चन्द्रातपं वा छत्रं वा तस्यै यस्तु प्रयच्छति । विशेषतो निदाघेषु स मुक्तः सर्वपातकैः
जो कोणी तुळशीला चंद्रप्रकाश किंवा छाया देतो, विशेषतः उन्हाळ्यात, तो सर्व पापांपासून मुक्त होतो.
वैशाखेऽक्षतधाराभिरद्भिर्यस्तुलसीं जनः । सिंचयेत्सोऽश्वमेधस्य फलं प्राप्नोति नित्यशः
वैशाख महिन्यात जो कोणी तुळशीला अखंड पाण्याच्या धारांनी पाणी घालतो, त्याला नेहमी अश्वमेध यज्ञाचे फळ मिळते.
प्रसृतोदकमात्रेण तुलसीं यस्य सेचयेत् । सोऽपि स्वर्गमवाप्नोति सर्वपापविवर्जितः
जो कोणी अगदी थोड्याशा पाण्यानेही तुळशीला पाणी घालतो, तो सर्व पापांपासून मुक्त होऊन स्वर्गात जातो.
कदाचित्तुलसीं दुग्धैः सेचयेद्यो नरोत्तमः । तस्य वेश्मनि विप्रर्षे लक्ष्मीर्भवति निश्चला
कोणताही श्रेष्ठ पुरुष कधीही तुळशीला दूध घालतो, तर त्याच्या घरी लक्ष्मी नेहमी स्थिर राहते, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ.
गोमयैस्तुलसीमूलं यः कुर्यादुपलेपनम् । संमार्जनं च विप्रर्षे तस्य पुण्यफलं शृणु
जो कोणी तुळशीच्या मुळाशी गोमय लावतो आणि तिथे झाडू मारतो, त्याला मिळणारे पुण्य फळ ऐक, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ.
रजांसि तत्र यावंति दूरीभूतानि जैमिने । तावत्कल्पसहस्राणि मोदते विष्णुना सह
जितके धूळकण तिथून दूर होतात, तितक्या कल्पसहस्त्र काळासाठी तो विष्णूच्या सहवासात आनंद भोगतो, हे जैमिनी.
प्रदीपं यस्तु संध्यायां स्थापयेत्तुलसीतले । स याति मंदिरं विष्णोः कुलकोटिसमन्वितः
जो कोणी संध्याकाळी तुळशीच्या पायथ्याशी दिवा ठेवतो, तो आपल्या कोटी-कोटी पिढ्यांसह विष्णूच्या धामात जातो.
गोभ्यः श्वभ्यः खरेभ्यश्च मनुष्येभ्यश्च रक्षति । शिशुभ्यस्तुलसीं यस्तु तं रक्षेत्केशवः सदा
जो कोणी तुळशीला गायी, कुत्री, गाढवे, माणसे आणि लहान मुलांपासून वाचवतो, त्याचे केशव नेहमी रक्षण करतो.
तुलस्यारोपणं यस्तु भक्तितः कुरुते नरः । स मृतः परमं मोक्षं प्राप्नोत्येव न संशयः
जो कोणी भक्तिभावाने तुळशीचे रोप लावतो, त्याला मृत्यूनंतर सर्वोच्च मुक्ती मिळते, यात शंका नाही.
प्रभाते तुलसीं पश्येद्भक्तिमान्यो नरोत्तमः । स विष्णुदर्शनस्यैव फलं प्राप्नोति चाक्षयम्
जो कोणी भक्तिपूर्वक सकाळी तुळशीचे दर्शन घेतो, तो विष्णूच्या दर्शनाचे अक्षय फळ प्राप्त करतो.
तुलसीं प्रणमेद्यस्तु नरो भक्तिसमन्वितः । आयुर्बलं यशोवित्तं संततिस्तस्य वर्द्धते
जो मनुष्य भक्तीभावाने तुळशीला वंदन करतो, त्याचे आयुष्य, बळ, कीर्ती, संपत्ती आणि संतती यामध्ये वाढ होते.
तुलसीस्मरणेनैव सर्वपापं विनश्यति । तुलसीस्पर्शनेनैव नश्यंति व्याधयो नृणाम्
फक्त तुळशीचे स्मरण केल्याने सर्व पापे नाहीशी होतात; आणि तुळशीला स्पर्श केल्याने माणसांमधील आजार दूर होतात.
योऽश्नाति तुलसीपत्रं सर्वपापहरं शुभम् । तच्छरीरांतरस्थायि पापं नश्यति तत्क्षणात्
जो कोणी सर्व पापे दूर करणारे, शुभ तुळशीपत्र खातो, त्याच्या शरीरात असलेले पाप त्या क्षणी नष्ट होते.
तुलसीकाष्ठसंभूतां मालां वहति यो नरः । तद्देहे पातकं नास्ति सत्यमेतन्मयोच्यते
जो मनुष्य तुळशीच्या लाकडाची माळ घालतो, त्याच्या शरीरात पाप राहत नाही; हे मी सत्य सांगतो.
तुलसीपत्रगलितं यस्तोयं शिरसा वहेत् । गंगायाः स्नानजं पुण्यं लभते नात्र संशयः
ज्याच्या डोक्यावर तुळशीपत्रांनी स्पर्श केलेले पाणी वाहते, त्याला गंगेतील स्नानाने मिळणारे पुण्य नक्कीच मिळते—यात शंका नाही.
दूर्वाभिरक्षतैः पुष्पैर्नैवेद्यैस्तुलसीं शुभाम् । समाराध्य नरो भक्त्या विष्णुपूजा फलं लभेत्
जो मनुष्य दुर्वा, अखंड फुले आणि नैवेद्य यांनी भक्तीने शुभ तुळशीची पूजा करतो, त्याला विष्णुपूजेचे फळ मिळते.
येनार्चिता भगवती तुलसी कदाचिन्नैवेद्य पुष्पवरधूपघृतप्रदीपैः । धर्मार्थकामपरमामृतदायि विप्राः किं तस्य विष्णुचरणापचितिप्रयोगैः
हे ब्राह्मणहो, जो कोणी कधीही नैवेद्य, फुले, धूप आणि तुपाच्या दिव्यांनी भगवती तुळशीची पूजा करतो, ज्यामुळे धर्म, अर्थ, काम आणि अमृत मिळते, त्याला पुन्हा विष्णूच्या पायांची वेगळी पूजा करण्याची गरजच राहत नाही.
स्थानेषु दोषरहितेषु सुरौघसेव्यामारोपयंति तुलसीं हरितुष्टिकर्त्रीम् । तुष्टो हरिस्त्रिजगतामधिपोऽमुरारिस्तेभ्यो ददाति परमं पदमाशु विप्र
जेथे हरिप्रिय तुळशी दोषरहित जागी लावली जाते आणि देवतांनी पूजली जाते, तेथे त्रैलोक्याधिपती हरि प्रसन्न होऊन त्यांना लवकरच परमपद देतो, हे ब्राह्मण.
यज्ञं व्रतं च पितृपूजनमच्युतार्च्चां दानं यदन्यदपि कर्मशुभं मनुष्याः । कुर्वंति दोषरहिते तुलसीतले च तान्यक्षयाणि सकलानि भवंति नूनम्
माणसे जे यज्ञ, व्रत, पितरांची पूजा, अच्युताची पूजा, दान किंवा इतर शुभकर्म तुळशीच्या शुद्ध भूमीवर करतात, ती सर्व कर्मे नक्कीच अक्षय होतात.
यद्धर्मकर्मकुरुते मनुजः पृथिव्यां नारायणप्रियतमां तुलसीं विना च । तत्सर्वमेव विफलं भवति द्विजेन्द्र पद्मेक्षणोऽपि न हि तुष्यति देवदेवः
हे श्रेष्ठ द्विज, पृथ्वीवर मनुष्य तुळशीशिवाय जे धर्मकर्म करतो, ते सर्व व्यर्थ ठरते; पद्मलोचन देवदेवही त्याने प्रसन्न होत नाही.
यात्रासु पश्यति शुभां तुलसीं पवित्रां यो भक्तिभावसहितो मनुजो हि नूनम् । यात्राफलं सकलमेव हरिप्रसादात्तस्याशु सिद्ध्यति वचः सुदृढं ममैतत्
यात्रेत भक्तीभावाने जो मनुष्य शुभ आणि पवित्र तुळशीचे दर्शन घेतो, त्याला हरिप्रसादाने सर्व यात्रा-फळे लवकर मिळतात—हे माझे ठाम वचन आहे.
त्यक्त्वा सुगन्धिकुसुमं भुवनैकनाथो मंदारकुन्दनलिनादिकमप्यनंतः । गृह्णाति सद्गुणमयीं तुलसीं प्रमोदैः शुष्कामपि प्रचुरपापविनाशरक्षाम्
संपूर्ण जगाचा स्वामी, सुगंधी फुले—मंदार, कुंद, कमळ वगैरे—सोडून, गुणांनी युक्त, पापांचा नाश करणारी तुळशी, जरी कोरडी असली तरी, आनंदाने स्वीकारतो.
उत्पाट्य चैव तुलसीं भुवि निक्षिपंति पापाशयाऽमृतलताभ निदानभूताम् । अज्ञानतो नरहरिस्तुलसीप्रियोऽसौ तेषां श्रियं हरति संततमेव सत्यम्
जे पापी हेतूने अमृतासारखी तुळशी उखडून जमिनीवर टाकतात, तुळशीप्रिय नरहरि त्यांच्या अज्ञानामुळे त्यांची संपत्ती कायमची हिरावून घेतो; हे खरे आहे.
मूत्रं पुरीषं तुलसीतलेषु कुर्वंति येऽपि च मलं सततं मनुष्याः । देवाश्रये संचित पातकानां तेषां हरत्याशु हरिर्धनानि
जे लोक तुळशीच्या भूमीवर नेहमीच मूत्र, मल किंवा इतर घाण करतात, देवांचे निवासस्थान असलेल्या त्या जागी पाप साठवणाऱ्यांचे धन हरि लवकरच हिरावून घेतो.
नारायणस्यपूजार्थं चिनोमि त्वां नमोस्तुते । कुसुमैः पारिजाताद्यैर्गंधाद्यैरपि केशवः
नारायणाच्या पूजेसाठी मी तुला वेचतो—तुला नमस्कार! पारिजात वगैरे फुले आणि सुगंधांनी केशवाची पूजा होते.
त्वया विना नैति तृप्तिं चिनोमि त्वामतः शुभे । त्वया विना महाभागे समस्तं कर्म निष्फलम्
तुझ्याशिवाय, हे शुभे, समाधान मिळत नाही; म्हणून मी तुला वेचतो. तुझ्याशिवाय, हे महाभाग्यवती, सर्व कर्म निष्फळ ठरते.
अतस्तु तुलसी देवि चिनोमि वरदा भव । चयनोद्भव दुःखं ते यद्देवि हृदि जायते
म्हणून, हे तुळशी देवी, मी तुला वेचतो—कृपावंत हो! तुला वेचताना तुझ्या मनात जे दुःख निर्माण होते—
तत्क्षमस्व जगन्नाथे तुलसि त्वां नमाम्यहम् । कृताञ्जलिरिमान्मन्त्रान्पठित्वा वैष्णवो जनः
ते तू क्षमा कर, हे जगन्नाथे तुळशी, मी तुला वंदन करतो. हात जोडून हे मंत्र म्हणणारा वैष्णव—
करतालद्वयं दत्वा चिनोति तुलसीदलम् । यथा न कंपते शाखा तुलस्या द्विजसत्तम
दोन्ही हात जोडून, तुळशीचं पान अलगद तोडल्यावर, तुळशीची फांदी हलत नाही, हे श्रेष्ठ ब्राह्मण.
पत्रस्य चयने देवी भग्नशाखा यदा भवेत् । तदा हृदि व्यथा विष्णोर्ज्जायते तुलसीपतेः
देवी तुळशीचं पान तोडताना जर फांदी तुटली, तर तुळशीच्या पती विष्णूच्या हृदयात वेदना निर्माण होते.