जालंधरोऽथ संक्रुद्धो विध्यन्बाणैः सहस्रशः । धनुः शरान्रथं छत्रं सारथिं तिलशः शरैः
तेव्हा जलंधरही संतापून, हजारो बाणांनी वीरभद्राचं धनुष्य, बाण, रथ, छत्र आणि सारथी हे सगळं तुकडे तुकडे करून फोडून टाकलं.
चकार वीरभद्रस्य सिंधुसूनुः प्रतापवान् । वीरभद्रोऽथ विरथो हतवान्गदयाब्धिजम्
समुद्रपुत्राने वीरभद्रावर असं केलं, पण मग रथ हरपलेल्या वीरभद्राने आपली गदा उचलून समुद्रपुत्रावर प्रहार केला.
तथैव गदया सोऽपि तं हत्वापातयद्भुवि । गदाप्रहारपतितमालोक्यातिविमूर्च्छितम्
त्यानेही गदेने त्याला जबरदस्त मारून खाली पाडलं. गदेच्या प्रहाराने तो खाली पडलेला पाहून तो खूपच गोंधळून गेला.
मणिभद्रोऽथ समरे जालंधरमधावत । अतिक्रुद्धं तमायांतं दृष्ट्वा दैत्यो महारणे
मग मणिभद्र रणभूमीत जलंधरावर तुटून पडला. तो प्रचंड रागाने येताना पाहून त्या महायुद्धात दैत्यही सज्ज झाला.
शरैर्व्यस्तोपकरणं स चकार नदीसुतः । अथ मूर्च्छां परित्यज्य उत्तस्थौ सिंहवन्नदन्
नदीपुत्राने बाणांनी समोरच्याची शस्त्रं निष्प्रभ केली; मग भान हरपलेला तो सिंहासारखा गर्जत पुन्हा उभा राहिला.
वीरभद्रस्ततः कोपान्मणिभद्रः प्रतापवान् । जघ्नतुः पर्वताभ्यां तौ व्योमस्थं तटिनीसुतम्
मग रागाने वीरभद्र आणि मणिभद्र या दोघांनी आकाशात असलेल्या नदीपुत्रावर डोंगर फेकले.
तदंगे पतितौ दृष्ट्वा पर्वतौ विनिनद्य च । जघान मुष्टिपातेन वीरभद्रो नदीसुतम्
डोंगर त्याच्या अंगावर कोसळलेले पाहून आणि त्यांचा गडगडाट ऐकून वीरभद्राने नदीपुत्राला आपल्या मुठीने जबरदस्त फटका दिला.
मणिभद्रश्चरणयोर्धृत्वा सागरनंदनम् । स्यंदनाद्भ्रामयामास तदद्भुतमिवाभवत्
मणिभद्राने समुद्रपुत्राचे पाय पकडून त्याला रथातून फिरवून फेकले; हे सगळं पाहून जणू काही अद्भुतच घडलं असं वाटलं.
मणिभद्र गृहीतोऽपि दैत्यराट्स महाबलः । हत्वा चरणघातेन मणिभद्रमपातयत्
मणिभद्राने पकडले असतानाही, तो बलाढ्य दैत्यराज आपल्या पायाचा फटका देऊन मणिभद्रालाच खाली पाडला.
जालंधरो महाबाहुर्वीरभद्रं च मुष्टिना । अथागतः परिवृतो गणैर्वै नंदिकेश्वरः
महाबाहू जलंधराने वीरभद्राला मुठीने मारले; तेव्हा नंदीकेश्वर आपल्या गणांसह तिथे आला.
शुंभस्तमागतं दृष्ट्वा रुरोध सह सैनिकैः । द्वंद्वयुद्धैरथाजग्मुर्गणा दैत्यैः परस्परम्
त्याला येताना पाहून शुंभाने आपल्या सैन्यासह त्याचा अडथळा केला; मग गण आणि दैत्य एकमेकांशी द्वंद्वयुद्ध करायला लागले.
शुंभः शिलादजं राहुर्महाकालं रणे ययौ । कोलाहलं निशुंभोऽथ केतुः कालमधावत
शुंभाने शिलादजाशी, राहूने महाकाळाशी युद्ध केलं; मग निशुंभाने कोलाहलाशी आणि केतूने काळाशी तुटून पडले.
शैलोदरो गुहं जंभो माल्यवंतं महाबलः । महापार्श्वो ययौ चंडं चंडीशो रोमकंटकम्
शैलोदराने गुहाशी, बलाढ्य जंभाने माल्यवंताशी, महापार्श्वाने चंडाशी आणि चंडीशाने रोमकंटकाशी युद्ध केलं.
विकटास्योऽथ वै भृंगिमुरुनेत्रो विनायकम् । एवं दैत्येश्वरैः सार्द्धं गणानामधिपा ययुः
मग विकटास्याने भृंगीशी, मुरुनेत्राने विनायकाशी सामना केला; अशा प्रकारे गणाधिपती दैत्यराजांशी भिडले.
अथ शुंभायुधैर्बाणैः प्रहतश्च शिलादजः । चूर्णीचकाराद्रिशृंगैः कपितुंडो महत्तरैः
मग शुंभाच्या शस्त्रांनी आणि बाणांनी शिलादज जखमी झाला, पण त्याने मोठ्या पर्वतशिखरांनी, जणू मोठ्या पक्ष्याच्या चोचीने, त्याला चूरचूर केलं.
शुंभस्तेनार्दितः शक्त्या शिलादं च जघान तम् । महाकालो जघानाथ तं राहुं रणमूर्द्धनि
शुंभ त्या प्रहाराने दुखावला, तरी त्याने शिलादजावर शक्तीने वार करून त्याला ठार मारलं; मग महाकाळाने युद्धाच्या अग्रभागी राहूला मारलं.
शक्त्याथ तस्य हतवान्स्यंदनं स महाद्रिणा । कोलाहलो हतः शक्त्या निशुंभेन प्रतापवान्
मग कोलाहलानं आपल्या सामर्थ्याने नि:शुम्भाचा रथ फोडला; पण नि:शुम्भाच्या पराक्रमाने कोलाहलच पडला.
शक्तिं गृहीत्वा ह्यहनद्रथं सारथिना सह । विरथेनाथ दैत्येन भृशं क्रुद्धेन संयुगे
शक्ती उचलून त्याने रथ आणि सारथ्यावर हल्ला केला; मग रथाविना झालेला तो दैत्य रणात फारच संतापून लढू लागला.
कोलाहलो सुरेंद्रेण सहस्रफणिना हतः । तं हत्वा चातिवेगेन रथं चान्यमुपागतः
कोलाहलाला देवराज इंद्राने हजार फणा असलेल्या सर्पाने ठार केले; त्याला मोठ्या वेगाने मारून इंद्र दुसऱ्या रथाकडे गेला.
फणिचक्रहतः संख्ये क्षणान्मूर्च्छां विहाय च । स्वरथात्शीघ्रमुत्तीर्य गृहीत्वा खड्गचर्मणी
रणात सर्पचक्राचा प्रहार झाल्यावर तो क्षणात शुद्धीवर आला; आपल्या रथातून पटकन उडी मारून त्याने तलवार आणि ढाल उचलली.
सर्वं चक्रे निशुंभस्य स रथाद्यसिना पृथक् । पुनः स्वरथमारुह्य दैत्यं बाणैरताडयत्
त्याने नि:शुम्भाच्या रथावरची सर्व वस्तू तलवारीने वेगवेगळी केली; मग पुन्हा आपल्या रथावर चढून त्या दैत्यावर बाणांचा वर्षाव केला.
निशुंभोऽप्यतिरोषाच्च तत्पराक्रमविस्मितः । शक्त्या महाबलस्तस्य रथं साश्वं न्यषूदयत्
नि:शुम्भाला त्या पराक्रमाचे आश्चर्य वाटले आणि तो प्रचंड रागावला; मग आपल्या सामर्थ्याने त्याने शत्रूचा रथ आणि घोडे शक्तीने फोडून टाकले.
कोलाहलो रणे धावन्निशुंभं विरथो बली । गतः स सरथं चक्रे विरथं भुजबंधनात्
रथाविना झालेला बलवान कोलाहल रणात धावत नि:शुम्भावर गेला; तो रथाजवळ पोहोचला आणि नि:शुम्भाचे हात बांधून त्याला रथाविना केले.
केतुपुच्छं गृहीत्वा च भ्रामयामास चांबरे । कालश्चिक्षेप सोऽप्यद्रिं स चिच्छेद गिरिं जवात्
त्याने ध्वजाच्या शेपटीला धरून आकाशात फिरवले; काळाने एक डोंगर फेकला, पण त्याने तो डोंगर झटपट तुकडे केला.
तं नगं चूर्णितं दृष्ट्वा ताडयामास मुष्टिना । कालश्चूर्णितसर्वांगः केतुना प्राद्रवद्भयात्
डोंगर चुरडलेला पाहून त्याने काळाला मुठीने मारले; सर्वांग चुरडलेला काळ ध्वजापासून घाबरून पळून गेला.
शैलोदरस्तथा स्कंदं जघान गदयोरसि । षडाननोऽपि तं शक्त्या हत्वा भूमावपातयत्
शैलोदराने गदेद्वारे स्कंदाच्या छातीवर प्रहार केला; पण षडाननाने त्याला शक्तीने ठार मारून खाली फेकले.
शक्तिप्रहारेण मृतं दानवं वीक्ष्य षण्मुखः । जगर्ज तत्र वैचित्र्यं यथा क्रौंचे विदारिते
शक्तीच्या प्रहाराने दैत्य मेला हे पाहून षण्मुखाने तिथे आश्चर्याने मोठा गजर केला, जणू काही क्रौंच पक्षी भेदला तसा.
माल्यवानथ बाणौघैर्जंभमभ्यर्दयद्रणे । जंभोऽपि सायकैस्तीक्ष्णैर्भित्त्वा तं मूर्च्छितं जहौ
माल्यवानाने मग रणात जंभावर बाणांचा मारा केला; जंभानेही तीक्ष्ण बाणांनी त्याला भेदून बेशुद्ध केले.
महापार्श्वो रथं धृत्वा बाणौघैर्वाजिवर्जितम् । लीलयैव च खे नीत्वा व्यश्वं चंडमपातयत्
महापार्श्वाने एक रथ पकडला आणि बाणांच्या वर्षावाने त्याचे घोडे मारले; मग सहजतेने तो रथ आकाशातून नेऊन चंडाला खाली फेकले.
व्यश्वं रथं विलोक्याथ ततश्चंडोऽग्रहीद्गजम् । आपतंतं महापार्श्वं चंडस्तं गदयाहनत्
घोडेविना रथ पाहून चंडाने लगेच हत्ती पकडला; महापार्श्व जवळ येताच चंडाने त्याला गदेद्वारे मारले.