मेदिनी मेदसैवैषा ख्यातिं प्राप्ता तु पार्थिव । यत्र दैत्यवरस्यास्य शोणितं शैलतां गतम्
राजन, या मेदामुळे ही पृथ्वी 'मेदिनी' म्हणून प्रसिद्ध झाली; इथे या श्रेष्ठ दैत्याचं रक्त दगडासारखं झालं.
कैलासस्योत्तरे भागे तत्राभूच्छोणितं पुरम् । अथ मांसचयान्दृष्ट्वा सर्वतो व्याप्य तिष्ठतः
कैलासाच्या उत्तरेला शोनित नावाचं नगर होतं; तिथे सर्वत्र मांसाचे ढीग पसरलेले पाहून ते उभे राहिले.
तदा सस्मार देवेशश्चतुःषष्टिगणं रणे । विज्ञानस्मरणाद्देव्यः संप्राप्ताः शंकरांतिकम्
तेव्हा देवाधिदेवाने रणभूमीत चौसष्ट देवींचं स्मरण केलं; त्याच्या इच्छेने त्या देवी शंकराजवळ आल्या.
कृतांजलिपुटाः प्रोचुः शिव किं करवामहे
त्या सर्वांनी हात जोडून विचारलं, 'शिवा, आम्ही काय करावं?'
महादेव उवाच- य एते दैत्यमांसस्य राशयो गिरिसन्निभाः । भक्षयध्वं युताः शीघ्रं दत्तानुज्ञा मया तु वः
महादेव म्हणाले, 'हे पर्वतासारखे दैत्यमांसाचे ढीग तुम्ही सर्वांनी लवकर खा; मी तुम्हाला परवानगी देतो.'
ब्राह्मी माहेश्वरी चैव कौमारी वैष्णवी तथा । वाराही चैव माहेंद्री सर्वाः स्वगणशोभिताः
ब्राह्मी, माहेश्वरी, कौमारी, वैष्णवी, वाराही आणि माहेंद्रिनी, या सर्व आपल्या आपल्या गणांसह शोभून दिसत होत्या.
एवं शंकरनिर्दिष्टा देव्यस्ता मांससंचयान् । क्रूरेण चक्षुषालोक्य निन्युश्चादर्शनं क्षणात्
शंकराने सांगितल्याप्रमाणे त्या देवींनी क्रूर नजरेने मांसाचे सगळे ढीग क्षणात अदृश्य केले.
अथ जालंधरवपुः क्षीणं क्रांतं तु शक्तिभिः । ताभिर्ग्रस्ते शरीरे तु तस्य देहाद्विनिःसृता
मग जालंधराचं शरीर त्यांच्या शक्तीने क्षीण झालं आणि त्या देवींनी ते खाल्लं; त्याच्या देहातून एक तेज बाहेर आलं.
प्रभासा शंकरं प्राप्ता जगामादर्शनं क्षणात् । तत्तेजः सूर्यसंकाशं लयं प्राप्तं महेश्वरे
ते तेज शंकराजवळ पोहोचून क्षणात अदृश्य झालं; ते सूर्यासारखं तेज महेश्वरात विलीन झालं.
एवं स विलयं प्राप्तः त्रिदिशारिस्त्रिलोचनात् । वृणुध्वं च वरं सर्वाः प्रीतः प्राह महेश्वरः
अशा प्रकारे त्रिनेत्री देवाने त्याचा संहार केला; मग महेश्वराने आनंदाने सर्वांना सांगितले, 'तुम्ही सर्व इच्छित वर मागा.'
तदा ताः सर्वयोगिन्यः पप्रच्छुर्जगदीश्वरम् । मर्त्यलोकेषु ये लोका भोगमोक्षवरेप्सवः
तेव्हा त्या सर्व योगिनींनी जगदीश्वराला विचारलं, 'मर्त्यलोकात जे लोक भोग किंवा मोक्षाची इच्छा करतात—'
पूजयिष्यंति ते नित्यं स्वगृहे योगिनीगणम् । तत्तेषां वांछितं सर्वं सिध्यतां त्वत्प्रसादतः
'ते नेहमी आपल्या घरी योगिनींच्या गणाची पूजा करतील; तुझ्या कृपेने त्यांची सर्व इच्छित कामना पूर्ण होवो.'
महादेव उवाच- यः कश्चित्पूजयेन्नित्यं भक्तिभावसमन्वितः । युष्मद्गणं च तस्याहं वरदोऽस्मि धरातले
महादेव म्हणाले, 'जो कोणी भक्तिभावाने दररोज तुमच्या गणाची पूजा करील, त्याला मी पृथ्वीवर वर देणारा आहे.'
मद्भक्तः केशवस्यापि द्वेष्टि यो योगिनीगणम् । भैरवोऽहं तदा तस्य हरिष्ये सुकृतं कृतम्
'माझा किंवा केशवाचा भक्त जर योगिनींच्या गणाचा तिरस्कार करील, तर मी भैरवरूपाने त्याचं सर्व पुण्य हिरावून घेईन.'
इति दत्तवरा हृष्टा योगिन्यो विभुना मृधे । अत्रांतरे भवानीं तां सस्मार वृषभं हरः
अशा प्रकारे वर मिळाल्यावर योगिनी आनंदित झाल्या; दरम्यान, हराने भवानी आणि वृषभ यांचा स्मरण केला.
स्मृतमात्रा पार्वती सा वृषभश्चागमत्क्षणात् । सखीगणसमायुक्ता संप्राप्ता हरवल्लभा
स्मरण होताच पार्वती आणि वृषभ क्षणात आले; सखींच्या समूहासह हराची प्रिय पार्वती तेथे प्रकट झाली.
संत्यक्त्वा भ्रामरीं मूर्तिं हरस्यार्द्धं समारुहत् । गिरिजासहितो राजन्महेशो मुमुदे ततः
भैरवीचं रूप सोडून, हराने गिरिजेसह आपल्या अर्ध्या भागात प्रवेश केला आणि मग महेश्वर आनंदित झाला.
योगिनीं प्रत्युवाचेदं पिबध्वं रुधिरं नृप । जालंधरकबंधस्थं ताः श्रुत्वा जहृषुर्भृशम्
योगिनींना त्याने सांगितले, 'जालंधराच्या शरीरात उरलेले रक्त प्या.' हे ऐकून त्या फार आनंदल्या.
मांसमेदोह्यसृक्पीत्वा योगिन्यो ननृतुर्मुदा । ततो हरः प्रसन्नोऽभूत्तासां क्रीडनवीक्षणात्
मांस, मेद आणि रक्त प्यायल्यावर योगिनी आनंदाने नाचू लागल्या; त्यांच्या खेळाकडे पाहून हर प्रसन्न झाला.
स्वयं च भैरवं रूपं कृत्वा तन्मध्यगः पपौ । तीक्ष्णदंष्ट्रा महाकायास्तदासन्योगिनी गणाः
स्वतः भैरवरूप धारण करून तो त्यांच्या मध्ये गेला आणि प्यायला; त्या वेळी योगिनींचे झुंड मोठ्या आणि तीक्ष्ण दातांचे झाले होते.
ग्रसंतोऽद्यापि मांसानि काले चापि पिबंत्यसृक् । तेन जालंधरो दैत्यो नोत्तिष्ठति रणे हतः
आजही त्या योग्य वेळी मांस खातात आणि रक्त पितात; म्हणूनच रणांगणात मारलेला जालंधर दैत्य पुन्हा उठू शकत नाही.
ततस्तत्र समाजग्मुर्ब्रह्माद्या देवतागणाः । ऋषयो मरुतो देवा स्तुवंति स्म महेश्वरम्
मग तिथे ब्रह्मादि देवतांचे समूह, ऋषी, मरुत आणि इतर देव एकत्र आले आणि महेश्वराची स्तुती करू लागले.
दिशः प्रसेदुः सुरभिर्ववौ मरुद्दिवः प्रपेतुर्भुवि पुष्पवृष्टयः । कृताभिषेकस्य च तस्य निःस्वनान्संनादिता दुंदुभयोऽपि चक्रिरे
दिशा प्रसन्न झाल्या, सुगंधी वारा वाहू लागला, आकाशातून पृथ्वीवर फुलांची वृष्टी झाली; अभिषेक होत असताना डमरू आणि नगारे मोठ्याने वाजू लागले.
उपरि परिमलांधैः सुस्वरं संपतद्भिर्मधुकरनिकुरं बैरुह्यमाणाभरेण । अविरलमधुधारासारसंसिक्तभूमिः सदसि सुरविमुक्ता प्रापतत्पुष्पवृष्टिः
वर देवांनी सोडलेल्या फुलांची वृष्टी सभागृहात पडू लागली, मधमाशांचे गट गोड आवाजात गुणगुणत होते, आणि भूमी मधाच्या ओघळांनी ओलावली होती.
हते तदा सिंधुसुते हरेण नाराचघातैस्त्रिजगत्तदा बभौ । प्रसूनवृष्टिर्ननृतुस्तदांगना जगुश्च यक्षाः सुरकिन्नराद्याः
जेव्हा समुद्रपुत्र हरिणे बाणांनी मारला, तेव्हा तिन्ही लोक उजळून गेले; फुलांची वृष्टी झाली, स्त्रिया नाचल्या आणि यक्ष, देव, किन्नर गाऊ लागले.
शंभुर्वैरिजयोत्थितेन यशसा स्फारांगकीर्तिर्गिरिं । स्वं भेजे सुरसिद्धचारणगणैः संस्तूयमानः सदा । गौरी चापि जगाम चाशु गिरितः श्वेतः । सखीसंवृता संचक्रुस्त्वभिसेवनं सुमनसां वर्षेण देवांगना
शंभूने शत्रूवर मिळवलेल्या विजयाने त्याची कीर्ती वाढली आणि तो नेहमी देव, सिद्ध, चारण यांच्या स्तुतीने आपल्या पर्वतावर गेला; गौरीही सखींसह त्या पर्वतावरून लवकरच गेली आणि देवांगना फुलांच्या वृष्टीने सेवा करू लागल्या.
देवोऽसौ करुणामयः सुरगणान्स्वे स्वे पदे स्थापयन्। प्रादादन्यदपि स्वकं वसु ततो ज्ञात्वा पतिं शंकरः । किं वक्तव्यमतः परं यदि भवेदीशानुकंपा परा । कोऽयं वा त्रिदिवो धरातलमिदं स्यादात्मसात्सर्वतः
तो दयाळू देव देवतांना त्यांच्या जागी स्थिर करून त्यांना पुन्हा त्यांचे धन दिले; याहून अधिक काय सांगावे? जर ईश्वराची कृपा झाली, तर हे स्वर्ग किंवा पृथ्वी काय? सर्व काही आपलेच होते.
देवाः स्वराज्यमासाद्य यथापूर्वं चकाशिरे । बुभुजुर्यज्ञभागांस्ते लोकपालत्वमाश्रिताः
देवतांनी पुन्हा आपले राज्य मिळवले आणि पूर्वीसारखे तेजस्वी झाले; त्यांनी यज्ञातील आपले भाग उपभोगले आणि लोकपालत्व स्वीकारले.
नारद उवाच- इति जालंधरस्योक्तं यथावदनुपूर्वशः । चरितं लोकवीरस्य राजन्नत्यद्भुतं तव
नारद म्हणाले — राजन, जगातील वीर जालंधराची ही अद्भुत कथा तुला योग्य क्रमाने सांगितली.
विष्णुस्त्यजति नाद्यापि क्षीराब्धिं यद्वशो नृप । सर्वोऽपि भुंक्ते स्वं कर्म कर्म तद्विद्ध्यसंशयम्
राजन, आजही विष्णू क्षीरसागर सोडत नाही, कारण तो त्याच्या अधीन आहे; प्रत्येकजण आपल्या कर्माचे फळ भोगतो — हे नक्की समज.