शुभं केतुमुखो हंतुं ययौ जंभो विनायकम् । हासं पातालकेतुश्च भृंगीशं रोमकंटकः
शुभ आणि केतुमुख यांनी जंभ आणि विनायकाला मारण्यासाठी धाव घेतली; हास, पाताळकेतू, भृंगीश आणि रोमकंटक यांनीही तसेच केले.
युयुधुः कोटिशो रुद्रगणा दैत्याः परस्परम् । पश्यतोरुभयोस्तत्र स्वामिनोरिति ते युधि
रुद्रांचे गण आणि दानव यांनी एकमेकांशी कोट्यवधी संख्येने युद्ध केले; दोन्ही बाजूंचे स्वामी ते युद्ध पाहत होते.
दृढप्रहारिणो जघ्नुर्गणा दैत्याः शरैरथ । नंदी मुमोच तान्बाणान्महासारो यथा नगे
भयंकर वार करणारे दैत्यांच्या सैन्याने बाणांनी हल्ला केला; नंदीने त्या सर्वांवर जणू डोंगरावर मोठा पाऊस पडावा तसे बाण सोडले.
ततः संपूरयामास मुखं शुंभस्य पत्रिभिः । यथा पर्णचयैर्वातो मंदरस्येव कंदरम्
मग त्याने शुंभाच्या चेहऱ्यावर इतके बाण मारले, जसे वारा डोंगराच्या गुहेत पानांचे ढीग भरतो.
शुंभोऽथ कार्मुकं त्यक्त्वा रथात्तं प्रत्यधावत । उत्पाट्य च गिरिं तेन जघान हृदि नंदिनः
शुंभाने आपला धनुष्य सोडून रथातून उतरून त्याच्याकडे धाव घेतली; एक डोंगर उपटून त्याने तो नंदीच्या छातीवर फेकून मारला.
नंदिनो हृदयं भित्त्वा चूर्णयित्वा रथं रणे । पपात भूमौ स गिरिर्वज्रं प्राप्य गिरिं यथा
त्या डोंगराने नंदीचे हृदय भेदले आणि रणभूमीत त्याचा रथही चुरडून टाकला; मग तो डोंगर जणू वज्राने फोडलेला डोंगर खाली पडावा तसा जमिनीवर कोसळला.
मूर्च्छां प्राप्य क्षणात्संज्ञां वेगवान्स पलायितः । महाकालो निशुंभेन मुद्गरेण हतो हृदि
क्षणभर शुद्ध हरपून, पुन्हा भानावर येत तो वेगाने पळून गेला; महाकाळाला निशुंभाने गदेद्वारे छातीवर जबरदस्त मार दिला.
आगत्य दैत्यं गदया जघान मुकुटोपरि । तत्प्रहारमचिंत्याथ निशुंभोऽपि महाबलः
तो पुढे येऊन दैत्याच्या मुकुटावर गदेद्वारे प्रहार केला; तो प्रहार इतका जबरदस्त होता की बलवान निशुंभालाही तो सहन झाला नाही.
तं गृहीत्वा चरणयोर्महाकालं महाबलः । भ्रामयित्वा करतलाच्चिक्षेप च ननाद च
त्या बलाढ्याने महाकाळाला पायांनी पकडले, फिरवून हातातून फेकून दिले आणि मोठ्याने गर्जना केली.
स तद्वक्त्रानिलं पीत्वा ननाद रुधिरारुणः । पुष्पदंतः शैलरोम्णा चाहतो मुष्टिना मुखे
त्याने त्याच्या तोंडातून आलेला वारा प्यायला आणि रक्ताने लाल होऊन गर्जना केली; पुष्पदंताला शैलरोमणाने मुठीने तोंडावर जबरदस्त मार दिला.
गदया शैलरोमाणं हत्वा भूमौ न्यपातयत् । तं दृष्ट्वा पतितं भूमौ गिरिकेतुर्महाबलः
गदेद्वारे त्याने शैलरोमणाला मारून जमिनीवर पाडले; तो पडलेला पाहून बलाढ्य गिरिकेतू—
पुष्पदंतं महाभीमं मुद्गरेण व्यपोथयत् । पुष्पंदंतोऽथ खड्गेन गिरिकेतोः शिरोऽछिनत्
त्याने भयंकर पुष्पदंतावर गदेद्वारे प्रहार केला; मग पुष्पदंताने तलवारीने गिरिकेतूचे डोके छाटले.
गृहीत्वा चर्म खड्गं च गिरिकेतोरधावत । शिरस्तं प्राह किं यासि मां त्यक्त्वा समरार्थिनम्
गिरिकेतूचे कवच आणि तलवार घेऊन तो पुढे गेला; तेव्हा ते डोके म्हणाले, 'समरासाठी सज्ज असलेल्या मला सोडून तू कुठे चाललास?'
शिरोहीने च कायेऽस्मिन्किं तु धावन्न लज्जसे । इत्युक्ते शिरसा तेन कबंधेन तु पादयोः
'डोके नसलेल्या या देहात असूनही तू पळतोस, तुला लाज वाटत नाही का?' असे त्या डोक्याने म्हटल्यावर, त्या धडाने त्याला पायांनी पकडले.
विधृतः पुष्पदंतश्च कुक्षौ तीक्ष्णासिनाच्छिनत् । निश्चक्रामासुरः कुक्षेः शतशीर्षो महाबलः
पुष्पदंत पकडला गेल्यावर त्याने तीक्ष्ण तलवारीने पोट फाडले; त्या पोटातून शतशीर्ष नावाचा बलाढ्य असुर बाहेर आला.
द्विशताक्षिसमायुक्तः शतद्वयभुजाकुलः । भ्रमत्तस्य शिरो राजन्कबंधोपांतमागमत्
त्याच्या दोनशे डोळ्यांनी आणि दोनशे हातांनी तो व्यापलेला होता; त्याचे डोके फिरत फिरत त्या धडाजवळ आले, राजन.
तच्छिरः प्राप्तमालोक्य पुष्पदंतोऽसिनाच्छिनत् । ततो भूकंपनो नाम ज्वरो दैत्यो भयावहः
ते डोके येताना पाहून पुष्पदंताने ते तलवारीने छाटले; मग भूकंपन नावाचा, भयावह तापरूपी दैत्य प्रकट झाला.
पुष्पंदंतस्तदा तत्र द्वाभ्यां राजन्विमर्दितः । ज्वरेण तेन च क्लिष्टो दुःसहेनातिवेगिना
तेथे, राजन, पुष्पदंतावर त्या दोघांनी एकत्र हल्ला केला; त्या असह्य आणि अतिशय वेगवान तापाने तो त्रस्त झाला.
त्यक्त्वा शिवगणः संख्यं कंपमानो गिरिं ययौ । कोलाहलो महाधन्वी माल्यवंतं शरैस्त्रिभिः
शिवगणांना सोडून, तो थरथरत डोंगराकडे गेला; कोलाहल या महान धनुर्धाराने मालयवंतावर तीन बाण मारले.
विव्याध स्कंधयोर्भाले माल्यवांश्च ततोऽसुरम् । बाणाहतो माल्यवता शस्त्रैर्नानाविधैः शितैः
त्याने मालयवंताच्या खांद्यावर आणि कपाळावर बाण घुसवले; मग मालयवंताने बाणांनी जखमी होऊन त्या असुरावर विविध तीक्ष्ण शस्त्रांनी प्रहार केला.
कोलाहलः प्रहृतवान्दर्शयन्नात्मलाघवम् । सोऽपि हेति व्यथां त्यक्त्वा माल्यवांश्च गणाग्रणीः
कोलाहळाने आपली हलकेपणा दाखवत जोरात प्रहार केला; तोही, गटांचा प्रमुख, शस्त्राच्या वेदना सोडून दिल्या.
गिरिं गृहीत्वा तेनाजौ कोलाहलमथाहनत् । निश्चक्राम ज्वरस्तस्माज्ज्वलनो नाम भीषणः
कोलाहळाने युद्धात डोंगर उचलून त्याने प्रहार केला; त्याच्यापासून ज्वलन नावाचा भयंकर ताप बाहेर पडला.
त्रिशीर्षो नवहस्तश्च नवपादोऽतिपिंगलः । स ज्वरो मोहयामास माल्यवंतं स्वतेजसा
तो ताप तीन डोकी, नऊ हात, नऊ पाय आणि फारच पिंगट रंगाचा होता; त्याने आपल्या तेजाने माल्यवानाला गोंधळून टाकले.
माल्यवान्समरं त्यक्त्वा पराक्रांतो गिरिं ययौ । चंडिर्भयानकेनाजौ पाशेन हृदये हतः
माल्यवानाने युद्ध सोडून डोंगराकडे वाटचाल केली; चंडीर युद्धात भीतीच्या फासाने हृदयात घायाळ झाला.
हयो विनिर्गतस्तस्मात्क्षिप्तः सोऽपि च सागरे । कार्त्तिकेयो रणे राहुं शितैर्बाणैः समाहनत्
त्याच्यापासून घोडा बाहेर आला आणि सागरात फेकला गेला; कार्तिकेयाने युद्धात राहूवर तीक्ष्ण बाणांनी हल्ला केला.
आच्छाद्य शरजालैश्च शीघ्रं शक्तिं मुमोच ह । आपतंतीं महाशक्तिं ज्वलंतीमिव तेजसा
त्याला बाणांच्या पावसाने झाकून, त्याने पटकन एक भाला सोडला; ती महाशक्ती तेजाने जळत धावत गेली.
दृष्ट्वा राहुः खमुत्पत्य कराभ्यां जगृहे द्रुतम् । स तां शक्तिं गृहीत्वा तु विनद्योच्चैः पुनः पुनः
ते पाहून राहू आकाशात उडी मारून दोन्ही हातांनी तो भाला पटकन पकडला; तो भाला घेऊन तो पुन्हा पुन्हा मोठ्याने गर्जला.
स्वर्भानुः शिरसोनोपि तस्य शक्त्या जघान तम् । वक्षस्यभिहते शक्त्या तद्देहान्निर्गता सरित्
स्वर्भानूने त्या भाल्याने त्याच्या डोक्यावर प्रहार केला; छातीवर भाला लागल्यावर त्याच्या देहातून एक नदी बाहेर आली.
तया संप्लावितः पुत्रो महादेवस्य संयुगे । कथंचित्सा नदी रुद्धा समं पूरो गिरिं ययौ
त्या नदीने त्याला बुडवले, महादेवाचा पुत्र युद्धात; कसेबसे ती नदी थांबवली गेली आणि पुरासह तो डोंगराकडे गेला.
श्रुत्वार्णवजो ज्वरतः कटककदंबस्य कर्कशं विरुतम् । सुस्वरवचनविदग्धं तमपि च कोकिलापतिं न सस्मार
सागरातून जन्मलेल्या तापाच्या कडाक्याच्या किल्ल्यातील कठोर किंकाळी ऐकून, गोड बोलण्यात पटाईत असला तरी, त्याला कोकिळांचा स्वामीही आठवला नाही.