ब्रह्मणे ब्रह्मदेहाय ब्रह्मण्यायामिताय च। गिरीशाय सुरेशाय ईशानाय नमोनमः
ब्रह्मस्वरूप, ब्रह्मदेह असणाऱ्या, ब्रह्माचे पालन करणाऱ्या, अपरिमित असणाऱ्या, पर्वतांचा स्वामी, देवांचा स्वामी, आणि सर्वांचा ईश्वर तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार.
रुद्राय प्रतिवज्राय शिवाय क्रथनाय च। सुरासुराधिपतये यतीनां पतये नमः
रुद्र, वज्राचा प्रतिकार करणारा, शिव, फाडणारा, देव-दानवांचा स्वामी आणि यतींचा स्वामी, तुला नमस्कार.
धूम्रोग्राय विरूपाय यज्वने घोररूपिणे। विरूपाक्षाशुभाक्षाय सहस्राक्षाय वै नमः
धुरकट आणि उग्र असणारा, विरूप असणारा, यज्ञ करणारा, भयंकर रूप असणारा, विरूप डोळे असणारा, अशुभ डोळे असणारा आणि हजार डोळ्यांचा असणारा, तुला नमस्कार.
मुंडाय चंडमुण्डाय वरखट्वाङ्गधारिणे। कव्यरूपाय हव्याय सर्वसंहारिणे नमः
मुण्ड धारण करणारा, चंडमुण्ड धारण करणारा, उत्तम खट्वांग घेणारा, कव्यरूप असणारा, हविर्दान स्वीकारणारा, सर्वांचा संहार करणारा, तुला नमस्कार.
भक्तानुकंपिनेत्यर्थं रुद्रजाप्यस्तुताय च। विरूपाय सुरूपाय रूपाणां शतकारिणे
भक्तांवर दया करणारा, रुद्रजप आणि स्तुतीने गौरवलेला, विरूप असणारा, सुंदर असणारा, शंभर रूपे धारण करणारा तुला नमस्कार.
पंचास्याय शुभास्याय चंद्रास्याय नमो नमः। वरदाय वरार्हाय कूर्माय च मृगाय च
पाच तोंड असणारा, शुभ तोंड असणारा, चंद्रासारखा तोंड असणारा तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार. वर देणारा, वरास पात्र असणारा, कासव आणि मृग असणारा तुला नमस्कार.
लीलालकशिखंडाय कमंडलुधराय च। विश्वनाम्नेथ विश्वाय विश्वेशाय नमोनमः
खेळकर जटा असणारा, कमंडलू धारण करणारा, विश्व नाव असणारा, सर्वत्र व्यापणारा, विश्वाचा स्वामी तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार.
त्रिनेत्रत्राणमस्माकं त्रिपुरघ्नविधीयतां। वाङ्मनः कायभावैस्तु प्रपन्नस्य महेश्वर
त्रिनेत्रधारी, आमचं रक्षण कर. त्रिपुराचा संहार करणारा, वाणी, मन आणि शरीर यांचं भक्तीभावाने शरण आलेल्यावर, महेश्वरा, तुझं कृपाछत्र असू दे.
एवं स्तुतस्तदा देवो दक्षेणापन्नदेहिना। दिव्येनानेन स्तोत्रेण भृशमाराधितस्तदा
त्या वेळी, शरीराने त्रस्त असलेल्या दक्षाने अशा प्रकारे स्तुती केल्यावर, त्या दिव्य स्तोत्राने देव फार प्रसन्न झाला.
समग्रं ते यज्ञफलं मया दत्तं प्रजापते। सर्वकामप्रसिर्द्ध्य्थंफलंप्राप्स्यस्यनुत्तमम्
हे प्रजापती, मी तुला यज्ञाचं संपूर्ण फळ दिलं आहे. सर्व इच्छा पूर्ण करणारे, श्रेष्ठ फळ तुला मिळेल.
एवमुक्तो भगवता प्रणम्याथ सुरेश्वरम्। जगाम स्वनिकेतं तु गणानामेव पश्यताम्
भगवंताने असे सांगितल्यावर, दक्षाने देवांचा स्वामीस वंदन केले आणि गणांनी पाहत असताना आपल्या घरी परत गेला.
पत्न्याः शोकेन वै देवो गंगाद्वारे तदास्थितः। तां सतीं चिंतयानस्तु क्व नु सामेप्रियागता
पत्नीच्या दुःखाने व्याकुळ झालेला देव त्या वेळी गंगाकाठी राहिला आणि सतीचा विचार करू लागला – 'माझी प्रिय कुठे गेली?'
तस्य शोकाभिभूतस्य नारदो भवसंन्निधौ। सा ते सती या देवेश भार्या प्राणसमामृता
त्याच्या दुःखाने ग्रासलेल्या अवस्थेत, नारद भवानच्या सान्निध्यात आला आणि म्हणाला – 'हे देवेश, ती सती, जी तुझी प्राणासमान पत्नी होती.'
हिमवद्दुहिता सा च मेनागर्भसमुद्भवा। जग्राह देहमन्यं सा वेदवेदार्थवेदिनी
ती हिमालयाची कन्या आहे, मेना यांच्या गर्भातून जन्मलेली. ती वेद आणि वेदांचा अर्थ जाणणारी असून, तिने दुसरं शरीर धारण केलं.
श्रुत्वा देवस्तदा ध्यानमवतीर्णामपश्यत। कृतकृत्यमथात्मानं कृत्वा देवस्तदास्थितः
हे ऐकून, देवाने ध्यानात मग्न झालेल्या अवस्थेत तिला पाहिलं. आपलं कार्य पूर्ण झाल्यावर, देव तिथेच स्थिर राहिला.
संप्राप्तयौवना देवी पुनरेव विवाहिता। एवं हि कथितं भीष्म यथा यज्ञो हतः पुरा
देवीला तारुण्य प्राप्त झाल्यावर पुन्हा तिचं लग्न झालं. अशा प्रकारे, भीष्मा, पूर्वी यज्ञाचा संहार कसा झाला हे सांगितलं.
भीष्म उवाच। देवानां दानवानां च गंधर्वोरगरक्षसाम्। उत्पत्तिं विस्तरेणेमां गुरो ब्रूहि यथाविधि
भीष्म म्हणाला: गुरुवर्य, देव, दानव, गंधर्व, सर्प आणि राक्षस यांची उत्पत्ती कशी झाली, ते कृपया क्रमाने आणि सविस्तर सांगावे.
पुलस्त्य उवाच। संकल्पाद्दर्शनात्स्पर्शात्पूर्वेषां सृष्टिरुच्यते। दक्षात्प्राचेतसादूर्ध्वं सृष्टिर्मैथुनसंभवा
पुलस्त्य म्हणाले: पूर्वीच्या सृष्टीमध्ये इच्छेने, दृष्टीने आणि स्पर्शाने जीव निर्माण झाले असे सांगतात; पण प्रचेतसपुत्र दक्षानंतर सृष्टी मैथुनाने म्हणजे स्त्री-पुरुषांच्या संगाने झाली.
यथा ससर्ज चैवासौ तथैव शृणु कौरव। यदा तु सृजतस्तस्य देवर्षिगणपन्नगान्
तो दक्ष कसा सृष्टी करू लागला, ते आता ऐक. ज्या वेळी तो सृष्टी करत होता, तेव्हा त्याने देव, ऋषी आणि सर्प यांचा समूह निर्माण केला.
न वृद्धिमगमल्लोकस्तदा मैथुनयोगतः। दक्षः पुत्रसहस्राणि तदासिक्न्यामजीजनत्
त्या काळी मैथुनाने म्हणजे स्त्री-पुरुषांच्या संगाने लोकांची वाढ होत नव्हती; तेव्हा दक्षाने आपल्या पत्नी असिक्नीपासून हजारो पुत्र उत्पन्न केले.
तांस्तु दृष्ट्वा महाभागान्सिसृक्षून्विविधाः प्रजाः। नारदः प्राह हर्यश्वान्दक्षपुत्रान्समागतान्
ते महान आणि पुण्यवान पुत्र विविध प्रजांची सृष्टी करायला उत्सुक होते, तेव्हा नारदाने एकत्र जमलेल्या दक्षपुत्र हऱ्यश्वांना असे सांगितले.
भुवः प्रमाणं सर्वं तु ज्ञात्वोर्द्धमध एव वा। ततः सृष्टिं विशेषेण कुरुध्वमृषिसत्तमाः
पृथ्वीचे वरखाली सर्व माप नीट समजून घ्या, मग तुम्ही ऋषिश्रेष्ठांनो, सृष्टी सविस्तरपणे करा.
ते तु तद्वचनं श्रुत्वा प्रयाताः सर्वतोदिशम्। अद्यापि न निवर्त्तंते समुद्रादिव सिंधवः
ते हऱ्यश्व नारदांचे बोल ऐकून सर्व दिशांना निघून गेले; आणि आजही, जसे नद्या समुद्रात मिसळतात तसे, ते परत आलेले नाहीत.
हर्यश्वेषु प्रणष्टेषु पुनर्दक्षः प्रजापतिः। वीरिण्यामेव पुत्राणां सहस्रमसृजत्प्रभुः
हऱ्यश्व हरवले तेव्हा प्रजापती दक्षाने पुन्हा एकदा वीरिणीपासून हजार पुत्र उत्पन्न केले.
शबलाश्वा नाम ते च समेताः सृष्टिकर्मणि। नारदोनुगतान्प्राह पुनस्तान्पूर्ववन्मुनिः
त्यांना शबलाश्व असे म्हणत, आणि ते सर्व सृष्टीच्या कार्यासाठी एकत्र जमले. नारद ऋषीने पुन्हा पूर्वीप्रमाणे त्यांना उपदेश केला.
भुवः प्रमाणं सर्वं तु ज्ञात्वा भ्रातॄनथो पुनः। आगत्य च पुनः सृष्टिं करिष्यथ विशेषतः
पृथ्वीचे माप आणि तुमच्या भावांची स्थिती नीट समजून घ्या, मग परत येऊन सृष्टी सविस्तरपणे करा.
तेपि तेनैव मार्गेण जग्मुर्भ्रात्रनुगास्तदा। ततः प्रभृति न भ्रातुः कनीयान्मार्गमिच्छति
ते शबलाश्वही आपल्या भावांच्या मागे त्याच मार्गाने गेले; आणि तेव्हापासून लहान भाऊ मोठ्या भावाचा मार्ग स्वीकारत नाही.
अन्वेष्टा दुःखमाप्नोति तेन तत्परिवर्जयेत्। ततस्तेष्वपि नष्टेषु(यु) षष्टिं कन्याः प्रजापतिः
दुसऱ्याचा मागोवा घेणाऱ्याला दुःख भोगावे लागते, म्हणून ते टाळावे. त्या पुत्रांचाही पत्ता लागला नाही, तेव्हा प्रजापतीने साठ कन्या उत्पन्न केल्या.
वीरिण्यां जनयामास दक्षः प्राचेतसस्तदा। प्रादात्स दश धर्माय कश्यपाय त्रयोदश
त्या वेळी प्रचेतसपुत्र दक्षाने वीरिणीपासून त्या कन्या जन्माला घातल्या; त्यातील दहा धर्माला दिल्या, तेरा कश्यपाला दिल्या.
विंशतिसप्त सोमाय चतस्रोरिष्टनेमिने। द्वे चैव भृगुपुत्राय द्वे कृशाश्वाय धीमते
सत्तावीस कन्या सोमाला दिल्या, चार अरिष्टनेमिला, दोन भृगुपुत्राला आणि दोन बुद्धिमान कृष्णाश्वाला दिल्या.