गदया शैलरोमाणं हत्वा भूमौ न्यपातयत् । तं दृष्ट्वा पतितं भूमौ गिरिकेतुर्महाबलः
गदेद्वारे त्याने शैलरोमणाला मारून जमिनीवर पाडले; तो पडलेला पाहून बलाढ्य गिरिकेतू—
पुष्पदंतं महाभीमं मुद्गरेण व्यपोथयत् । पुष्पंदंतोऽथ खड्गेन गिरिकेतोः शिरोऽछिनत्
त्याने भयंकर पुष्पदंतावर गदेद्वारे प्रहार केला; मग पुष्पदंताने तलवारीने गिरिकेतूचे डोके छाटले.
गृहीत्वा चर्म खड्गं च गिरिकेतोरधावत । शिरस्तं प्राह किं यासि मां त्यक्त्वा समरार्थिनम्
गिरिकेतूचे कवच आणि तलवार घेऊन तो पुढे गेला; तेव्हा ते डोके म्हणाले, 'समरासाठी सज्ज असलेल्या मला सोडून तू कुठे चाललास?'
शिरोहीने च कायेऽस्मिन्किं तु धावन्न लज्जसे । इत्युक्ते शिरसा तेन कबंधेन तु पादयोः
'डोके नसलेल्या या देहात असूनही तू पळतोस, तुला लाज वाटत नाही का?' असे त्या डोक्याने म्हटल्यावर, त्या धडाने त्याला पायांनी पकडले.
विधृतः पुष्पदंतश्च कुक्षौ तीक्ष्णासिनाच्छिनत् । निश्चक्रामासुरः कुक्षेः शतशीर्षो महाबलः
पुष्पदंत पकडला गेल्यावर त्याने तीक्ष्ण तलवारीने पोट फाडले; त्या पोटातून शतशीर्ष नावाचा बलाढ्य असुर बाहेर आला.
द्विशताक्षिसमायुक्तः शतद्वयभुजाकुलः । भ्रमत्तस्य शिरो राजन्कबंधोपांतमागमत्
त्याच्या दोनशे डोळ्यांनी आणि दोनशे हातांनी तो व्यापलेला होता; त्याचे डोके फिरत फिरत त्या धडाजवळ आले, राजन.
तच्छिरः प्राप्तमालोक्य पुष्पदंतोऽसिनाच्छिनत् । ततो भूकंपनो नाम ज्वरो दैत्यो भयावहः
ते डोके येताना पाहून पुष्पदंताने ते तलवारीने छाटले; मग भूकंपन नावाचा, भयावह तापरूपी दैत्य प्रकट झाला.
पुष्पंदंतस्तदा तत्र द्वाभ्यां राजन्विमर्दितः । ज्वरेण तेन च क्लिष्टो दुःसहेनातिवेगिना
तेथे, राजन, पुष्पदंतावर त्या दोघांनी एकत्र हल्ला केला; त्या असह्य आणि अतिशय वेगवान तापाने तो त्रस्त झाला.
त्यक्त्वा शिवगणः संख्यं कंपमानो गिरिं ययौ । कोलाहलो महाधन्वी माल्यवंतं शरैस्त्रिभिः
शिवगणांना सोडून, तो थरथरत डोंगराकडे गेला; कोलाहल या महान धनुर्धाराने मालयवंतावर तीन बाण मारले.
विव्याध स्कंधयोर्भाले माल्यवांश्च ततोऽसुरम् । बाणाहतो माल्यवता शस्त्रैर्नानाविधैः शितैः
त्याने मालयवंताच्या खांद्यावर आणि कपाळावर बाण घुसवले; मग मालयवंताने बाणांनी जखमी होऊन त्या असुरावर विविध तीक्ष्ण शस्त्रांनी प्रहार केला.
कोलाहलः प्रहृतवान्दर्शयन्नात्मलाघवम् । सोऽपि हेति व्यथां त्यक्त्वा माल्यवांश्च गणाग्रणीः
कोलाहळाने आपली हलकेपणा दाखवत जोरात प्रहार केला; तोही, गटांचा प्रमुख, शस्त्राच्या वेदना सोडून दिल्या.
गिरिं गृहीत्वा तेनाजौ कोलाहलमथाहनत् । निश्चक्राम ज्वरस्तस्माज्ज्वलनो नाम भीषणः
कोलाहळाने युद्धात डोंगर उचलून त्याने प्रहार केला; त्याच्यापासून ज्वलन नावाचा भयंकर ताप बाहेर पडला.
त्रिशीर्षो नवहस्तश्च नवपादोऽतिपिंगलः । स ज्वरो मोहयामास माल्यवंतं स्वतेजसा
तो ताप तीन डोकी, नऊ हात, नऊ पाय आणि फारच पिंगट रंगाचा होता; त्याने आपल्या तेजाने माल्यवानाला गोंधळून टाकले.
माल्यवान्समरं त्यक्त्वा पराक्रांतो गिरिं ययौ । चंडिर्भयानकेनाजौ पाशेन हृदये हतः
माल्यवानाने युद्ध सोडून डोंगराकडे वाटचाल केली; चंडीर युद्धात भीतीच्या फासाने हृदयात घायाळ झाला.
हयो विनिर्गतस्तस्मात्क्षिप्तः सोऽपि च सागरे । कार्त्तिकेयो रणे राहुं शितैर्बाणैः समाहनत्
त्याच्यापासून घोडा बाहेर आला आणि सागरात फेकला गेला; कार्तिकेयाने युद्धात राहूवर तीक्ष्ण बाणांनी हल्ला केला.
आच्छाद्य शरजालैश्च शीघ्रं शक्तिं मुमोच ह । आपतंतीं महाशक्तिं ज्वलंतीमिव तेजसा
त्याला बाणांच्या पावसाने झाकून, त्याने पटकन एक भाला सोडला; ती महाशक्ती तेजाने जळत धावत गेली.
दृष्ट्वा राहुः खमुत्पत्य कराभ्यां जगृहे द्रुतम् । स तां शक्तिं गृहीत्वा तु विनद्योच्चैः पुनः पुनः
ते पाहून राहू आकाशात उडी मारून दोन्ही हातांनी तो भाला पटकन पकडला; तो भाला घेऊन तो पुन्हा पुन्हा मोठ्याने गर्जला.
स्वर्भानुः शिरसोनोपि तस्य शक्त्या जघान तम् । वक्षस्यभिहते शक्त्या तद्देहान्निर्गता सरित्
स्वर्भानूने त्या भाल्याने त्याच्या डोक्यावर प्रहार केला; छातीवर भाला लागल्यावर त्याच्या देहातून एक नदी बाहेर आली.
तया संप्लावितः पुत्रो महादेवस्य संयुगे । कथंचित्सा नदी रुद्धा समं पूरो गिरिं ययौ
त्या नदीने त्याला बुडवले, महादेवाचा पुत्र युद्धात; कसेबसे ती नदी थांबवली गेली आणि पुरासह तो डोंगराकडे गेला.
श्रुत्वार्णवजो ज्वरतः कटककदंबस्य कर्कशं विरुतम् । सुस्वरवचनविदग्धं तमपि च कोकिलापतिं न सस्मार
सागरातून जन्मलेल्या तापाच्या कडाक्याच्या किल्ल्यातील कठोर किंकाळी ऐकून, गोड बोलण्यात पटाईत असला तरी, त्याला कोकिळांचा स्वामीही आठवला नाही.
शरैः किरंतं दहनमसिना बर्बरोऽवधीत् । कूष्मांडो निहतो मूर्ध्नि सर्परोम्णाथ मुष्टिना
बर्बराने बाणांचा वर्षाव करणाऱ्या जळत्या योद्ध्याला तलवारीने ठार केले; कूष्मांडाचा सर्प केसांच्या मुठीने डोक्यावर प्रहार झाला.
पातालकेतुना हासो मुद्गरेण समाहतः । तस्य देहाद्विनिष्क्रम्य हस्ती मुद्गरमाभुनक्
पाताळकेतूने हासोवर गदाने घाव केला; त्याच्या देहातून एक हत्ती बाहेर आला आणि त्याने गदा पकडली.
शुंडायां मुष्टिघातेन हतः पातालकेतुना । आयुधैर्जर्जरं चक्रे भृंगीशं रोमकंटकः
पाताळकेतूने हत्तीच्या सोंडेवर मुठीने प्रहार केला; रोमकंटकाने भृंगीशावर शस्त्रांनी वार केले.
भृंगीशोऽपि रणाद्भीतस्त्वरन्नेव गिरिं ययौ । सहसा धूम्रवर्णश्च शुभ्रः केतुमुखेऽपतत्
भृंगीशा युद्धात घाबरून घाईने डोंगराकडे गेला; अचानक धुरकट आणि शुभ्र असा योद्धा केतुमुखाच्या समोर पडला.
गणं गिलितवान्दैत्यो महाकायो महाननः । हाहाकारो महानासीद्गिलिते केतुना रणे
एका मोठ्या देहाच्या आणि तोंडाच्या दैत्याने गट गिळला; केतुमुख युद्धात गिळला गेल्यावर मोठा आक्रोश झाला.
जृंभस्य निशितैर्बाणैश्छिन्नांगोऽथ विनायकः । शुंडादंडं परशुना तस्य चिच्छेद दंतिनः
जृंभाने तीक्ष्ण बाणांनी विनायकाचे अवयव तोडले; त्याने दात्याच्या सोंडेचा दंड कुऱ्हाडीने छाटला.
जृंभासुरो जघानाथ शक्त्या लंबोदरोदरम् । मूषकोऽपि शरैर्भिन्नः प्रविवेश गुहामुखम्
जृंभासुराने लांबोदरावर भाल्याने प्रहार केला; उंदीर बाणांनी छिन्न होऊन गुहेच्या तोंडात शिरला.
विनायकः प्रहारार्त्तो विललापाकुलो रणे । हा मातस्तात हा भ्रातर्हा मूषक मम प्रिय
विनायक प्रहारांनी व्याकुळ होऊन युद्धात रडू लागला: 'अगं आई! बाबा! अरे भाऊ! अरे माझ्या प्रिय उंदिरा!'
गणेशक्रंदितं श्रुत्वा भगवत्या तया तदा । समेत्य कूटादन्यस्मात्पार्वत्योक्तः शिवस्तदा
गणेशाचे आक्रोश ऐकून त्या क्षणी देवी तिथे आली, आणि दुसऱ्या शिखरावरून आलेल्या पार्वतीने शंकराला हाक मारली.
हेरंबो वध्यते दैत्यैः स्कंदोऽपि विनिपातितः । शिव किं क्रीडसे शैले रक्ष पुत्रौ गणानपि
हेरंब राक्षसांनी मारला गेला आहे, आणि स्कंदही खाली पाडला आहे; शंकरा, पर्वतावर तू खेळण्यात दंग का आहेस? आपल्या मुलांना आणि गणांना वाचव.