सर्वं चक्रे निशुंभस्य स रथाद्यसिना पृथक् । पुनः स्वरथमारुह्य दैत्यं बाणैरताडयत्
त्याने नि:शुम्भाच्या रथावरची सर्व वस्तू तलवारीने वेगवेगळी केली; मग पुन्हा आपल्या रथावर चढून त्या दैत्यावर बाणांचा वर्षाव केला.
निशुंभोऽप्यतिरोषाच्च तत्पराक्रमविस्मितः । शक्त्या महाबलस्तस्य रथं साश्वं न्यषूदयत्
नि:शुम्भाला त्या पराक्रमाचे आश्चर्य वाटले आणि तो प्रचंड रागावला; मग आपल्या सामर्थ्याने त्याने शत्रूचा रथ आणि घोडे शक्तीने फोडून टाकले.
कोलाहलो रणे धावन्निशुंभं विरथो बली । गतः स सरथं चक्रे विरथं भुजबंधनात्
रथाविना झालेला बलवान कोलाहल रणात धावत नि:शुम्भावर गेला; तो रथाजवळ पोहोचला आणि नि:शुम्भाचे हात बांधून त्याला रथाविना केले.
केतुपुच्छं गृहीत्वा च भ्रामयामास चांबरे । कालश्चिक्षेप सोऽप्यद्रिं स चिच्छेद गिरिं जवात्
त्याने ध्वजाच्या शेपटीला धरून आकाशात फिरवले; काळाने एक डोंगर फेकला, पण त्याने तो डोंगर झटपट तुकडे केला.
तं नगं चूर्णितं दृष्ट्वा ताडयामास मुष्टिना । कालश्चूर्णितसर्वांगः केतुना प्राद्रवद्भयात्
डोंगर चुरडलेला पाहून त्याने काळाला मुठीने मारले; सर्वांग चुरडलेला काळ ध्वजापासून घाबरून पळून गेला.
शैलोदरस्तथा स्कंदं जघान गदयोरसि । षडाननोऽपि तं शक्त्या हत्वा भूमावपातयत्
शैलोदराने गदेद्वारे स्कंदाच्या छातीवर प्रहार केला; पण षडाननाने त्याला शक्तीने ठार मारून खाली फेकले.
शक्तिप्रहारेण मृतं दानवं वीक्ष्य षण्मुखः । जगर्ज तत्र वैचित्र्यं यथा क्रौंचे विदारिते
शक्तीच्या प्रहाराने दैत्य मेला हे पाहून षण्मुखाने तिथे आश्चर्याने मोठा गजर केला, जणू काही क्रौंच पक्षी भेदला तसा.
माल्यवानथ बाणौघैर्जंभमभ्यर्दयद्रणे । जंभोऽपि सायकैस्तीक्ष्णैर्भित्त्वा तं मूर्च्छितं जहौ
माल्यवानाने मग रणात जंभावर बाणांचा मारा केला; जंभानेही तीक्ष्ण बाणांनी त्याला भेदून बेशुद्ध केले.
महापार्श्वो रथं धृत्वा बाणौघैर्वाजिवर्जितम् । लीलयैव च खे नीत्वा व्यश्वं चंडमपातयत्
महापार्श्वाने एक रथ पकडला आणि बाणांच्या वर्षावाने त्याचे घोडे मारले; मग सहजतेने तो रथ आकाशातून नेऊन चंडाला खाली फेकले.
व्यश्वं रथं विलोक्याथ ततश्चंडोऽग्रहीद्गजम् । आपतंतं महापार्श्वं चंडस्तं गदयाहनत्
घोडेविना रथ पाहून चंडाने लगेच हत्ती पकडला; महापार्श्व जवळ येताच चंडाने त्याला गदेद्वारे मारले.
अचिंत्यैव गदापातं सोऽसुरो भृशदारुणः । प्रहत्य मुष्टिना चंडं पातयामास भूतले
त्या भयंकर दैत्याने कल्पनाही न करता येईल असा गदाप्रहार केला; मग मुठीने चंडाला मारून तो खाली पाडला.
चंडीशशस्त्राभिहतो रोमकंठो महासुरः । चंडीशं पादयोर्धृत्वा रथमूर्ध्नि न्यपातयत्
चंडीशाच्या शस्त्राने मार लागल्यावर मोठा दैत्य रोमकंठाने चंडीशाला पायांनी धरून रथाच्या छपरावर फेकले.
पपात सहसा भूमौ ययौ तं भीषणेक्षणः । उरुनेत्रेण समरे हतो लंबोदरः शरैः 6.17.
तो अचानक जमिनीवर पडला, आणि भीषण नजरेने पाहणारा त्याच्याकडे गेला; समरात उरुनेत्राच्या बाणांनी लंबोदर मारला गेला.
दंतेनोरसि तं हत्वा पातयामास भूतले । ऊरुनेत्रः क्षणाच्छांतिमागत्याशु रथं क्षणात्
त्याला दाताने छातीवर मारून खाली पाडले; उरुनेत्राने लगेच स्वतःला सावरले आणि क्षणात रथावर चढला.
जघान मुद्गरेणासौ मूर्ध्नि सिंदूरमंडिते । गणेश्वरः पट्टिशेन जघानोरसि दानवम्
गणेश्वराने सिंदूराने सजवलेल्या त्या राक्षसाच्या डोक्यावर गदा घातली; आणि छातीमध्ये पट्टिशाने त्याला भोसकले.
तन्मुखादथ निष्क्रांतो नवशीर्षोऽसुरो महान् । अष्टादशभुजो राजन्सोऽप्यधावत शांकरिम्
मग त्या राक्षसाच्या तोंडातून नव्या नऊ डोक्यांचा, अठरा हातांचा मोठा असुर बाहेर आला आणि राजन, तो शंकराकडे धावून गेला.
नवशीर्षोरुनेत्राभ्यां रणे रुद्धो विनायकः । जर्जरीकृतदेहोऽपि जग्राह परशुं रुषा
नऊ डोकी आणि मोठ्या डोळ्यांनी, त्या युद्धात विनायकाला आडवले; शरीर जरी जखमी झाले तरी तो रागाने कुऱ्हाड उचलतो.
तेन चिच्छेद शस्त्राणि तयोराजौ गणेश्वरः । रुद्धं गणेश्वरं दृष्ट्वा ताभ्यां संख्येऽथ षण्मुखः
गणेश्वराने त्या दोन्ही राजांची शस्त्रे तोडली; आणि युद्धात गणेश्वर अडकल्याचे पाहून, षण्मुखाने—
शीघ्रमागत्य सेनानीर्जघान नवशीर्षकम् । नवशीर्षं रणे हत्वा उरुनेत्रमधावत
सेनापतीने पटकन येऊन त्या नऊ डोक्याच्या असुराचा वध केला; आणि त्याला युद्धात मारून, मोठ्या डोळ्याच्या असुराकडे धावला.
स्कंदः स्वशक्तिघातेन पातयामास तं नृप । पश्यञ्जालंधरः स्कंदं ययौ सैन्येन संवृतः
स्कंदाने आपल्या शक्तीच्या प्रहाराने त्याला खाली पाडले, राजन; हे पाहून जलंधर सैन्यासह स्कंदाकडे आला.
पुत्रप्रीत्यासुरान्हंतुं सगणः शंकरोऽपि च । ततो घोरतरं युद्धमभूदद्भुतसैन्ययोः
पुत्रप्रेमामुळे शंकरही आपल्या गणांसह असुरांचा नाश करायला निघाले; मग त्या अद्भुत सैन्यांमध्ये आणखी भयंकर युद्ध झाले.
हरसिंधुजयोर्युद्धे गतप्राणेव रोदसी । अथ जालंधरः क्रुद्धो बाणं संधाय दारुणम्
हर आणि सिंधुजाच्या युद्धात जणू पृथ्वी आणि आकाश प्राणहीन झाले; तेव्हा जलंधर रागाने भयंकर बाण चढवतो.
सहस्रशतसंख्याकैः पत्रैः सर्वत्र भूषितम् । दैत्येंद्रस्तेन बाणेन ललाटेताडयच्छिवम्
शेकडो हजारो पिसांनी सजवलेल्या त्या बाणाने, दैत्यराजाने शिवाच्या कपाळावर प्रहार केला.
ममज्जापुंखमर्यादं ललाटे शंकरस्य च । भाले शशांकवच्छंभोः स रराज महाप्रभः
त्या बाणाचा टोक शिवाच्या कपाळाच्या कडेला रुतला; शंभूच्या भाळावर तो बाण चंद्रासारखा तेजाने चमकत होता.
यथादित्यो हि घर्मांते संध्याकालेंबुदागमे । अथ रुद्रो महाबाणं जग्राह ज्वलनोपमम्
जसा उन्हाळ्याच्या अखेरीस सूर्य संध्याकाळी ढगांमध्ये दिसतो, तसा रुद्राने तेव्हा अग्निसारखा तेजस्वी मोठा बाण उचलला.
यस्य वेगे तु पवनः फले यस्याग्निभास्करौ । कालो ग्रंथिषु सर्वेषु शरे देवी धरा स्थिता
त्या बाणाचा वेग वाऱ्यासारखा, टोक अग्नी आणि सूर्यासारखे; त्याच्या गाठींमध्ये काळ होता आणि पृथ्वी देवी त्या बाणात वसली होती.
हरस्तेन शरेणाशु विव्याध हृदि सिंधुजम् । तेन बाणप्रहारेण रुधिरौघपरिप्लुतः
हराने त्या बाणाने सिंधुजाच्या हृदयात झटपट भोसकले; त्या बाणाच्या घावाने तो रक्ताच्या प्रवाहात न्हालेला दिसला.
पपात शरभिन्नांगो वज्राहत इवाचलः । तदा दैत्याः समाक्रंदन्जगर्जुः प्रमथास्तथा
बाणांनी छिन्नविछिन्न झालेला तो डोंगरावर वज्र पडल्यासारखा खाली पडला; तेव्हा दैत्य आणि प्रमथही मोठ्याने ओरडले.
सिंधुजं मूर्छितं दृष्ट्वा रुरुधुर्दानवाः शिवम् । रक्षार्थमुद्यताः केचित्केचित्तं परितः स्थिताः
सिंधुज बेशुद्ध पडलेला पाहून दैत्यांनी शिवाला वेढले; काही त्याच्या रक्षणासाठी उभे राहिले, काही आजूबाजूला उभे राहिले.
यावज्जालंधरो मूर्छां प्राप्तो वारिधिनंदनः । तावद्रुद्रेण नाराचैर्हता जालंधरी चमूः
जोपर्यंत जलंधर, समुद्रपुत्र, बेशुद्ध होता, तोपर्यंत रुद्राने जलंधराच्या सैन्याचा बाणांनी संहार केला.