ततः संकोचयामास तज्जालं पापनायकः । जालस्थांस्तु तदा जीवानुपाहृत्य मुमोच ह
मग त्या पापी नायकाने ते जाळे ओढून घेतले आणि त्या जाळ्यात अडकलेल्या जीवांना काढून सोडले.
स च व्याधः स्त्रियौ दृष्ट्वा स्मरदूती जगाद ताम् । देवि मामत्तुमायाति करे गृह्णातु मां सखी
त्या शिकाऱ्याने त्या दोन स्त्रिया पाहिल्या आणि स्मरदूतिला म्हणाला, "देवी, ती मला घेण्यासाठी येते आहे — तुझ्या सखीने माझा हात धरावा."
वृंदा तयोक्तं श्रुत्वैनं विकृतास्यं व्यलोकयत् । वीक्ष्यतं भयवातेन निर्धूता सिंधुजप्रिया
वृंदेने तिचे बोल ऐकून त्या विकृत चेहऱ्याच्या माणसाकडे पाहिले; भीतीच्या वाऱ्याने हललेली समुद्राची प्रिया तिथे दिसली.
दुद्राव विकलं शुभ्रं स्मरदूत्या समं वने । विद्रवंती समं सख्या तापसाश्रममागता
ती गोंधळून, शुद्ध मनाने, स्मरदूतिसोबत जंगलात पळाली; दोघी सख्या पळत पळत तापसांच्या आश्रमात पोहोचल्या.
सा तापसवने तस्मिन्ददर्शात्यंतमद्भुतम् । पक्षिणः कांचनीयांगान्नानाशब्दसमाकुलान्
त्या तापसांच्या वनात तिने एक अद्भुत दृश्य पाहिले — सोन्यासारख्या अंगाचे, विविध आवाज करणारे पक्षी तिथे होते.
सापश्यद्धेमपद्माढ्यां वापीं तु स्वर्णभूमिकाम् । क्षीरं वहंति सरितः स्रवंति मधु भूरुहः
तिथे तिने सोन्याच्या कमळांनी भरलेली, सोन्याच्या तळाची एक विहीर पाहिली; दूध वाहणाऱ्या नद्या आणि मध गळणारी झाडे दिसली.
शर्कराराशयस्तत्र मोदकानां च संचयाः । भक्ष्याणि स्वादुसर्वाणि बहून्याभरणानि च
तिथे साखरेचे ढीग, मोदकांचे साठे, सर्व प्रकारचे स्वादिष्ट पदार्थ आणि भरपूर दागिने होते.
बहुशस्त्राणि दिव्यानि नभसः संपतंति च । क्रीडंति हरयस्तृप्ता उत्पतंति पतंति च
अनेक दिव्य शस्त्रे आकाशातून फिरत होती; तृप्त वानर खेळत, उडत आणि खाली पडत होते.
मठेति सुंदरं वृंदा तं ददर्श तपस्विनम् । व्याघ्रचर्मासनगतं भासयंतं जगत्त्रयम्
त्या सुंदर मठात वृंदेने त्या तपस्व्याला पाहिले — तो वाघाच्या कातडीवर बसलेला, तीनही जग उजळवणारा होता.
तमुवाच विभो पाहि पाहि पापर्द्धिकादथ । तपसा किं च धर्मेण मौनेन च जपेन च
ती त्याला म्हणाली, "प्रभो, मला पापाचा नाश करणाऱ्यापासून वाचवा; तप, धर्म, मौन किंवा जप याचा काय उपयोग?"
भीतत्राणात्परं नान्यत्पुण्यमस्ति तपोधन । एवमुक्तवती भीता सालसांगी तपस्विनम्
हे तपशक्ती असलेल्या, घाबरलेल्या जीवाला वाचवण्यासारखे पुण्य दुसरे नाही; असे म्हणत ती घाबरून त्या तपस्व्याला बिलगली.
तावत्प्राप्तः सदुष्टात्मा सर्वजीवप्रबंधकः । वृंदादेवी भयत्रस्ता हरिकंठे समाश्लिषत्
तेवढ्यात सर्व जीवांना पकडणारा, दुष्ट मनाचा तो आला; भीतीने थरथरलेल्या वृंदादेवीने हरिच्या गळ्यात मिठी मारली.
सुखस्पर्शं भुजाभ्यां सा शोकवल्लीव लिंगिता । तवालिंगनभावेन पुनरेव भविष्यति
ती त्याच्या मऊ हातांनी मिठी मारली गेली, जणू शोकाची वेलच त्याच्या आलिंगनाने पुन्हा तशीच होईल.
शिरः सर्वांगसंपन्नं त्वद्भर्तुरधिकं गुणैः । अथ त्वं प्रमदे गच्छ पत्यर्थे चित्रशालिकाम्
सर्व अंगांनी पूर्ण, तुझ्या पतीपेक्षा अधिक गुणी असे ते शिर; आता तू आपल्या पतीसाठी त्या अद्भुत सभागृहात जा.
सा चित्रशालामित्युक्ता विवेश मुनिना तदा । दिव्यपर्यंकमारूढा गृह्य कांतस्य तच्छिरः
म्हणून त्या ऋषीने सांगितल्यावर ती त्या चित्रशाळेत गेली; दिव्य पलंगावर बसून तिने आपल्या प्रियाचे शिर घेतले.
चकाराधरपानं सा मीलिताक्ष्यतिलोलुपा । यावत्तावदभूद्राजन्रूपं जालंधराकृति
ती डोळे मिटून, उत्कटतेने त्याच्या ओठांवरून मध प्यायली; तेव्हा, राजन, तिथे जालंधराचे रूप प्रकट झाले.
तत्कांतसदृशाकारस्तद्वक्षस्तद्वदुन्नतिः । तद्वाक्यस्तन्मनोभावस्तदासीज्जगदीश्वरः
ते रूप तिच्या प्रियासारखेच होते — त्याचे छाती, उंची, बोलणे, मन आणि भाव; त्या क्षणी तो जगाचा स्वामीच होता.
अथ संपूर्णकायं तं प्रियं वीक्ष्य जगाद सा । तव कुर्वे प्रियं स्वामिन्ब्रूहि त्वं स्वरणं च मे
मग पूर्ण शरीर असलेला प्रिय पाहून तिने म्हटले, "स्वामी, मी तुझ्या आवडीचे करीन; तू मला आपली इच्छा सांग."
वृंदावचनमाकर्ण्य प्राह मायासमुद्रजः । शृणु देवि यथा युद्धं वृत्तं शंभोर्मया सह
वृंदेचे बोल ऐकून, मायासागराचा पुत्र म्हणाला, 'देवी, मी आणि शंभू यांच्यात कसे युद्ध झाले, ते मी तुला सांगतो, नीट ऐक.'
प्रिये रुद्रेण रौद्रेण छिन्नं चक्रेण मे शिरः । तावत्वत्सिद्धियोगाच्च त्वद्गतेन ममात्मना
प्रियेला, रौद्र असलेल्या रुद्राने माझे डोके चक्राने छाटले; पण तुझ्या सिद्धीच्या सामर्थ्याने आणि माझे मन तुझ्यात एकरूप असल्याने,
छिन्नं तदत्र चानीतं जीवितं तेंगसंगतः । प्रिये त्वं मद्वियोगेन बाले जातासि दुःखिता
ते छाटलेले डोके इथे आणले गेले आणि तुझ्या संगामुळे मला पुन्हा प्राण मिळाले; प्रिय, माझ्यापासून दूर राहिल्याने तू, बाळ, खूप दुःखी झालीस.
क्षंतव्यं विप्रियं मह्यं यत्त्वां त्यक्त्वा रणं गतः । इत्यादि वचनैस्तेन वृंदा संस्मारिता तदा
मी तुला सोडून युद्धाला गेलो, हे माझे अपराध क्षमा कर; अशा प्रकारच्या शब्दांनी त्याने त्या वेळी वृंदेला आठवण करून दिली.
तांबूलैश्च विनोदैश्च वस्त्रालंकरणैः शुभैः । अथ वृंदारिका देवी सर्वभोगसमन्विता
तांबूल, खेळ, सुंदर वस्त्रे आणि दागिने यांमुळे, मग देवी वृंदारिका सर्व सुखांनी परिपूर्ण झाली.
प्रियं गाढं समालिंग्य चुचुंब रतिलोलुपा । मोक्षादप्यधिकं सौख्यं वृंदा मोहनसंभवम्
आपल्या प्रियकराला घट्ट मिठी मारून, आनंदाच्या ओढीने तिने त्याला चुंबन दिले; मोहाच्या प्रभावाने वृंदेला मुक्तीपेक्षा जास्त सुख मिळाले.
मेने नारायणो देवो लक्ष्मीप्रेमरसाधिकम् । वृंदां वियोगजं दुःखं विनोदयति माधवे
नारायणाने लक्ष्मीच्या प्रेमरसाहूनही वृंदेच्या संगातील आनंद श्रेष्ठ मानला; माधवाने वृंदेच्या वियोगाचे दुःख दूर केले.
तत्क्रीडाचारुविलसद्वापिका राजहंसके । तद्रूपभावात्कृष्णोऽसौ पद्मायां विगतस्पृहः
त्या सुंदर खेळकर तलावात, राजहंसांनी शोभलेल्या, तिच्या रूपामुळे आणि स्वभावामुळे कृष्णाला पद्मेची इच्छा उरली नाही.
अभूद्वृंदावने तस्मिंस्तुलसीरूप धारिणी । वृंदांगस्वेदतो भूम्यां प्रादुर्भूताति पावनी
त्या वृंदावनात तिने तुळशीचे रूप घेतले; वृंदेच्या अंगातून आलेल्या घामापासून ती पृथ्वीवर प्रकट झाली, अतिशय पवित्र.
वृंदांग संगजं चेदमनुभूय सुंखं हरिः । दिनानि कतिचिन्मेने शिवकार्यं जगत्पतिः
वृंदेच्या अंगसंगातून मिळालेल्या सुखाचा अनुभव घेऊन, हरिने काही दिवस शिवाच्या कार्याचा विचार केला.
एकदा सुरतस्यांते सा स्वकंठे तपस्विनम् । वृंदा ददर्श संलग्नं द्विभुजं पुरुषोत्तमम्
एकदा त्यांच्या प्रेमाच्या शेवटी, वृंदेला आपल्या गळ्यात बिलगलेला, दोन हात असलेला तपस्वी पुरुषोत्तम दिसला.
तं दृष्ट्वा प्राह सा कंठाद्विमुच्य भुजबंधनम् । कथं तापसरूपेण त्वं मां मोहितुमागतः
त्याला पाहून तिने गळ्यातील मिठी सोडली आणि विचारले, 'तू तपस्वी रूप घेऊन मला कसे मोहात पाडलेस?'