तया सहावसद्देव्या शतवर्षाणि भार्गवः। अदृश्यः सर्वभूतानां मायया संशितव्रतः
त्या देवीसोबत भृगुपुत्राने शंभर वर्षे, सर्व जीवांना अदृश्य राहून, आपल्या व्रताच्या आणि मायेमुळे वास्तव्य केलं.
कृतार्थमागतं ज्ञात्वा शुक्रं सर्वे दितेस्सुताः। अभिजग्मुर्गृहं तस्य मुदितास्ते दिदृक्षवः
शुक्राने आपलं कार्य साध्य केलं आणि तो परत आला हे समजल्यावर, दितीचे सर्व पुत्र आनंदाने त्याच्या घरी त्याला भेटायला आले.
गता यदा न पश्यंति मायया संवृतं गुरुम्। लक्षणं तस्य चाबुद्ध्वा नाद्यागच्छति नो गुरुः
जेव्हा ते आले, तेव्हा त्यांना आपला गुरु मायेमुळे दिसला नाही. त्याच्या कोणत्याही खुणा न ओळखता, त्यांनी म्हटलं, "आज आपले गुरु आले नाहीत."
एवं ते स्वानि धिष्ण्यानि गताः सर्वे यथागताः। ततो देवगणास्सर्वे गत्वांगिरसमब्रुवन्
मग ते सर्व जसे आले तसे आपल्या-आपल्या जागी परत गेले. त्यानंतर सर्व देवगण अंगिरसाकडे जाऊन त्याला सांगू लागले.
दानवालये तु भगवान्गत्वा तत्र च तां चमूम्। मोहयित्वात्मवशगां क्षिप्रमेव तथा कुरु
देवा, तू दानवांच्या घरात जाऊन तिथल्या त्यांच्या सैन्याला आपल्या इच्छेनुसार भुलव आणि हे काम लगेच कर.
धिषणस्तान्सुरानाह एवमेव व्रजाम्यहम्। तेन गत्वा दानवेंद्रः प्रह्लादो वै वशीकृतः
धिषणाने देवांना सांगितले, "मी असंच करतो." मग तो गेला आणि दानवांचा राजा प्रह्लाद त्याच्या वश झाला.
शुक्रो भूत्वा स्थितस्तत्र पौरोहित्यं चकार सः। स्थितो वर्षशतं साग्रमुशना तावदागतः
तो शुक्राचं रूप घेऊन तिथे राहिला आणि पुरोहिताचं काम केलं. शंभर वर्षांहून अधिक काळ उशना तिथेच होता, मग तो परत गेला.
दनुपुत्रैस्ततो दृष्टः सभायां तु बृहस्पतिः। उशना एक एवात्र द्वितीयः किमिहागतः
नंतर सभेत दानुचे पुत्र बृहस्पतीला पाहून म्हणाले, "इथे उशना आहे, पण हा दुसरा कोण आणि तो इथे का आला आहे?"
सुमहत्कौतुकं चात्र भविता विग्रहो दृढम्। किं वदिष्यति लोकोयं द्वारि योयं व्यवस्थितः
तिथे मोठं कुतूहल निर्माण झालं आणि भांडण होणारच असं वाटू लागलं. "हा जो दारात उभा आहे, त्याबद्दल लोक काय बोलतील?"
सभायामास्थितो योयं गुरुः किं नो वदिष्यति। एवं प्रजल्पतां तेषां दनूनां कविरागतः
"सभेत बसलेला हा आपला गुरु आपल्याला काय सांगणार?" असं दानव आपसात बोलत असताना कवी तिथे आला.
स्वरूपधारिणं तत्र दृष्ट्वासीनं बृहस्पतिम्। उवाच वचनं क्रुद्धः किमर्थं त्वमिहागतः
आपल्या मूळ रूपात बसलेला बृहस्पती पाहून तो रागाने म्हणाला, "तू इथे कशासाठी आला आहेस?"
शिष्यान्मोहयसे मे त्वं युक्तं सुरगुरोस्तव। मूढास्ते त्वां न जानंति त्वन्मायामोहिता ध्रुवम्
"तू माझ्या शिष्यांना फसवत आहेस; हे तुझ्यासारख्या देवगुरुलाच शोभून दिसतं. माझे शिष्य तुझ्या मायेमुळे तुला ओळखू शकत नाहीत."
तन्न युक्तं तव ब्रह्मन्परशिष्यप्रधर्षणम्। व्रज त्वं देवलोकं स्वं तिष्ठ धर्ममवाप्स्यसि
"दुसऱ्याचे शिष्य त्रास देणं हे तुझ्यासाठी योग्य नाही, ब्राह्मण. तू आपल्या देवांच्या लोकात जा आणि तिथे राहून धर्म मिळव."
शिष्यो हि मे कचः पूर्वं हतो दानवपुंगवैः। विद्यार्थी तनयो ब्रह्मंस्तवायोग्या गतिस्त्विह
"पूर्वी माझा शिष्य कच दानवांच्या श्रेष्ठांनी मारला होता. तो विद्येचा इच्छुक आणि तुझा मुलगा होता, ब्राह्मण; त्यामुळे तुझं इथे असणं योग्य नाही."
श्रुत्वा तु तस्य तद्वाक्यं स्मितं कृत्वावदद्गुरुः। संति चोराः पृथिव्यां येपरद्रव्यापहारिणः
त्याचं बोलणं ऐकून गुरु हसला आणि म्हणाला, "जगात असे चोर आहेत जे दुसऱ्याचं माल चोरतात."
एवं विधानदृष्टाश्च रूपदेहापहारिणः। वृत्रघातेन चेंद्रस्य ब्रह्महहत्या पुराभवत्
"अशाच प्रकारे, काहीजण दुसऱ्याचं रूप आणि शरीर चोरतात. इंद्राने जेव्हा वृत्राचा वध केला, तेव्हा त्याच्यावर ब्राह्मणहत्येचा दोष आला."
लोकायतिक शास्त्रेण भवता सा तिरस्कृता। जानामि त्वामांगिरसं देवाचार्यं बृहस्पतिम्
"तुझ्या लोकायतिक मताने ती (पाप) लपवली गेली. मी तुला ओळखतो, अंगिरसपुत्र, देवांचा आचार्य बृहस्पती."
मद्रूपधारिणं प्राप्तं सर्वे पश्यत दानवाः। एष वो मोहनायालं प्राप्तो विष्णुविचेष्टितैः
"सर्व दानवांनो, पाहा, हा माझं रूप घेऊन इथे आला आहे! हा फक्त विष्णूच्या युक्तीने तुम्हाला फसवायला आला आहे."
तदेनं शृंखलैर्बद्ध्वा क्षिपेत लवणार्णवे। पुनरेवाब्रवीच्छुक्रः पुरोधायं दिवौकसाम्
"म्हणून त्याला साखळ्यांनी बांधा आणि खारट समुद्रात फेकून द्या." पुन्हा शुक्राने देवांच्या पुरोहिताला सांगितले:
मोहितानूनमेतेन क्षयं यास्यथ दानवाः। भो अहं दानवेंद्रेह वंचितोऽस्मि दुरात्मना
"तुम्हा दानवांना याने नक्कीच फसवलं आहे आणि त्यामुळे तुमचं नाश होईल. दानवांच्या राजांनो, या दुष्टाने मला इथे फसवलं आहे."
किमर्थं भवता त्यक्तः कृतश्चान्यः पुरोहितः। देवाचार्यॐगिरःपुत्रएषएवबृहस्पतिः
"तू मला का सोडलंस आणि दुसऱ्याला पुरोहित केलंस? हा अंगिरसपुत्र बृहस्पती, देवांचा आचार्य आहे."
वंचितोसि न संदेहो हितार्थं तु दिवौकसाम्। त्यजस्वैनं महाभाग शत्रुपक्षजयावहम्
"तुला फसवलं गेलं यात शंका नाही, पण ते देवांच्या भल्यासाठीच होतं. महाभागा, शत्रूच्या बाजूला विजय मिळवून देणाऱ्याला सोडून दे."
अनुशिष्यभयाद्यातः पूर्वमेवमहं प्रभो। जलमध्येस्थितः पीतो महादेवेन शंभुना
प्रभो, तुझ्या आज्ञेची भीती वाटून मी आधीच असाच निघून गेलो होतो; मग पाण्यात असताना महादेव शंभूनं मला प्यायलं.
उदरस्थस्य मे जातं साग्रं वर्षशतं किल। उदराच्छुक्ररूपेण शिश्नेनाहं विसर्जितः३०० 1.13.
माझं शंभर वर्षं महादेवानच्या पोटात राहणं झालं; मग त्यांच्या शरीरातून वीर्याच्या रूपानं मी बाहेर पडलो.
वरदः प्राह मां देवश्शुक्रेष्टं त्वं वरं वृणु। मयावृतो वरं राजन्देवदेवः पिनाकधृत्
वर देणारा देव मला म्हणाला, 'तुला वीर्यासंबंधी जो वर हवा आहे तो माग; मी तुझ्यावर खूश आहे. राजन, देवांचा देव, पिनाकधारीनं तुला वर दिला आहे.'
मनसा चिंतिता ह्यर्था मानसे ये स्थिता वराः। भवंतु मयि ते सर्वे प्रसादात्तव शंकर
शंकरा, मनात जे इच्छितं आहे, ज्या इच्छा मनात घर करून राहिल्या आहेत, त्या सर्व तुझ्या कृपेने मला मिळू देत.
एवमस्त्विति देवेन प्रेषितोऽस्मि तवांतिकम्। तावदत्राभवच्चायं पुरोधास्ते बृहस्पतिः
देवानं 'तसं होवो' असं म्हणून मला तुझ्या भेटीसाठी पाठवलं; आणि इथे तोपर्यंत बृहस्पती तुझा पुरोहित झाला.
दृष्टः सत्यं दानवेंद्र मयोक्तं त्वं निशामय। बृहस्पतिस्तदा वाक्यं प्रह्लादं प्रत्यभाषत
दानवेंद्र, मी हे प्रत्यक्ष पाहिलं आणि सत्य सांगितलं आहे, ऐक. त्यानंतर बृहस्पतीनं प्रह्लादाला हे शब्द सांगितले.
नाहमेतं प्रजानामि देवं वा दानवं नरम्। मद्रूपधारिणं राजन्वंचनार्थं तवागतम्
राजा, माझ्या रूपात जो तुझ्याकडे आला आहे, तो देव आहे की दानव की माणूस, मला माहीत नाही; तो फसवण्यासाठी आला आहे.
ततस्ते दानवाः सर्वे साधुसाध्विति वादिनः। पुरोधाः पौर्विको नोस्तु यो वा को वा भवत्विति
मग सर्व दानव म्हणाले, 'छान बोललात! जुना पुरोहित कोण असेल तो जाऊ द्या.'