तटं त्वया प्रयातव्यं प्रतीच्यां लवणोदधेः। वडवाग्निमिमं नीत्वा समुद्रे निक्षिपस्व ह
तुला पश्चिमेकडील खाऱ्या समुद्राच्या काठावर जावं लागेल; आणि ही बडवाग्नी घेऊन समुद्रात ठेवावी लागेल.
एवं कृते सुराः सर्वे भवंति भयवर्जिताः। अन्यथा वाडवाग्निस्तु दहते स्वेन तेजसा
असं केल्यावर सर्व देवांना भीती राहत नाही; नाहीतर बडवाग्नी आपल्या तेजाने जळत राहते.
तस्माद्रक्षस्व विबुधानेतस्मादचिराद्भयात्। मातेव भव सुश्रोणि सुराणामभयप्रदा
म्हणून हे संकट लवकर दूर करून देवांचं रक्षण कर; सुंदर नितंबवाली, आईसारखी हो आणि देवांना निर्भयता दे.
एवमुक्ता तु सा देवी विष्णुना प्रभविष्णुना। आह नाहं स्वतंत्रास्मि पिता मे व्रियतां स्वराट्
प्रभुत्वशाली विष्णूंनी असं सांगितल्यावर ती देवी म्हणाली, "मी स्वतंत्र नाही; माझा वडील, जो सर्वांचा स्वामी आहे, त्याचं मत घ्या."
तदाज्ञाकारिणी नित्यं कुमारीह धृतव्रता। पित्रादेशाद्विना नाहं पदमेकमपि क्वचित्
मी नेहमी वडिलांच्या आज्ञेची पालन करणारी, इथे कुमारिका आणि व्रतस्थ आहे; वडिलांची आज्ञा नसताना मी कुठेही एक पाऊलही टाकत नाही.
गच्छामि तस्मात्कोप्यन्य उपायश्चिंत्यतामहो। तदाशयं विदित्वाहुस्ते समेत्य पितामहं
म्हणून दुसरा काही उपाय शोधावा; तिचा हेतू समजून सगळे मिळून पितामहांकडे गेले.
नान्येन शक्यते नेतुं वडवाग्निः पितामह। अदृष्टदोषाम्मुक्त्वैकां कुमारीं तनयां तव
पितामह, तुझ्या कन्येशिवाय दुसऱ्या कुणालाही वडवानळीचा अग्नि नेताच येणार नाही, कारण ती निष्पाप आणि कुमारिका आहे.
सरस्वतीं समानीय कृत्वांके वरवर्णिनीं। शिरस्याघ्रायसस्नेहमुवाचाथसरस्वतीम्
सरस्वतीला, तेजस्वी कन्येला, जवळ घेऊन, तिला मांडीवर बसवली आणि तिच्या डोक्यावर प्रेमाने शिरशिरी घ्यावी तसे घेतले, मग तिला बोलला.
मां च देवि सुराः प्राहुः स त्वं ब्रूहि यशस्विनीम्। नीत्वा विनिक्षिपेदेनं बाडवं लवणांबुनि
देवी, मला देवांनी बोलावले, आता तू, कीर्तीवंतिनी, बोल. हा वडवानळीचा अग्नि घेऊन तो खारट समुद्रात टाक.
पितुर्वाक्यं हि तच्छ्रुत्वा वियुक्ता कुररी यथा। पित्रा तदैव सा कन्या रुरुदे दीनमानसा
वडिलांचे शब्द ऐकून, जशी पिलापासून वेगळी झालेली बगळ्याची मादी दुःखी होते, तशी ती कन्या त्या क्षणीच दुःखी मनाने रडू लागली.
शोभते तन्मुखं तस्याः शोकबाष्पाविलेक्षणं। सितं विकसितं तद्वत्पद्मं तोयकणोक्षितम्
दुःखाच्या अश्रूंनी भरलेल्या तिच्या डोळ्यांसह तिचे मुख असे शोभत होते, जसे पाण्याच्या थेंबांनी भिजलेले पांढरे उमललेले कमळ.
तत्तथाविधमालोक्य पितामहपुरस्सराः। विबुधाः शोकभावस्य सर्वे वशमुपागताः
तिची अशी अवस्था पाहून, पितामहांच्या पुढे असलेले सर्व देव शोकाने भरून गेले.
संस्तभ्य हृदयं तस्याः शोकसंतापितं तदा। पितामहस्तामुवाच मा रोदीर्नास्ति ते भयम्
त्या वेळी, तिच्या दुःखाने भरलेल्या हृदयाला सावरून, पितामह म्हणाले, 'मुली, रडू नकोस; तुला काहीही भीती नाही.'
मान लाभश्च भविता तव देवानुभावतः। नीत्वा क्षारोदमध्ये तु क्षिपस्व ज्वलनं सुते
देवतांच्या कृपेने तुला मान आणि लाभ मिळेल. मुली, हा अग्नि घेऊन तो खारट समुद्राच्या मध्ये टाक.
एवमुक्ता तु सा बाला बाष्पाकुलितलोचना। प्रणम्य पद्मजन्मानं गच्छाम्युक्तवती तु सा
अशी आज्ञा मिळाल्यावर, अश्रूंनी भरलेल्या डोळ्यांनी त्या बालिकेने कमळातून जन्मलेल्या पितामहांना वंदन केले आणि 'मी जाते' असे सांगून निघाली.
मा भैरुक्ता पुनस्तैस्तु पित्रा चापि तथैव सा। त्यक्त्वा भयं हृष्टमनाः प्रयातुं समवस्थिता
पुन्हा तिच्या वडिलांनी आणि इतरांनीही 'भीती बाळगू नकोस' असे सांगितले. मग तिने भीती सोडली आणि आनंदी मनाने जाण्यास तयार झाली.
तस्याः प्रयाणसमये शंखदुंदुभिनिस्वनैः। मंगलानां च निर्घोषैर्जगदापूरितं शुभैः
तिच्या प्रस्थानाच्या वेळी, शंख, दुंदुभी आणि मंगलध्वनींनी संपूर्ण जग आनंदाने भरून गेले.
सितांबरधराधन्या सितचंदनमंडिता। शरदंबुजसच्छाय तारहारविभूषिता
ती शुभ्र वस्त्र परिधान केलेली, पांढऱ्या चंदनाने सुशोभित, शरद ऋतूतील कमळासारखी तेजस्वी, आणि तारांच्या हाराने सजलेली होती.
संपूर्णचंद्रवदना पद्मपत्रायतेक्षणा। शुभां कीर्तिं सुरेशस्य पूरयंती दिशो दश
तिचे मुख पूर्ण चंद्रासारखे, डोळे कमळाच्या पाकळ्यांसारखे लांब, आणि ती देवाधिदेवांची शुभ कीर्ती दहा दिशांना पसरवत होती.
स्वतेजसा तद्धृदयान्निःसृता भासयज्जगत्। अनुव्रजन्ती तां गंगा तयोक्ता वरवर्णिनी
तिच्या तेजाने ती सर्वांच्या हृदयातून निघून जग उजळवू लागली; तिच्या मागे गंगेने, तेजस्विनीने, तिला बोलावले.
द्रक्ष्यामि त्वां पुनरहं प्रयासि कुत्र मे सखि। एवमुक्ता तु सा गंगा प्रोवाच मधुरां गिरम्
'माझ्या सखी, तू कुठे चालली आहेस? मी तुला पुन्हा कधी पाहीन?' असे विचारल्यावर, गंगेने गोड शब्द बोलले.
यदैवायास्यसि प्राचीं दिशं मां पश्यसे शुभे। विबुधैस्त्वं परिवृता दर्शनं तव संश्रये
'शुभे, जेव्हा तू पूर्व दिशेला येशील, तेव्हा मला पाहशील. मी देवांच्या वेढ्यात तुझ्या दर्शनासाठी येईन.'
उदङ्मुखी तदा भूत्वा त्यज शोकं शुचिस्मिते। अहं चोदङ्मुखी पुण्या त्वं तु प्राची सरस्वति
'सुंदर हास्यवाली, उत्तर दिशेकडे तोंड करून दुःख सोड. मी पुण्यवती उत्तरमुखी आहे, आणि तू सरस्वती पूर्वमुखी आहेस.'
तत्र क्रतुशतं पुण्यं स्नानदानेन सुव्रते। श्राद्धदाने तथा नित्यं पितॄणां दत्तमक्षयम्
तेथे, स्नान आणि दान यांमुळे शंभर यज्ञांचे पुण्य मिळते, आणि नेहमी श्राद्धदान केल्याने पितरांना दिलेले दान कधीही संपत नाही, हे सुशीलवती.
ये करिष्यंति मनुजा विमुक्तास्त्ते ऋणैस्त्रिभिः। मोक्षमार्गं गमिष्यंति विचारो नात्र विद्यते
जे माणसं या तीन ऋणांपासून मुक्त होतील, ती मोक्षाच्या मार्गावर निघतील; यात काहीही शंका नाही.
तामुवाच ततो गंगा पुनर्दर्शनमस्तु ते। गच्छ स्वमालयं भद्रे स्मर्तव्याहं त्वयानघे
तेव्हा गंगा म्हणाली, "तुला पुन्हा एकदा भेट मिळो; आता तू आपल्या घरी जा, आणि पवित्रे, मला नेहमी आठवत जा."
यमुनापि तथैवं सा गायत्री च मनोरमा। सावित्र्या सहिताः सर्वाः सखीं संप्रैषयंस्तथा
तसंच यमुना आणि सुंदर गायत्री, सावित्रीसह सगळ्यांनी आपल्या सखीला तिथून पाठवून दिलं.
ततो विसृज्य तान्देवान्नदी भूत्वा सरस्वती। उत्तंकस्याश्रमपद उद्भूता सा मनस्विनी
मग त्या देवतांना निरोप देऊन, सरस्वती नदी झाली आणि उत्तंकाच्या आश्रमाजवळ प्रकट झाली.
अधस्तात्प्लक्षवृक्षस्य अवरोप्य च तां तनुम्। अवतीर्णा महाभागा देवानां पश्यतां तदा
प्लक्षवृक्षाच्या खाली उतरून, तिने आपली मूर्ती तिथेच ठेवली आणि त्या वेळी देवांच्या समोर प्रकट झाली.
विष्णुरूपस्तरुः सोत्र सर्वदेवैस्तु वंदितः। संसेव्यश्च द्विजैर्नित्यं फलहेतोर्महोदयः
तिथे विष्णुरूप असलेला तो वृक्ष सर्व देवांनी वंदिला आणि द्विजांनी नेहमीच त्याची सेवा केली, कारण त्याच्या फळांचा मोठा लाभ होता.