये आणि संपत्ती मिळवण्यासाठी फसवणूक टाळावी. आपल्या सामर्थ्यानुसार तिळ आणि वस्त्र दान करावीत.
लभते चैवमारोग्यं नरो जन्मनि जन्मनि । न दारिद्र्यं न कष्टत्वं न च दौर्भाग्यमेव च 6.42.
अशा प्रकारे, माणसाला प्रत्येक जन्मात आरोग्य मिळतं; त्याला कधीही दारिद्र्य, दुःख किंवा अपयश येत नाही.
संभवेद्वै द्विजश्रेष्ठ षट्तिलासमुपोषणात् । अनेन विधिना भूप तिलदाता न संशयः
हे श्रेष्ठ ब्राह्मण, या प्रकारे षट्तिळ व्रत पाळल्यास तिळ दान करणाऱ्याला हे फळ नक्कीच मिळतं.
मुच्यते पातकैः सर्वैरनायासेन मानवः । दानं च विधिवत्पात्रे सर्वपातकनाशनम् । नानर्थः कश्चिन्नायासः शरीरे नृपसत्तम
माणूस सहजपणे सर्व पापांपासून मुक्त होतो; योग्य पात्राला नीट नियमाने दान केल्याने सर्व पाप नष्ट होतं. शरीराला काहीही त्रास किंवा हानी होत नाही, हे श्रेष्ठ राजा.
श्रीकृष्ण उवाच- माहात्म्यं विजयायाश्च श्रुतं कृष्ण महत्फलम् । फाल्गुनस्यार्जुने पक्षे यन्नाम्नी तां वदाधुना
श्रीकृष्ण म्हणाले — विजयाचं माहात्म्य आणि तिचं मोठं फळ तू ऐकलंस, कृष्णा. आता फाल्गुन महिन्याच्या शुद्ध पक्षात येणाऱ्या त्या व्रताचं नाव सांग.