सर्वाण्यस्त्राणि शक्रस्य शीर्णान्यंगे बलस्य च । बलीयसा बलेनेंद्रो मुद्गरेण हतो हृदि
इंद्राची सर्व अस्त्रं आणि बलाची अंगं तुटली; मग इंद्राने जास्त बळाने, गदेद्वारे बलाच्या हृदयावर घाव केला.
ननादेंद्रस्ततो भीमं तच्छ्रुत्वा स बलोहसत् । हसतस्तस्य निश्चेरुर्मुखतो मौक्तिकानि च
तेव्हा इंद्राने भीषण गर्जना केली; ती ऐकून बल हसला, आणि त्याच्या हसताना त्याच्या तोंडातून मोत्यांची वर्षा झाली.
तस्यांगस्याभिलाषेण न युद्धमकरोत्तदा । तुष्टाव वासवोऽत्यर्थं तं बलं बलसागरम्
त्या अंगांच्या इच्छेमुळे त्याने त्या वेळी युद्ध केलं नाही; इंद्राने त्या बल, बळाचा सागर, याचे फार कौतुक केलं.
वरं वृणु सुरश्रेष्ठेत्युक्तः प्राह बलं प्रति । यदि तुष्टोऽसि दैत्येश स्वं वपुर्दातुमर्हसि
‘वर माग’ असं देवांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या इंद्राने म्हटलं, तेव्हा बल म्हणाला, ‘जर तुम्ही समाधानी असाल तर, दैत्यराजा, मला तुमचं स्वतःचं शरीर द्या.’
तदिंद्र वचनं श्रुत्वा भित्त्वा शस्त्रैर्गृहाण माम् । इत्युवाच बलं सोऽपि किमदेयं महात्मनाम्
इंद्राचं ते वचन ऐकून बल म्हणाला, ‘शस्त्रांनी मला भेदून घ्या; महात्म्यांना काय द्यायचं नाही असं असतं का?’
सस्मारितो मातलिना वज्रेणांगं जघान तत् । तेन वज्रप्रहारेण बलांगं तद्व्यशीर्यत
मातलिने आठवण करून दिल्यावर, इंद्राने वज्राने त्याचं अंग फोडलं; त्या वज्रप्रहाराने बलाचं शरीर तुटून पडलं.
बलांगस्यैकभागस्तु पपात कनकाचले । तुहिनाद्रौ द्वितीयस्तु तृतीयो गोनगेऽपतत्
बलाच्या शरीराचा एक भाग सोन्याच्या पर्वतावर पडला; दुसरा हिमालयावर, आणि तिसरा गोणगावर पडला.
चतुर्थो देवनद्यां च पंचमो मंदरे तथा । वज्राकरे पपातांशः षष्ठश्च विजयांगजः
चौथा भाग देव नदीत पडला, पाचवा मंदार पर्वतावर; एक भाग वज्रकारात पडला, आणि सहावा विजयांगज झाला.
तस्य जातिविशुद्धस्य परिशुद्धेन कर्मणा । कायस्यावयवाः सर्वे रत्नबीजत्वमागताः
त्याच्या शुद्ध वंशामुळे आणि पवित्र कर्मामुळे, त्याच्या शरीराचे सर्व अवयव रत्नांची बीजं झाली.
वज्रादस्थिकणाः कीर्णाः षट्कोणा मणयोऽभवन् । अक्षिभ्यामिन्द्रनीला वै माणिक्यं श्रुतिसंभवम्
त्याच्या हाडांच्या तुकड्यांपासून सहा कोन असलेले हिरा झाले; डोळ्यांपासून नीलम, कानांपासून माणिक्य निर्माण झाले.
क्षतजात्पद्मरागाः स्युः मेदसो मरकतास्तथा । प्रवालानि च जिह्वातो दंता मुक्तास्तथाभवन्
त्याच्या रक्तापासून पद्मराग, मेदापासून पाचू, जिभेपासून प्रवाळ, आणि दातांपासून मोती निर्माण झाले.
मज्जोद्भवं मरकतं गारुत्मतमभून्नसा । कांस्यं पुरीषं रजतं वीर्यं ताम्रं च मूत्रजम्
मज्जेपासून आणि नाकापासून गारुड पाचू निर्माण झाली; विष्ठेपासून कांस्य, वीर्यापासून चांदी, आणि मूत्रापासून तांबे निर्माण झाले.
अंगस्योद्वर्तनाज्जातं पित्तलं ब्रह्मवीतिकाः । नादाद्वैदूर्यमुत्पन्नं रत्नं चारुतरं तथा
शरीर घासल्याने पितळ आणि ब्रह्मवितिका रत्नं निर्माण झाली; त्याच्या नादापासून वैडूर्य आणि इतर सुंदर रत्नं उत्पन्न झाली.
नखेभ्यः कनकोत्पत्ती रुधिराच्च रसोद्भवः । मेदसः स्फटिकं जातं प्रवालं मांससंभवम्
त्याच्या नखांपासून सोनं, रक्तापासून पारद, मेदापासून स्फटिक, आणि मांसापासून प्रवाळ निर्माण झालं.
बलदेहोद्भवान्यासन्रत्नानि पृथिवीतले । पुण्योपचयसंपत्त्या भोक्ष्यंते विमलैर्जनैः
बलाच्या देहातून निर्माण झालेले रत्ने पृथ्वीवर पडली होती; पुण्यसंचयामुळे निर्मळ मनाच्या लोकांना ती भोगायला मिळतील.
अत्रांतरे हतं श्रुत्वा बलं मघवता मृधे । प्रभावती नाम राज्ञी ययौ तच्चरणांतिकम्
इतक्यात, बलाची सेना इंद्राने युद्धात मारली असे ऐकून, प्रभावती नावाची राणी त्याच्या जवळ गेली.
विललाप पतिं दृष्ट्वा विकीर्णावयवं रणे । प्रभावत्यश्रुपूर्णाक्षी मुक्तकेशी घनस्तनी
रणांगणावर पतीचे विखुरलेले अवयव पाहून, डोळ्यांत अश्रू, मोकळे केस, आणि भरगच्च छाती असलेली प्रभावती रडू लागली.
हा नाथ बलविक्रांत कांतदेह जगत्प्रिय । मां त्वं विहाय किं चात्र कैवल्यं गतवानसि
अरे नाथा! बलवान, पराक्रमी, प्रिय शरीर, जगाला प्रिय असलेला — मला सोडून तू इथे कोणते मुक्ती मिळवलीस?
जराकुष्ठादिभिर्व्याप्तं बुद्ध्वा देहं त्यजंति न । देहिनोऽन्ये परं कांतं त्वया देहो वृथोज्झितः
इतर लोकांना जरी शरीर म्हातारपण, कुष्ठरोग वगैरेने ग्रस्त असले तरी ते सोडत नाहीत; पण प्रिय, तू मात्र हे शरीर व्यर्थ टाकून दिलेस.
तव देहेन दिव्येन हारकं भूष्यते प्रिय । रणोत्सुकेन भवता या वेणी ग्रथिता मम
तुझ्या दिव्य शरीराने माझा हार शोभतो, आणि युद्धासाठी उत्सुक असताना तू माझी वेणी जशी बांधलीस—
तामुद्ग्रथय वैधव्यदुःखार्त्तायाः स्वयं प्रिय । एवं विलपतीं वीक्ष्य बलराज्ञीं समुद्रजः । दुःखितः शुक्रमित्याह बलं जीवय भार्गव
ती वेणी आता विधवेच्या दु:खाने व्याकुळ झालेल्या मला, प्रिय, तूच स्वतः सोडव. असे प्रभावती रडताना पाहून, समुद्रातून जन्मलेला दुःखी झाला आणि शुक्राला म्हणाला, 'भृगुवंशा, बलाला पुन्हा जिवंत कर.'
शुक्र उवाच-। इच्छयामरणं प्राप्तं तं कथं जीवयाम्यहम् । तथापि मंत्रसामर्थ्याद्वाचमुच्चारयिष्यति
शुक्र म्हणाला: 'त्याने स्वतःच्या इच्छेने मृत्यू स्वीकारला आहे—मी त्याला कसा जिवंत करू? तरीही मंत्राच्या सामर्थ्याने तो काही बोलू शकेल.'
जालंधर उवाच-। बलस्य रूप वचनं श्रोतुमिच्छामि भार्गव । जालंधरेणैवमुक्तः क्षणं ध्यानपरोऽभवत्
जलंधर म्हणाला: 'भृगुवंशा, मला बलाचे रूप आणि त्याचे बोल ऐकायचे आहेत.' असे जलंधराने म्हटल्यावर, शुक्र क्षणभर ध्यानात मग्न झाला.
अथोदतिष्ठद्वदनात्स्वनः श्रोत्रमनोरमः । प्रभावतीं प्रति व्यक्तं वाद्यभांडा दिवोत्थितः
मग बलाच्या तोंडातून एक मधुर, कानाला आनंद देणारा स्वर उमटला; तो प्रभावतीसाठी स्पष्टपणे स्वर्गीय वाद्यांसारखा ऐकू आला.
प्रभावति स्वदेहं त्वं ममांगेषु लयं नय । इति तस्य वचः श्रुत्वा नदी जाता प्रभावती
'प्रभावती, तुझं शरीर माझ्या अंगांत विलीन कर.' ही वाक्ये ऐकून प्रभावती एक नदी झाली.
बलाङ्गेष्वेव लीना सा सुमेरोः पूर्ववाहिनी । यस्यास्तोयेन संजाता रत्नानां कांतिरुत्तमा
ती बलाच्या अंगांत विलीन झाली आणि सुमेरूच्या पूर्वेस वाहू लागली; तिच्या पाण्यामुळे रत्नांची कांती अतिशय उजळली.
नारद उवाच- ततो जालंधरः क्रुद्धः प्राह तं दैत्यसूदनम् । कपटेन बलं हत्वा क्व यास्यसि बलाधम
नारद म्हणाले—तेव्हा जलंधर रागाने दैत्यांचा संहार करणाऱ्या त्याला म्हणाला: 'कपटाने बलाचा वध करून, आता कुठे जाणार आहेस, बलात कमी पडणारा?'
इत्युक्त्वा तं शतमखं सिंधुसूनुः प्रतापवान् । ससूताश्वध्वजरथं छादयामास मार्गणैः
असे म्हणून, समुद्रपुत्राने आपल्या सामर्थ्याने शतक्रतू, त्याचा सारथी, घोडे, ध्वज आणि रथ यांना बाणांनी झाकून टाकले.
पपात मूर्च्छितः शक्रो रथोपरि शरैः क्षतः । दृष्ट्वा तं पतितं शक्रं जगर्जार्णवनंदनः
बाणांनी जखमी झाल्यामुळे इंद्र रथावर बेशुद्ध पडला; इंद्र पडलेला पाहून समुद्राचा आनंद जलंधर गर्जला.
मूर्च्छां त्यक्त्वा मुमोचेंद्रो वज्रं जालंधरं प्रति । तदाद्रिदलनं हस्ते गृहीत्वा सिंधुसंभवः
शुद्धीवर येऊन इंद्राने वज्र जलंधरावर फेकला; ते पर्वत फोडणारे अस्त्र समुद्रातून जन्मलेल्या जलंधराने हातात पकडले.