तत्र पुत्रो ह्यभूत्तस्य सगरो नाम वै द्विज । ववृधे चाश्रमे पुण्ये भार्गवेणाभिरक्षितः
तेथे त्याला सगर नावाचा मुलगा झाला, हे द्विजा. तो त्या पुण्यवान आश्रमात भृगूच्या रक्षणाखाली वाढला.
उपवीतादिकं सर्वं क्षत्रियस्य तदा कृतम् । शस्त्राणां च तथाभ्यासो वेदानां तु तथैव च
त्या वेळी क्षत्रियासाठी उपवितासारखी सर्व विधी केली गेली. त्याने शस्त्रविद्या आणि वेदांचे शिक्षणही घेतले.
आग्नेयास्त्रं ततो लब्ध्वा भार्गवात्सगरो नृपः । जघान पृथिवीं गत्वा तालजंघान्सहैहयान्
नंतर सगर राजाने भृगूकडून अग्न्यास्त्र मिळवले आणि पृथ्वीवर जाऊन तालजंघ आणि हैहयांचा वध केला.
सशकान् पारदांश्चैव जघान स महातपाः । नारद उवाच- माहात्म्यं सगरस्याथ वद शंकर विस्तरात्
त्या महातपस्वीने शक आणि पारद लोकांचाही नाश केला. नारद म्हणाले— शंकरा, सगराचे माहात्म्य विस्ताराने सांग.
महादेव उवाच- सूर्यवंशी महाराजो विख्यातः स महाबली । गरस्य व्यसने तात हृतं राज्यमभूत्किल
महादेव म्हणाले— सूर्यवंशातील तो महान राजा, प्रसिद्ध आणि बलवान, गाराच्या संकटामुळे त्याचे राज्य गेले, हे तात.
हैहयैस्तालजंघाद्यैः शकैः सार्द्धं च नारद । यवनाः पारदाश्चैव कांबोजाः पह्लवास्तथा
नारदा, हैहय, तालजंघ, शक, यवन, पारद, कंबोज आणि पहलव— हे सर्व मिळून—
एते पंचगणा ब्रह्मन्हैहयार्थे पराक्रमान् । हृतराज्यस्ततो राजा सगरोऽथ वनं ययौ
हे पाच गट, हे ब्राह्मण, हैहयांच्या बाजूने लढले. त्यामुळे सगर राजाचे राज्य गेले आणि तो वनात गेला.
पत्न्याचानुगतो दुःखी स वै प्राणानवासृजत् । तस्य पत्नी तु कल्याणी सगर्भा च व्रतान्विता
आपल्या पत्नीसह दुःखी होऊन त्याने प्राण सोडले. त्याची पत्नी, शुभ्र आणि गरोदर, व्रतस्थ होती.
सपत्न्या भार्गवस्तस्य वृतः पूर्वं सुतेप्सया । सा तु भर्तृचितां कृत्वा वने तं प्ररुरोद ह
भृगुवंशातील त्या पुरुषाने पुत्रप्राप्तीसाठी दुसरी पत्नी निवडली होती. पण पतीच्या अंत्यसंस्कारानंतर ती वनात जाऊन त्याच्यासाठी रडू लागली.
और्वस्तां वारयित्वा च गरपत्नीं तु नारद । न्यवेदयत तत्पुत्रं धर्मिष्ठं सात्विकं प्रियम्
त्या वेळी, नारद, और्व ऋषींनी तिला थांबवले आणि तिच्या पतीच्या त्या धर्मशील, सत्त्वशील, प्रिय पुत्राची माहिती तिला दिली.
निवेदिते ततो बाले मरणात्सा न्यवर्त्तत । ततो मासद्वये जाते ववर्द्धौर्वस्य चाश्रमे
पुत्राची बातमी कळताच तिने मृत्यूचा विचार सोडला. दोन महिने उलटल्यानंतर तो मुलगा और्व ऋषींच्या आश्रमात वाढू लागला.
जातकर्मादियोगश्च और्वेण च तथा कृतः । उपवीतादिकं सर्वं जातं तत्र महामुनेः
त्याच्या जन्मानंतरची सर्व विधी, जसे की जातकर्म आणि उपनयन, हे सर्व और्व ऋषींनी पार पाडले.
तत्र वेदादिकं सर्वं पठितं चौर्वयोगतः । अध्याप्य वेदशास्त्राणि ततोऽस्त्रं प्रत्यपादयत्
तेथे और्व ऋषींच्या मार्गदर्शनाखाली सर्व वेद आणि शास्त्रांचे शिक्षण दिले गेले. वेदशास्त्र शिकवल्यानंतर त्याला अस्त्रविद्याही दिली.
आग्नेयं तं महाभाग अमरैरपि दुःसहम् । स तेनासुबलेनाजौ बलेन च समन्वितः
त्याला अग्न्यास्त्र मिळाले, जे अमर देवतांनाही सहन होत नाही. त्यामुळे तो प्राणशक्ती आणि युद्धकौशल्य याने परिपूर्ण झाला.
हैहयान्वै जघानाशु संक्रुद्धः स्वबलेन च । आजहार च लोकेषु स च कीर्तिमवाप सः
रागावून त्याने आपल्या शक्तीने हैहय आणि इतरांचा वेगाने संहार केला आणि जगात मोठी कीर्ती मिळवली.
ततः शकाः सयवनाः कांबोजाः पल्लवास्तथा । हन्यमानास्तदा ते तु वसिष्ठं शरणं ययुः
त्या वेळी शक, यवन, कंबोज आणि पल्लव हे सर्व मारले जात असताना वसिष्ठ ऋषींच्या आश्रयाला गेले.
वसिष्ठोऽपि च तान्कृत्वा समयेन महाद्युतिः । सगरं वारयामास तेषां दत्त्वाऽभयं नृपः
वसिष्ठ ऋषींनी त्यांना करार करून घेतले आणि राजा सगराने त्यांना अभय देत थांबवले.
सगरः स्वां प्रतिज्ञांतु गुरोर्वाक्यं निशम्य च । धर्मैर्जघान तांश्चैषां विकृतत्वं चकार ह
सगराने आपल्या गुरूंचे शब्द ऐकून आणि स्वतःची प्रतिज्ञा आठवून, धर्माप्रमाणे त्यांचा संहार केला आणि त्यांना वेगळ्या अवस्थेत आणले.
अर्द्धंशकनांशिरसो मुंडं कृत्वा विसर्जयत् । यवनानां शिरः सर्वं कांबोजानां तथैव च
त्याने शकांचे डोके अर्धवट मुंडण केले आणि त्यांना सोडले. यवन आणि कंबोज यांची डोकी पूर्णपणे मुंडली.
पारदा मुंडकेशाश्च पल्ल्वाः श्मश्रुरक्षकाः । एवं विजित्य सर्वान्वै कृतवान्धर्मसंग्रहम्
पारद लोक मुंडकेश झाले आणि पल्लवांनी दाढी ठेवली. अशा प्रकारे सर्वांना जिंकून त्याने धर्मसंहिता प्रस्थापित केली.
सर्वधर्मजयी राजा विजित्येमां वसुंधराम् । आशु संस्कारयामास वाजिमेधाय पार्थिवः
सर्व धर्मांवर विजय मिळवून आणि पृथ्वी जिंकून त्या राजाने लवकरच अश्वमेध यज्ञाची तयारी केली.
तस्य चारयतःसोऽश्वः समुद्रे पूर्वदक्षिणे । वेला समीपेऽपहृतो भूमिं चैव प्रवेशितः
यज्ञ चालू असताना त्याचा घोडा पूर्व-दक्षिण समुद्राच्या काठी नेला गेला आणि पृथ्वीमध्ये गडप झाला.
स तं देशं तदा पुत्रैः खानयामास सर्वतः । नाश्वं प्रापुस्तदातेवै खन्यमाने महार्णवे
तेव्हा त्याने आपल्या पुत्रांसह त्या प्रदेशात सर्वत्र खोदकाम केले; पण मोठ्या समुद्रात खोदले तरी घोडा सापडला नाही.
तत्रैकमादिपुरुषं ददृशुस्ते त्वरान्विताः । तमादिपुरुषं देवं कपिलं जगतां प्रभुम्
तेथे, उत्सुकतेने, त्यांना एक आदिपुरुष दिसला; तो आदिपुरुष म्हणजेच देव, जगाचा स्वामी कपिल.
तस्य चक्षुः समुत्पन्न वह्निना प्रतिबुध्यतः । दग्धाः षष्टि सहस्राणि चत्वारस्तेऽवशेषिताः
कपिलाच्या डोळ्यातून अग्नी प्रकट झाला आणि त्याने साठ हजार जण जाळून टाकले; फक्त चारच उरले.
हृषीकेतुः सुकेतुश्च तथा धर्मरथोपरः । शूरः पंचजनश्चैव तस्य वंशकरा द्विज
हृषीकेतु, सुकतु, धर्मरथ, शूर आणि पञ्चजन हे त्याच्या वंशाचे पुढील पिढीचे पुरुष ठरले, हे द्विज.
प्रादाच्च तस्मै भगवान्हरिः पंचवरान्स्वयम् । वंशं मोक्षं सुकीर्तिञ्च समुद्रं तनयं विभुः
मग भगवंत हरिने त्याला स्वतः पाच वर दिले — त्याच्या वंशाला मुक्ती, त्याला मोक्ष, मोठी कीर्ती, समुद्र आणि एक पुत्र, हे महाबळवान.
सागरत्वं च लेभेथ कर्मणा तेन तस्य वै । तमाश्वमेधिकं सोऽश्वं समुद्रादुपलब्धवान् । आजहाराश्वमेधानां शतं स च महायशाः
त्या कृतीमुळे त्याला समुद्रपद मिळाले; समुद्रातून त्याने अश्वमेधासाठी घोडा मिळवला; आणि त्या महायशस्वी राजाने शंभर अश्वमेध यज्ञ केले.
नारद उवाच- सगरस्यात्मजा वीराः कथं जाता महाबलाः । विक्रांताः षष्टिसाहस्रा विज्ञानेश्वर तद्वद
नारद म्हणाले — सगराचे हे वीर, बलवान आणि पराक्रमी पुत्र कसे जन्मले? हे ज्ञानेश्वर, ते साठ हजार कसे झाले, ते मला सांग.
श्रीपार्वतीपतिरुवाच- द्वे पत्न्यौ सगरस्यास्तां तपसा दग्धकिल्बिषे । और्वस्ताभ्यां वरं प्रादात्तोषितो मुनिसत्तमः
श्रीपार्वतीचे पती म्हणाले — सगराच्या दोन पत्नी होत्या, ज्यांचे पाप तपाने जळून गेले होते. त्या दोघींना ऋषी और्व यांनी प्रसन्न होऊन वर दिला.