अरुणोदयकाले तु ये पठंति जपंति च । आयुर्बलं च तेषां श्रीर्वर्द्धते च दिनेदिने
जे लोक अरुणोदयाच्या वेळी याचा जप आणि पठण करतात, त्यांचं आयुष्य, बळ आणि लक्ष्मी दिवसेंदिवस वाढते.
रात्रौ जागरणे प्राप्ते कलौ भागवतो नरः । पठनान्मुक्तिमाप्नोति यावदिंद्राश्चतुर्दश
कलियुगात रात्री जागरण करत असताना जो भक्त हे पठण करतो, त्याला चौदा इंद्रांच्या काळापर्यंत मुक्ती प्राप्त होते.
एकैकेन तु नाम्ना वै हरौ तुलसिकारणात् । पूजा सा चैव विज्ञेया कोटियज्ञफलाधिका
हरिच्या प्रत्येक नावाचं तुळशीने पूजन केल्यास, ते कोटी यज्ञांच्या फळापेक्षा अधिक फळ देतं.
मार्गे च गच्छमानास्तु ये पठंति द्विजातयः । न दोषा मार्गजास्तेषां भवंति किल पार्वति
पार्वती, जे ब्राह्मण प्रवास करताना हे पठण करतात, त्यांना मार्गातील दोष लागू होत नाहीत.
शृणु देवि प्रवक्ष्यामि माहात्म्यं केशवस्य तु । ये शृण्वंति नरश्रेष्ठास्ते पुण्याः पुण्यरूपिणः
देवी, मी केशवाचं माहात्म्य सांगतो; जे श्रेष्ठ पुरुष हे ऐकतात, ते पुण्यवान आणि पुण्याचं मूर्तिमंत रूप असतात.
इति श्रीपाद्मे महापुराणे पंचपंचाशत्साहस्र्यां संहितायामुत्तरखंडे उमापतिनारदसंवादे सहस्रनाममहिमानाम द्विसप्ततितमोऽध्यायः
या प्रकारे श्रीपद्ममहापुराणाच्या उत्तरखंडातील उमापती व नारद यांच्या संवादात 'सहस्त्रनाममाहात्म्य' नावाचा बहात्तरावा अध्याय पूर्ण झाला.
महादेव उवाच- ॐरामरक्षास्तोत्रस्य श्रीमहर्षिर्विश्वामित्रऋषिः । श्रीरामो देवता अनुष्टुप्छंदः । विष्णुप्रीत्यर्थे जपे विनियोगः
महादेव म्हणाले— ॐ. रामरक्षा स्तोत्राचा ऋषी श्रीविश्वामित्र, देवता श्रीराम, छंद अनुष्टुप, आणि हा जप विष्णूच्या प्रसन्नतेसाठी आहे.
अतसीपुष्पसंकाशं पीतवाससमच्युतम् । ध्यात्वा वै पुंडरीकाक्षं श्रीरामं विष्णुमव्ययम्
अतसीच्या फुलासारखा वर्ण, पिवळे वस्त्र, अचल, कमळासारखे डोळे असलेला, असा अविनाशी श्रीराम विष्णू मनात ध्यान करावा.
पातु वो हृदयं रामः श्रीकंठः कंठमेव च । नाभिं पातु मखत्राता कटिं मे विश्वरक्षकः
राम माझं हृदय, श्रीकंठ माझा गळा, यज्ञरक्षक माझं नाभी आणि विश्वरक्षक माझी कंबर यांचा नेहमी रक्षण करो.
करौ पातु दाशरथिः पादौ मे विश्वरूपधृक् । चक्षुषी पातु वै देव सीतापतिरनुत्तमः
दशरथपुत्र माझे हात, विश्वरूपधारी माझे पाय, आणि सीतेचा श्रेष्ठ पती माझे डोळे नेहमी राखो.
शिखां मे पातु विश्वात्मा कर्णौ मे पातु कामदः । पार्श्वयोस्तु सुरत्राता कालकोटिदुरासदः
विश्वात्मा माझ्या शिखेचं, कामद माझ्या कानांचं, देवांचा रक्षक आणि काळालाही कठीण असलेला माझ्या कुंड्यांचं रक्षण करो.
अनंतः सर्वदा पातु शरीरं विश्वनायकः । जिह्वां मे पातु पापघ्नो लोकशिक्षाप्रवर्त्तकः
अनंत, विश्वनायक नेहमी माझ्या शरीराचं रक्षण करो; पापांचा नाश करणारा, लोकांना शिकवणारा माझ्या जिभेचं रक्षण करो.
राघवः पातु मे दंतान्केशान्रक्षतु केशवः । सक्थिनी पातु मे दत्त विजयो नाम विश्वसृक्
राघव माझे दात सांभाळो, केसांना केशव रक्षण करो. माझ्या मांडीचे दत्त रक्षण करो, आणि विजय नावाचा, जो सृष्टीचा कर्ता आहे, तो मला वाचवो.
एतां रामबलोपेतां रक्षां यो वै पुमान्पठेत् । स चिरायुः सुखी विद्वान्लभते दिव्यसंपदम्
जो कोणी रामाच्या बळाने युक्त अशी ही रक्षा म्हणतो, त्याला दीर्घायुष्य, सुख, ज्ञान आणि दिव्य संपत्ती मिळते.
रक्षां करोति भूतेभ्यः सदा रक्षा तु वैष्णवी । रामेति रामभद्रेति रामचंद्रेति यः स्मरेत्
ही रक्षा नेहमी सर्व प्राण्यांपासून वाचवते; ही खरी वैष्णव रक्षा आहे. जो 'राम', 'रामभद्र' किंवा 'रामचंद्र' या नावांचा स्मरण करतो,
विमुक्तः स नरः पापान्मुक्तिं प्राप्नोति शाश्वतीम् । वसिष्ठेन इदं प्रोक्तं गुरवे विष्णुरूपिणे
तो मनुष्य पापांपासून मुक्त होतो आणि शाश्वत मुक्ती प्राप्त करतो. हे वसिष्ठांनी विष्णुरूप गुरुंस सांगितले.
ततो मे ब्रह्मणः प्राप्तं मयोक्तं नारदं प्रति । नारदेन तु भूर्लोके प्रापितं सुजनेष्विह
मग हे मला ब्रह्मदेवांकडून मिळाले आणि मी नारदाला सांगितले; नारदाने ते पृथ्वीवरील सज्जन लोकांपर्यंत पोहोचवले.
सुप्त्वावाथ गृहे वापि मार्गे गच्छंत एव वा । ये पठंति नरश्रेष्ठास्ते नराः पुण्यभागिनः
झोपेत असो, घरी असो किंवा प्रवासात असो, जे श्रेष्ठ पुरुष हे पठण करतात, ते खरोखरच पुण्यवान आणि भाग्यशाली असतात.
इति श्रीपाद्मे महापुराणे पंचपंचाशत्साहस्र्यां संहितायामुत्तरखंडे उमापतिनारदसंवादे रामक्षास्तोत्रंनाम त्रिसप्ततितमोऽध्यायः
अशा प्रकारे श्रीपद्म महापुराणाच्या पंचपंचाशत्सहस्त्र संहितेच्या उत्तरखंडात, उमापती आणि नारद यांच्या संवादात, 'रामरक्षा स्तोत्र' नावाचा त्रिसप्ततितम अध्याय संपला.
महादेव उवाच- शृणु देवि प्रवक्ष्यामि धर्ममाहात्म्यमुत्तमम् । यच्छ्रुत्वा न पुनर्जन्म जायते भुवि कर्हिचित्
महादेव म्हणाले— हे देवी, ऐक, मी तुला धर्माचे श्रेष्ठ महात्म्य सांगतो; हे ऐकल्यावर पुन्हा कधीही पृथ्वीवर जन्म घ्यावा लागत नाही.
धर्मादर्थं च कामं च मोक्षं चैतत्त्रयं लभेत् । तस्माद्धर्मं समीहेत विद्वान्यः स बुधः स्मृतः
धर्मामुळे धन, काम आणि मोक्ष हे तिन्ही मिळतात. म्हणून ज्ञानी माणसाने नेहमी धर्माचा प्रयत्न करावा; असाच तो बुद्धिमान मानला जातो.
तपसा चैव दानेन व्रतेन नियमेन च । तपसा प्राप्यते स्वर्गः सात्विकेन तथैव च
तप, दान, व्रत आणि नियम यांमुळे—तपामुळे स्वर्ग मिळतो, आणि सात्त्विकतेमुळेही तेच साध्य होते.
इहायातो लभेद्राज्यं क्रोधलोभविवर्जितः । जन्मांतरेण मुक्तिः स्यात्पदं विंदति वैष्णवम्
जो येथे क्रोध आणि लोभ सोडून येतो, त्याला राज्य मिळते; पुढच्या जन्मात त्याला मुक्ती आणि वैष्णव पद मिळते.
तपसा राजसेनेह राजसश्चैव जायते । तप्त्वा तामसभावेन क्रूरकर्मा हि निष्ठुरः
राजसिक तप केल्याने येथे राजसिक जन्म मिळतो; पण तामसिक वृत्तीने तप करणारा क्रूर कर्मे करतो.
तपस्तद्रक्षसां चोक्तं भुक्तिदं तामसात्मनाम् । यत्तप्तं सात्विकं चैव तत्तपो भवति ध्रुवम्
राक्षसांसाठी सांगितलेले तप तामसिक मनाच्या लोकांना भोग देते; पण जे सात्त्विकतेने केले जाते, तेच खरे तप आहे.
रजस्तमोभ्यां नियतं तपस्यां वने सतां वायुभुजां सुनिर्जने । तपस्विनां चैव धनादिवांच्छतां वनेऽपि दोषाः प्रभवंति रागिणाम्
रज आणि तम यांच्या प्रभावामुळे, अगदी वनात वायूवर जगणाऱ्या साधूंमध्येही, धनाची इच्छा असणाऱ्यांमध्ये दोष निर्माण होतात.
गृहेऽपि पंचेंद्रियनिग्रहस्तपस्त्वकुत्सिते कर्मणि यः प्रवर्त्तते । निवृत्तरागस्य तपोवनं गृहं गृहाश्रमोऽतो गदितः स्वधर्मः
घरातसुद्धा पाचही इंद्रियांवर संयम ठेवणे हेच खरे तप आहे; पण जो अपवित्र कर्मात गुंततो, आणि ज्याचा राग निवळलेला आहे, त्याचे घरच तपोवनासारखे होते. म्हणून गृहस्थाश्रम हाच आपला धर्म आहे.
सुदुस्तरः सत्वजितेंद्रियाणां संहन्यते श्रेष्ठतमः शुभाश्रमः । गृहस्तु धर्मः प्रवरो मनीषिणां ब्रह्मादिभिश्चाभिहितो नगात्मजे
इंद्रियांवर विजय मिळवणाऱ्यांसाठी श्रेष्ठ आणि शुभ आश्रम मिळवणे फार कठीण असते; पण बुद्धिमानांसाठी, ब्रह्मादिकांनीही, गृहस्थधर्म श्रेष्ठ मानला आहे, हे पर्वतीकन्ये.
तप्त्वा तपस्वी विपिने क्षुधार्तो गृहं समायाति सदान्नदातुः । भक्त्या स चान्नं प्रददाति तस्मै तपोविभागं भजते हि तस्य
जेव्हा उपाशी तपस्वी वनातून नेहमी अन्न देणाऱ्या गृहस्थाकडे येतो, आणि तो भक्तीने त्याला अन्न देतो, तेव्हा त्याला त्या तपस्व्याच्या तपाचा भाग मिळतो.
गृहाश्रमं ज्येष्ठमिहाश्रमाणां सम्यक्च यः पालयते मनुष्यः । इहैव भुंजन्समनुष्यभोगान्स्वर्गं प्रयातीति न संशयोऽत्र । गृहं सदा पालयतां नराणां पापं समायाति कथं हि देवि
सर्व आश्रमांमध्ये गृहस्थाश्रम श्रेष्ठ आहे; जो मनुष्य तो नीट सांभाळतो, तो येथेच मानवी सुखे उपभोगतो आणि नंतर स्वर्गात जातो—यात शंका नाही. जे नेहमी गृहस्थधर्म पाळतात, त्यांच्याकडे पाप कसे येईल, हे देवी?