मुखादुद्गीर्य तद्धस्ते गृहीत्वा तोलयद्रुषा । सूर्यकोटिसहस्राभं ग्रसंतं सचराचरम्
ते चक्र त्याच्या तोंडातून बाहेर आलं, त्याने ते हातात धरून जोरात फिरवलं, ते सूर्याच्या कोटी कोटी तेजासारखं चमकत होतं आणि सगळ्या चराचराला गिळत होतं.
तेन चक्रेण चिच्छेद शिरो जालंधरस्य च । ततस्तच्छीर्षमुत्प्लुत्य गगने शतयोजनम् 6.18.
त्या चक्राने त्याने जालंधराचं डोकं छाटलं; मग ते डोकं उडी मारून शंभर योजन आकाशात गेलं.
दंष्ट्रा शतकरालास्यं स्वर्भूमिनयनं च यत् । व्याघ्रगत्या ततो यातं सदनं ब्रह्मणो नृप
त्या डोक्याला भयंकर दात, शंभर मोठी तोंडं आणि सूर्य-पृथ्वीप्रमाणे तेजस्वी डोळे होते; ते वाघासारख्या वेगाने ब्रह्माच्या निवासाकडे धावलं, राजन.
भूयः स्वर्गे ततो दृष्ट्वा मृडः शीर्षमधावत । स्रवत्तद्रुधिरं भूरि प्रकुर्वद्भैरवस्वनम्
मग स्वर्गात ते डोकं पाहून मृड त्याचा पाठलाग करू लागले; त्यातून पुष्कळ रक्त वाहू लागलं आणि भीषण आवाज होत होता.
ततो दिशः प्रणष्टास्ता गगनं विलयं गतम् । न तेजसां प्रकाशोऽस्ति चचाल वसुधा भयात्
मग दिशा नाहीशा झाल्या, आकाशही नाहीसं झालं, कुठेही प्रकाश उरला नाही आणि पृथ्वी भीतीने थरथर कापू लागली.
आपतंतं जघानाशु रुद्रश्चक्रेण तच्छिरः । द्विधा भूत्वाथ राजेंद्र पपात हिमवद्गिरौ
मग रुद्रांनी त्या पडणाऱ्या डोक्याला चक्राने वेगाने छेदलं; ते डोकं दोन तुकड्यांत विभागून, राजन, हिमालयावर पडलं.
ततो जालंधरस्याशु शिरसः शकले किल । विशतः सर्वभूतानां पश्यतां स्म वृषाकपौ
मग सर्व जीवजंतू पाहत असताना जालंधराच्या डोक्याचे तुकडे वृषध्वजाच्या अंगात समाविष्ट झाले.
तस्य कंठात्समुद्भूता दैत्याः शतसहस्रशः । ते हतास्तेन चक्रेण कपर्दिकरशालिना
त्याच्या गळ्यातून शेकडो हजारो दैत्य जन्मले; ते सर्व जटा असलेल्या प्रभूच्या चक्राने मारले गेले.
जालंधरकबंधं तन्ननर्त रुधिरारुणम् । पुनः पुनः समुद्भूतास्तस्य कंठात्तु दानवाः
जालंधराच्या गळ्यात बांधलेले, रक्ताने लाल झालेले आणि थरथरणारे दानव पुन्हा पुन्हा त्याच्या गळ्यातून बाहेर पडू लागले.
पुनः पुनर्बलवता छिन्नाश्चक्रेण शंभुना । मेदसा सिंधुपुत्रस्य पूरिता सकला मही
शंभूनं चक्रानं जे बलवान दैत्य वारंवार छाटले, त्यांच्या मेदाने सिंधुपुत्राची सारी पृथ्वी भरून गेली.
मेदिनी मेदसैवैषा ख्यातिं प्राप्ता तु पार्थिव । यत्र दैत्यवरस्यास्य शोणितं शैलतां गतम्
राजन, या मेदामुळे ही पृथ्वी 'मेदिनी' म्हणून प्रसिद्ध झाली; इथे या श्रेष्ठ दैत्याचं रक्त दगडासारखं झालं.
कैलासस्योत्तरे भागे तत्राभूच्छोणितं पुरम् । अथ मांसचयान्दृष्ट्वा सर्वतो व्याप्य तिष्ठतः
कैलासाच्या उत्तरेला शोनित नावाचं नगर होतं; तिथे सर्वत्र मांसाचे ढीग पसरलेले पाहून ते उभे राहिले.
तदा सस्मार देवेशश्चतुःषष्टिगणं रणे । विज्ञानस्मरणाद्देव्यः संप्राप्ताः शंकरांतिकम्
तेव्हा देवाधिदेवाने रणभूमीत चौसष्ट देवींचं स्मरण केलं; त्याच्या इच्छेने त्या देवी शंकराजवळ आल्या.
कृतांजलिपुटाः प्रोचुः शिव किं करवामहे
त्या सर्वांनी हात जोडून विचारलं, 'शिवा, आम्ही काय करावं?'
महादेव उवाच- य एते दैत्यमांसस्य राशयो गिरिसन्निभाः । भक्षयध्वं युताः शीघ्रं दत्तानुज्ञा मया तु वः
महादेव म्हणाले, 'हे पर्वतासारखे दैत्यमांसाचे ढीग तुम्ही सर्वांनी लवकर खा; मी तुम्हाला परवानगी देतो.'
ब्राह्मी माहेश्वरी चैव कौमारी वैष्णवी तथा । वाराही चैव माहेंद्री सर्वाः स्वगणशोभिताः
ब्राह्मी, माहेश्वरी, कौमारी, वैष्णवी, वाराही आणि माहेंद्रिनी, या सर्व आपल्या आपल्या गणांसह शोभून दिसत होत्या.
एवं शंकरनिर्दिष्टा देव्यस्ता मांससंचयान् । क्रूरेण चक्षुषालोक्य निन्युश्चादर्शनं क्षणात्
शंकराने सांगितल्याप्रमाणे त्या देवींनी क्रूर नजरेने मांसाचे सगळे ढीग क्षणात अदृश्य केले.
अथ जालंधरवपुः क्षीणं क्रांतं तु शक्तिभिः । ताभिर्ग्रस्ते शरीरे तु तस्य देहाद्विनिःसृता
मग जालंधराचं शरीर त्यांच्या शक्तीने क्षीण झालं आणि त्या देवींनी ते खाल्लं; त्याच्या देहातून एक तेज बाहेर आलं.
प्रभासा शंकरं प्राप्ता जगामादर्शनं क्षणात् । तत्तेजः सूर्यसंकाशं लयं प्राप्तं महेश्वरे
ते तेज शंकराजवळ पोहोचून क्षणात अदृश्य झालं; ते सूर्यासारखं तेज महेश्वरात विलीन झालं.
एवं स विलयं प्राप्तः त्रिदिशारिस्त्रिलोचनात् । वृणुध्वं च वरं सर्वाः प्रीतः प्राह महेश्वरः
अशा प्रकारे त्रिनेत्री देवाने त्याचा संहार केला; मग महेश्वराने आनंदाने सर्वांना सांगितले, 'तुम्ही सर्व इच्छित वर मागा.'
तदा ताः सर्वयोगिन्यः पप्रच्छुर्जगदीश्वरम् । मर्त्यलोकेषु ये लोका भोगमोक्षवरेप्सवः
तेव्हा त्या सर्व योगिनींनी जगदीश्वराला विचारलं, 'मर्त्यलोकात जे लोक भोग किंवा मोक्षाची इच्छा करतात—'
पूजयिष्यंति ते नित्यं स्वगृहे योगिनीगणम् । तत्तेषां वांछितं सर्वं सिध्यतां त्वत्प्रसादतः
'ते नेहमी आपल्या घरी योगिनींच्या गणाची पूजा करतील; तुझ्या कृपेने त्यांची सर्व इच्छित कामना पूर्ण होवो.'
महादेव उवाच- यः कश्चित्पूजयेन्नित्यं भक्तिभावसमन्वितः । युष्मद्गणं च तस्याहं वरदोऽस्मि धरातले
महादेव म्हणाले, 'जो कोणी भक्तिभावाने दररोज तुमच्या गणाची पूजा करील, त्याला मी पृथ्वीवर वर देणारा आहे.'
मद्भक्तः केशवस्यापि द्वेष्टि यो योगिनीगणम् । भैरवोऽहं तदा तस्य हरिष्ये सुकृतं कृतम्
'माझा किंवा केशवाचा भक्त जर योगिनींच्या गणाचा तिरस्कार करील, तर मी भैरवरूपाने त्याचं सर्व पुण्य हिरावून घेईन.'
इति दत्तवरा हृष्टा योगिन्यो विभुना मृधे । अत्रांतरे भवानीं तां सस्मार वृषभं हरः
अशा प्रकारे वर मिळाल्यावर योगिनी आनंदित झाल्या; दरम्यान, हराने भवानी आणि वृषभ यांचा स्मरण केला.
स्मृतमात्रा पार्वती सा वृषभश्चागमत्क्षणात् । सखीगणसमायुक्ता संप्राप्ता हरवल्लभा
स्मरण होताच पार्वती आणि वृषभ क्षणात आले; सखींच्या समूहासह हराची प्रिय पार्वती तेथे प्रकट झाली.
संत्यक्त्वा भ्रामरीं मूर्तिं हरस्यार्द्धं समारुहत् । गिरिजासहितो राजन्महेशो मुमुदे ततः
भैरवीचं रूप सोडून, हराने गिरिजेसह आपल्या अर्ध्या भागात प्रवेश केला आणि मग महेश्वर आनंदित झाला.
योगिनीं प्रत्युवाचेदं पिबध्वं रुधिरं नृप । जालंधरकबंधस्थं ताः श्रुत्वा जहृषुर्भृशम्
योगिनींना त्याने सांगितले, 'जालंधराच्या शरीरात उरलेले रक्त प्या.' हे ऐकून त्या फार आनंदल्या.
मांसमेदोह्यसृक्पीत्वा योगिन्यो ननृतुर्मुदा । ततो हरः प्रसन्नोऽभूत्तासां क्रीडनवीक्षणात्
मांस, मेद आणि रक्त प्यायल्यावर योगिनी आनंदाने नाचू लागल्या; त्यांच्या खेळाकडे पाहून हर प्रसन्न झाला.
स्वयं च भैरवं रूपं कृत्वा तन्मध्यगः पपौ । तीक्ष्णदंष्ट्रा महाकायास्तदासन्योगिनी गणाः
स्वतः भैरवरूप धारण करून तो त्यांच्या मध्ये गेला आणि प्यायला; त्या वेळी योगिनींचे झुंड मोठ्या आणि तीक्ष्ण दातांचे झाले होते.