अमरैराचितं दृष्ट्वा रुरुधुर्दैत्यसैनिकाः । ततः समभवद्युद्धं गणानां दानवैः सह
अमरांनी मारलेले शरीरं पाहून दानव सैनिक रडू लागले; मग गण आणि दानव यांच्यात मोठं युद्ध सुरू झालं.
शरवर्षमथात्युग्रं दानवानां दिवौकसाम् । ततः समस्तान्मातंगाञ्जघ्नुः शिखिमुखा रणे
दानव आणि देव यांच्याकडून प्रचंड बाणांचा मारा झाला; त्यानंतर मयूरमुखांनी युद्धात सर्व हत्ती मारले.
रथान्हयान्पदातींश्च काकतुंडा महाबलाः । हतानां दैत्यसंघांनां संगरे भृशमायिनाम्
महाबली काकतुंडाने रथ, घोडे आणि पायदळ सैनिकांचा संहार केला; युद्धात कुशल असलेल्या दानवांच्या फौजा कोसळल्या.
शिरोभिर्गगनं व्याप्तं प्रहसद्भिर्भयावहैः । मुक्तकेशारुणमुखैर्भीमदंष्ट्राविलोचनैः
आकाशात हसणारी, भीतीदायक डोकी भरली होती; त्यांचे केस मोकळे, तोंड लाल, भयंकर दात आणि टपोरे डोळे होते.
सिंहैः कबंधजंघोरुकटिपृष्ठनिकृंतनैः । चिता सर्वत्र वसुधा कबंधैरुधिरारुणैः
सिंह, कबंध आणि भयंकर योद्धे, ज्यांचे मांड्या, कंबर आणि पाठ तुटल्या होत्या; सगळीकडे रक्ताने लाल झालेली कबंधांची प्रेते पडली होती.
ततो विरावः सुमहान्बभूव दैत्येश्वराणां ध्वजिनीषु धावताम् । शंभोर्गणैः पातितसैनिकानां यथार्णवानां नदतां युगक्षये
मग दानवांच्या सैन्यातील सेनापतींनी धाव घेतली आणि मोठा गोंगाट झाला; शंभूच्या गणांनी सैनिकांचा संहार केला आणि त्यांच्या गर्जना युगाच्या शेवटी समुद्रासारखी वाटत होती.
नारद उवाच- दैत्यसैन्यं हतं दृष्ट्वा गणैर्नंदिपुरोगमैः । क्रुद्धाः शुंभादयो दैत्याः समाजग्मुर्गणान्प्रति
नारद म्हणाले: नंदीच्या नेतृत्वाखालील गणांनी दानवांची सेना नष्ट केली हे पाहून, शुंभ व इतर दानव संतापले आणि ते गणांच्या विरोधात आले.
ततः शुंभो महादैत्यो नंदिनं प्रत्ययुध्यत । महाकालं निशुंभोऽथ कालो लोकेश्वरं रणे
मग शुंभ या महादानवाने नंदीशी लढाई केली; निशुंभाने महाकाळाशी, आणि काळाने लोकांचा स्वामीशी रणभूमीत सामना केला.
पुष्पदंतं शैलरोमा माल्यवंतं महाबलः । कोलाहलो रणे राजन्प्राप्तो मायाबलेन च
पुष्पदंत, शैलरोम, आणि बलाढ्य माल्यवंत, तसेच कोलाहल, राजन, मायावी शक्तीने युद्धात उतरले.
चंडं भयानको नाम राहुः स्कंदमधावत । कूष्मांडं सर्परोमा च घर्घरो मदनं तथा
चंड, भयाणक नावाचा, आणि राहू यांनी स्कंदावर झडप घातली; कुश्मांड, सर्परोम, घरघर आणि मदन यांनीही तसेच केले.
शुभं केतुमुखो हंतुं ययौ जंभो विनायकम् । हासं पातालकेतुश्च भृंगीशं रोमकंटकः
शुभ आणि केतुमुख यांनी जंभ आणि विनायकाला मारण्यासाठी धाव घेतली; हास, पाताळकेतू, भृंगीश आणि रोमकंटक यांनीही तसेच केले.
युयुधुः कोटिशो रुद्रगणा दैत्याः परस्परम् । पश्यतोरुभयोस्तत्र स्वामिनोरिति ते युधि
रुद्रांचे गण आणि दानव यांनी एकमेकांशी कोट्यवधी संख्येने युद्ध केले; दोन्ही बाजूंचे स्वामी ते युद्ध पाहत होते.
दृढप्रहारिणो जघ्नुर्गणा दैत्याः शरैरथ । नंदी मुमोच तान्बाणान्महासारो यथा नगे
भयंकर वार करणारे दैत्यांच्या सैन्याने बाणांनी हल्ला केला; नंदीने त्या सर्वांवर जणू डोंगरावर मोठा पाऊस पडावा तसे बाण सोडले.
ततः संपूरयामास मुखं शुंभस्य पत्रिभिः । यथा पर्णचयैर्वातो मंदरस्येव कंदरम्
मग त्याने शुंभाच्या चेहऱ्यावर इतके बाण मारले, जसे वारा डोंगराच्या गुहेत पानांचे ढीग भरतो.
शुंभोऽथ कार्मुकं त्यक्त्वा रथात्तं प्रत्यधावत । उत्पाट्य च गिरिं तेन जघान हृदि नंदिनः
शुंभाने आपला धनुष्य सोडून रथातून उतरून त्याच्याकडे धाव घेतली; एक डोंगर उपटून त्याने तो नंदीच्या छातीवर फेकून मारला.
नंदिनो हृदयं भित्त्वा चूर्णयित्वा रथं रणे । पपात भूमौ स गिरिर्वज्रं प्राप्य गिरिं यथा
त्या डोंगराने नंदीचे हृदय भेदले आणि रणभूमीत त्याचा रथही चुरडून टाकला; मग तो डोंगर जणू वज्राने फोडलेला डोंगर खाली पडावा तसा जमिनीवर कोसळला.
मूर्च्छां प्राप्य क्षणात्संज्ञां वेगवान्स पलायितः । महाकालो निशुंभेन मुद्गरेण हतो हृदि
क्षणभर शुद्ध हरपून, पुन्हा भानावर येत तो वेगाने पळून गेला; महाकाळाला निशुंभाने गदेद्वारे छातीवर जबरदस्त मार दिला.
आगत्य दैत्यं गदया जघान मुकुटोपरि । तत्प्रहारमचिंत्याथ निशुंभोऽपि महाबलः
तो पुढे येऊन दैत्याच्या मुकुटावर गदेद्वारे प्रहार केला; तो प्रहार इतका जबरदस्त होता की बलवान निशुंभालाही तो सहन झाला नाही.
तं गृहीत्वा चरणयोर्महाकालं महाबलः । भ्रामयित्वा करतलाच्चिक्षेप च ननाद च
त्या बलाढ्याने महाकाळाला पायांनी पकडले, फिरवून हातातून फेकून दिले आणि मोठ्याने गर्जना केली.
स तद्वक्त्रानिलं पीत्वा ननाद रुधिरारुणः । पुष्पदंतः शैलरोम्णा चाहतो मुष्टिना मुखे
त्याने त्याच्या तोंडातून आलेला वारा प्यायला आणि रक्ताने लाल होऊन गर्जना केली; पुष्पदंताला शैलरोमणाने मुठीने तोंडावर जबरदस्त मार दिला.
गदया शैलरोमाणं हत्वा भूमौ न्यपातयत् । तं दृष्ट्वा पतितं भूमौ गिरिकेतुर्महाबलः
गदेद्वारे त्याने शैलरोमणाला मारून जमिनीवर पाडले; तो पडलेला पाहून बलाढ्य गिरिकेतू—
पुष्पदंतं महाभीमं मुद्गरेण व्यपोथयत् । पुष्पंदंतोऽथ खड्गेन गिरिकेतोः शिरोऽछिनत्
त्याने भयंकर पुष्पदंतावर गदेद्वारे प्रहार केला; मग पुष्पदंताने तलवारीने गिरिकेतूचे डोके छाटले.
गृहीत्वा चर्म खड्गं च गिरिकेतोरधावत । शिरस्तं प्राह किं यासि मां त्यक्त्वा समरार्थिनम्
गिरिकेतूचे कवच आणि तलवार घेऊन तो पुढे गेला; तेव्हा ते डोके म्हणाले, 'समरासाठी सज्ज असलेल्या मला सोडून तू कुठे चाललास?'
शिरोहीने च कायेऽस्मिन्किं तु धावन्न लज्जसे । इत्युक्ते शिरसा तेन कबंधेन तु पादयोः
'डोके नसलेल्या या देहात असूनही तू पळतोस, तुला लाज वाटत नाही का?' असे त्या डोक्याने म्हटल्यावर, त्या धडाने त्याला पायांनी पकडले.
विधृतः पुष्पदंतश्च कुक्षौ तीक्ष्णासिनाच्छिनत् । निश्चक्रामासुरः कुक्षेः शतशीर्षो महाबलः
पुष्पदंत पकडला गेल्यावर त्याने तीक्ष्ण तलवारीने पोट फाडले; त्या पोटातून शतशीर्ष नावाचा बलाढ्य असुर बाहेर आला.
द्विशताक्षिसमायुक्तः शतद्वयभुजाकुलः । भ्रमत्तस्य शिरो राजन्कबंधोपांतमागमत्
त्याच्या दोनशे डोळ्यांनी आणि दोनशे हातांनी तो व्यापलेला होता; त्याचे डोके फिरत फिरत त्या धडाजवळ आले, राजन.
तच्छिरः प्राप्तमालोक्य पुष्पदंतोऽसिनाच्छिनत् । ततो भूकंपनो नाम ज्वरो दैत्यो भयावहः
ते डोके येताना पाहून पुष्पदंताने ते तलवारीने छाटले; मग भूकंपन नावाचा, भयावह तापरूपी दैत्य प्रकट झाला.
पुष्पंदंतस्तदा तत्र द्वाभ्यां राजन्विमर्दितः । ज्वरेण तेन च क्लिष्टो दुःसहेनातिवेगिना
तेथे, राजन, पुष्पदंतावर त्या दोघांनी एकत्र हल्ला केला; त्या असह्य आणि अतिशय वेगवान तापाने तो त्रस्त झाला.
त्यक्त्वा शिवगणः संख्यं कंपमानो गिरिं ययौ । कोलाहलो महाधन्वी माल्यवंतं शरैस्त्रिभिः
शिवगणांना सोडून, तो थरथरत डोंगराकडे गेला; कोलाहल या महान धनुर्धाराने मालयवंतावर तीन बाण मारले.
विव्याध स्कंधयोर्भाले माल्यवांश्च ततोऽसुरम् । बाणाहतो माल्यवता शस्त्रैर्नानाविधैः शितैः
त्याने मालयवंताच्या खांद्यावर आणि कपाळावर बाण घुसवले; मग मालयवंताने बाणांनी जखमी होऊन त्या असुरावर विविध तीक्ष्ण शस्त्रांनी प्रहार केला.