दानवैर्निहताः सर्वे शरमुद्गरपट्टिशैः । पदातयः पत्तिगणैः खङ्गैस्तीक्ष्णैः परश्वधैः
सर्व दानव बाण, गदा आणि भाले याने मारले गेले; पायदळ सैनिकांना दुसऱ्या पायदळांनी धारदार तलवारी आणि कुऱ्हाडीने ठार केले.
कोटिशो जघ्नुरन्योन्यं रुधिरारुणविग्रहाः । अश्वचारा हयैस्तूर्णैश्चिक्षिपुर्गगने तदा
कोट्यावधी सैनिक एकमेकांना ठार करू लागले, त्यांच्या देहावर रक्ताचे डाग होते; घोडेस्वारांनी आपल्या वेगवान घोड्यांना आकाशात उडवले.
संश्लिष्य जघ्नुरन्योन्यं रुधिरारुणविग्रहाः । समूहो रथिनां भीमो रथौघैश्छाद्य मेदिनीम्
एकमेकांवर आदळून, ते रक्ताने माखलेल्या देहाने एकमेकांना ठार करू लागले; रथांचा भयंकर समूह पृथ्वीवर पसरला.
विव्यधुर्निशितैर्बाणैर्धनुर्मुक्तैर्महारथान् । मदक्षीणकपोलांगाः करैर्बद्धा करान्दृढम्
त्यांनी धनुष्याने सोडलेल्या धारदार बाणांनी मोठ्या वीरांना भोसकले; मदाने कृश झालेले चेहरे आणि अंग, आणि हातात घट्ट शस्त्र पकडलेले होते.
गजान्प्रतिगजाः क्रुद्धाः पातयंति महीतले । कोपि दैत्यो रथं दोर्भ्यामुत्क्षिप्योत्थाय खं ययौ
रागावलेल्या हत्तीने दुसऱ्या हत्तीला खाली पाडले; एक दैत्य रागाने रथ उचलून आकाशात गेला.
अश्वचारान्हयान्नागान्पातयामास भूतले । स्कंधे गृहीत्वा तरसा ययौ जालंधरं प्रति
हत्तीने घोडेस्वार आणि घोड्यांना जमिनीवर आपटले; एकाने एका घोडेस्वाराला खांद्यावर उचलून जलंधराकडे धाव घेतली.
कक्षयोर्वै गजौ गृह्य तृतीयं जठरोपरि । चतुर्थं मस्तके गृह्य रणे धावति कश्चन
कोणी तरी दोन्ही बगलेत दोन हत्ती, पोटावर तिसरा आणि डोक्यावर चौथा असा धरून रणांगणात धावत होता.
उत्पाट्य कोशतः खङ्गं विधूय विमलांबरम् । ययौ सहस्रशो देवान्पातयित्वा रणेऽसुरः
म्यानातून तलवार उपसून, स्वच्छ वस्त्र झटकून, तो दैत्य हजारोंनी देवांना रणात पाडत पुढे गेला.
काचित्पीनस्तनी तन्वी खेचरीरति लंपटा । आगत्य गगनात्तूर्णं निन्ये दैत्यं रणांगणात्
एक सुंदर, सडपातळ स्त्री, ज्याचे उरोज भरलेले होते आणि जी आकाशातील सुखाची लालसा करत होती, ती झपाट्याने आकाशातून खाली आली आणि तिने त्या दैत्याला रणांगणातून उचलून नेले.
चुचुंब सा तद्वदनं तीक्ष्णनाराचकीलितम् । देवसैन्यं ततो बद्ध्वा कालनेमिर्ननर्त्त ह
ती स्त्री, ज्याच्या चेहऱ्यावर तीक्ष्ण बाणांनी जखमा झाल्या होत्या, त्याचे तोंड प्रेमाने चुंबले आणि नंतर तिने देवांची सेना बांधून ठेवली; कालनेमि आनंदाने नाचू लागला.
ततो जनार्दनः क्रुद्धो निर्ययौ कालनेमिनम् । यमो दुर्वारणं वीरं स्वर्भानुश्चंद्रभास्करौ
तेव्हा जनार्दन रागाने भरून कालनेमिवर चालून गेला, आणि यम, तो पराक्रमी आणि अजिंक्य, तसेच स्वरभानू, चंद्र आणि सूर्यही त्याच्यासोबत होते.
केतुं वैश्वानरो देवो ययौ शुक्रं बृहस्पतिः । आश्विनौ संयतौ तत्र दैत्यमंगारपर्णकम्
केतू, तो अग्नीप्रमाणे तेजस्वी देव, पुढे गेला; शुक्र आणि बृहस्पतीही गेले. अश्विनी कुमारांनी अंगारपर्णक या दैत्याशी युद्धात भाग घेतला.
संह्रादं शक्रपुत्रश्च निर्ह्रादं धनदो ययौ । निशुंभश्चावृतो रुद्रैः शुंभो वसुभिराहवे
संह्रादाचा सामना इंद्रपुत्राने केला, आणि निरह्रादाचा कुबेराने; निशुंभाभोवती रुद्र होते, आणि शुंभाभोवती वसु होते या युद्धात.
मेघाकारं स्थितं जंभं विश्वेदेवाः समाययौ । वायवो वज्ररोमाणमथ मृत्युर्मयं ययौ
मेघासारखा उभा असलेल्या जम्भावर विश्वदेवांनी हल्ला केला; वायूगणांनी वज्ररोमावर चाल केली, आणि मृत्यूने मायाशी युद्ध केले.
नमुचिं वासवो व्यग्रं शक्तिहस्तोऽभ्यधावत । अन्यैरपि सुरैर्दैत्याः स्वस्ववीर्यसमैर्वृताः
वज्रधारी वासवाने शस्त्र घेऊन नमुचिवर धाव घेतली; इतर देव आणि दैत्यही, प्रत्येकजण आपल्या सामर्थ्याच्या वीरांसह, युद्धात सामील झाले.
नारदउवाच- एवं द्वंद्वेषु युद्धेषु संप्रवृत्तेष्वनेकशः । जघानाथ हरिः क्रुद्धो गदया कालनेमिनम्
नारद म्हणाले — अशा प्रकारे अनेक द्वंद्वयुद्धे सुरू असताना, हरिने रागाने कालनेमिला गदेद्वारे जबरदस्त मारले.
विहाय मूर्च्छां संचित्य विष्णुं बाणैर्जघान सः । ततः क्रुद्धेन हरिणा स क्षितौ पातितो व्यसुः
भानावर येऊन, त्याने विष्णूवर बाणांचा वर्षाव केला; मग रागाने भरलेल्या हरिने त्याला पृथ्वीवर आपटून ठार केले.
राजन्जघान संचिंत्य राहुं खड्गेन चंद्रमाः । राहुस्तु तं परित्यज्य तदा सूर्यमधावत
राजा, चंद्राने आपली शक्ती एकवटून राहूवर तलवारीने वार केला; तेव्हा राहूने त्याला सोडून सूर्याकडे धाव घेतली.
सहस्राशुं रणे जित्वा राहुश्चंद्रमधावत । जघान तं च खङ्गेन समरे रजनीपतिः
युद्धात चंद्राला हरवून राहू पुन्हा त्याच्यावर चालून गेला; पण रजनीपतीने त्या लढाईत राहूवर तलवारीने प्रहार केला.
सैंहिकेयांगकाठिन्यात्खङ्गं चूर्णमभूत्तदा । जघान मुष्टिना गाढं कठिनेन विधुंतुदः
सिंहिकेच्या शरीराच्या कठीणपणामुळे तलवार तुटून गेली; मग विधुंतुदाने त्याला आपल्या कठीण मुठीने जोरदार मारले.
चंद्रमुत्थाप्य तं कंठे धृत्वा वेगान्महामृधे । गिलित्वा राहुणा चंद्रोप्युद्गीर्णश्च ततः पुनः
चंद्राला उचलून, त्याला गळ्यात धरून, त्या भयंकर युद्धात वेगाने फिरवले; राहूने चंद्राला गिळले आणि पुन्हा बाहेर टाकले.
मृगं स्वचिह्नमुरसि निधाय विससर्ज ह । स उच्चैःश्रवसं गृह्य हयरत्नं विधुंतुदः
आपला हरणाचा खूण छातीवर ठेवून त्याने त्याला सोडून दिले; विधुंतुदाने उच्चैःश्रवा हा घोड्यांमधील रत्न पकडला.
जालंधरांतिकं नीत्वा भक्त्या तस्मै न्यवेदयत् । दुर्वारणो रणे क्रुद्धस्तं यमं गदया हनत्
त्याला जालंधराच्या जवळ नेऊन भक्तीभावाने समर्पित केले; दुर्वारणाने रागाने यमावर गदेद्वारे प्रहार केला.
निशितैर्मार्गणैर्भिन्नः शक्रपुत्रेण चाहवे । धृत्वा जयंतं संह्रादः परिघाघातमूर्च्छितम्
युद्धात इंद्रपुत्राने तीक्ष्ण बाणांनी छेदल्यावर, संह्रादाने परिघाच्या प्रहाराने मूर्च्छित झालेल्या जयंताला पकडले.
ऐरावतं समारुह्य ययौ जालंधरं प्रति । हतवांश्चैव गदया निह्रादं धनदो रणे
एरावतावर बसून तो जालंधराकडे गेला; कुबेराने युद्धात गदेद्वारे निरह्रादाचा वध केला.
रुद्रास्त्रिशूलनिर्घातैर्निशुंभं जघ्नुरोजसा । निशुंभो बाणजालैश्च पीडयामास तानति
रुद्रांनी त्रिशूळाच्या प्रचंड प्रहारांनी निशुंभाचा वध केला; निशुंभानेही बाणांच्या वर्षावाने त्यांना त्रास दिला.
शुंभासुरो देवगणान्पूरयामास मार्गणैः । मृत्युं मायामय मयो बद्ध्वा पाशैर्निनायतम्
शुंभासुराने देवांच्या सैन्यावर बाणांचा वर्षाव केला; आणि मरणाला, जो माया आहे, दोऱ्यांनी बांधून तो त्याला घेऊन गेला.
ददौ जालंधरायासौ पौलोम्ने सोऽपि सिंधवे । अब्धिना च मुखे क्षिप्तो लोको जीवतु निर्भयः
त्याने जलंधराला पौलोम्न्याला दिलं, आणि त्याने तो समुद्राला दिला; समुद्राच्या तोंडात टाकल्यावर, जग निर्धास्तपणे जगू लागलं.
बद्ध्वा च नमुचिं पाशैर्वासवोऽपि रसातलम् । निन्ये विश्वस्य हंतारं अथ जालंधरो ययौ
इंद्राने नमुचिला दोऱ्यांनी बांधून, विश्वाचा संहार करणाऱ्याला पाताळात नेलं; मग जलंधर निघून गेला.
अथेंद्रबलयोर्युद्धमभूद्राजन्सुदारुणम् । बलांगरोचिषो भांति दिशो दश रवेरिव
मग, राजन, इंद्र आणि बल यांच्या सैन्यांमध्ये भीषण युद्ध झालं; बलाच्या अंगाचा तेज सूर्याप्रमाणे दहा दिशांना चमकत होतं.