यत्र विश्वेश्वरो देवस्तिष्ठत्येव न संशयः । एकस्मिन्नवसरे ब्रह्मन्सुतपस्तप्तवानहम्
जिथे सर्व विश्वाचा स्वामी देव वास्तव्य करतो, यात काहीच शंका नाही; एके काळी, हे ब्रह्मन्, मी कठोर तप केला होतं.
तदा नारायणो देवो भक्तानां हि कृपाकरः । अव्ययः पुरुषः साक्षादीश्वरो गरुडध्वजः । सुप्रसन्नोऽब्रवीन्मां वै वरं वरय सुव्रत
त्या वेळी भक्तांना नेहमी दयाळू असणारा, कधीही न संपणारा, प्रत्यक्ष परमेश्वर, गरुडध्वज नारायण माझ्यावर प्रसन्न झाला आणि म्हणाला, 'हे उत्तम व्रतस्थ, वर माग.'
श्रीनारायण उवाच-। यद्यदीप्ससि देव त्वं तं तं कामं ददाम्यहम् । त्वं कैलासविभुः साक्षाद्रुद्रो वै विश्वपालकः
श्री नारायण म्हणाले, 'तुला जे काही हवं आहे, ते सर्व मी तुला देईन. तू कैलासाचा स्वामी, प्रत्यक्ष रुद्र आणि या विश्वाचा रक्षक आहेस.'
रुद्र उवाच-। अलं गृह्णामि भो देव सुप्रसन्नो जनार्दन । द्वौ वरौ मम दीयेतां यदि दातुं त्वमिच्छसि
रुद्र म्हणाले, 'हे देवा, पुरे, मी तुझा वर स्वीकारतो, हे जनार्दन, तू प्रसन्न आहेस. जर तुला द्यायचं असेल, तर मला दोन वर दे.'
तव भक्तिः सदैवास्तु भक्तराजो भवाम्यहम् । सर्वे लोका ब्रुवंत्वेवमयं भक्तः सदैव हि
तुझी भक्ती नेहमी माझ्यात राहो, मी तुझ्या भक्तांत सर्वश्रेष्ठ होऊ दे. सर्व लोक असं म्हणोत की, 'हा नेहमीच भक्त आहे.'
तव प्रसादाद्देवेश मुक्तिदाता भवाम्यहम् । ये लोका मां भजिष्यंति तेषां दाता न संशयः
हे देवेश, तुझ्या कृपेने मी मुक्ती देणारा होऊ दे. जे लोक मला भक्तीने पुजतील, त्यांना मी नक्कीच मुक्ती देईन, यात शंका नाही.
विष्णुभक्त इति ख्यातो लोके चैव भवाम्यहम् । यस्याहं वरदाता तु तस्य मुक्तिर्भवेत्प्रभो
मी जगात विष्णूभक्त म्हणून प्रसिद्ध होऊ; ज्या व्यक्तीला मी वर देईन, त्याला, हे प्रभो, मुक्ती मिळेल.
जटिलो भस्मलिप्तांगो ह्यहं वै तव संनिधौ । तव चरणप्रसादेन लोके ख्यातो भवाम्यहम्
माझ्या जटांमध्ये आणि अंगावर भस्म लावून, मी तुझ्या सान्निध्यात राहीन; तुझ्या चरणांच्या कृपेने मी जगात प्रसिद्ध होईन.
सूत उवाच- एकदा नारदो द्रष्टुं पांडवान्दुःखकर्शितान् । ययौ काम्यवनं विप्रः सत्कृतस्तैर्यथाविधि
सूतमुनी म्हणाले: एकदा नारद पांडवांना भेटायला गेले, जे दुःखाने व्याकुळ झाले होते; ते काम्यवनात गेले आणि पांडवांनी त्यांचा योग्य सन्मान केला.
अथ नत्वा मुनिश्रेष्ठं युधिष्ठिर उवाच ह । भगवन्कर्मणा केन दुःखाब्धौ पतिता वयम्
नंतर, युधिष्ठिराने त्या श्रेष्ठ ऋषीला वंदन करून विचारले, 'भगवन्, कोणत्या कर्मामुळे आम्ही या दुःखाच्या समुद्रात पडलो?'
तमुवाच ऋषिर्दुःखं त्यज त्वं पांडुनंदन । सुखदुःखसमाहारे संसारे कः सुखी नरः
त्या ऋषीने उत्तर दिलं, 'हे पांडुपुत्र, दुःख सोड. या सुख-दुःखाच्या मिश्र जगात, माणसांपैकी कोण खरोखर सुखी आहे?'
ईश्वरोपि हि न स्थायी पीड्यते देहसंचयैः । न दुःखरहितः कश्चिद्देही दुःखसहो यतः
स्वतः परमेश्वरही स्थिर राहत नाही, त्यालाही शरीराच्या त्रासांनी छळलं जातं; कोणताही देहधारी दुःखापासून मुक्त नाही, कारण प्रत्येकाला ते सहन करावंच लागतं.
शरीरं सवितुर्यस्माद्राहुस्तद्ग्रसते बली । राहोरपि शिरश्छिन्नं शौरिणामृतभोजने
सूर्याचं शरीर बलाढ्य राहू गिळतो असं म्हणतात; आणि राहूचं शिरही, अमृतपान करताना, शौरिने गिळलं.
सोऽपि शार्ङ्गधरो देवः क्षिप्तः सागरगह्वरे । जालंधरेण वीरेण निहतः सोऽपि शंभुना
तोच शार्ङ्गधनुर्धारी देवही समुद्राच्या खोल गर्तेत फेकला गेला; जालंधर या वीराने त्याला मारलं, आणि त्या जालंधरालाही शंभूनं संपवलं.
युधिष्ठिर उवाच-। कोऽसौ जालंधरो वीरः कस्य पुत्रः कुतो बली । कथं जालंधरं संख्ये हतवान्वृषभध्वजः
युधिष्ठिर म्हणाले, 'हा वीर जालंधर कोण? तो कुणाचा पुत्र आहे? त्याची ताकद कुठून आली? वृषभध्वजाने युद्धात जालंधराचा पराभव कसा केला?'
एतत्सर्वं समाचक्ष्व विस्तरेण तपोधन । राज्ञा स एव मुक्तस्तु कथयामास नारदः
हे तपोधन, हे सर्व सविस्तर सांग. राजाने परवानगी दिल्यावर नारद सांगू लागले.
नारद उवाच-। शृणु भूप कथां दिव्यामशेषाघौघनाशिनीम् । ईशानसिंधुसून्वोश्च संग्रामं परमाद्भुतम्
नारद म्हणाले, 'हे राजन्, सर्व पापांचा नाश करणारी आणि दिव्य अशी कथा ऐक—ईशान आणि समुद्रपुत्र यांच्यातील अद्भुत युद्धाची.'
एकदा गिरिशं स्तोतुं प्रययौ पाकशासनः । अप्सरोगणसंकीर्णो देवैर्बहुभिरावृतः
एकदा इंद्र, अनेक अप्सरा आणि देवतांच्या संगतीने, गिरीशाची स्तुती करण्यासाठी गेला.
गंधर्वैरावृतो देवस्तंत्रीशिक्षासु कोविदैः । रंभा तिलोत्तमा रामा कर्पूराकदली तथा
त्या देवतेभोवती गंधर्वांनी वेढले होते, जे तंत्रीवाद्यात पारंगत होते. तिथे रंभा, तिलोत्तमा, रामा, कर्पूर आणि अकदलीही उपस्थित होत्या.
मदना भारती कामा सर्वाभरणभूषिताः । नर्तक्यश्च तथा चान्याः समाजग्मुः सुरांतिकम्
मदना, भारती, कामा या सर्वजणी सुंदर दागिन्यांनी सजलेल्या होत्या, आणि इतर नर्तिकाही देवांच्या सभेत आल्या.
गंधर्वयक्षसिद्धास्तु नारदस्तुंबुरुस्तथा । किन्नरा मुहुराजग्मुस्तथा किंनरयोषितः
गंधर्व, यक्ष, सिद्ध, नारद, तुम्बुरू, तसेच किन्नर आणि किन्नर स्त्रिया वारंवार तिथे येत होत्या.
वायुश्च वरुणश्चैव कुबेरो धनदस्तथा । यमश्चाग्निर्निर्ऋतिश्च ये चान्ये देवतागणाः
वायू, वरुण, धनाचा स्वामी कुबेर, यम, अग्नी, निरृति आणि इतर देवतासुद्धा तिथे आले.
विमानसंस्थो मघवा विमानस्थाः सुरांगनाः । स्ववाहनगतादेवाः कैलासं प्रययुर्जवात्
मघवान आपल्या विमानात बसला होता, देवांगना त्यांच्या विमानात होत्या, आणि सर्व देव आपापल्या वाहनांवर बसून जलदपणे कैलासाकडे गेले.
ददृशुस्ते ततो देवाः कैलासं पर्वतोत्तमम् । महीधराणां सर्वेषां पृथिव्या इव मंडनम्
त्यानंतर देवांनी कैलास हा सर्व पर्वतांमध्ये श्रेष्ठ असा, पृथ्वीचे अलंकार असलेला तो पर्वत पाहिला.
सर्वतः सुखदं शुद्धं सिद्धिराशिमिवस्थितम् । यत्र वृक्षाः कल्पवृक्षाः पाषाणाश्चिंतितप्रदाः
सर्व बाजूंनी आनंद देणारा, पवित्र आणि सिद्धींचा खजिना जणू तिथे स्थिरावलेला आहे. तिथे झाडे कल्पवृक्ष आहेत आणि दगडही मनातील इच्छा पूर्ण करतात.
पुन्नागैर्नागचंपैश्च तिलकैर्देवदारुभिः । अशोकैः पाटलैश्चूतैर्मंदारैः शोभितो गिरिः
तो पर्वत पन्नाग, नागचंपा, तिलक, देवदारू, अशोक, पाटल, आंबा आणि मंदार या झाडांनी शोभून गेला होता.
पर्यंतकवनामोदवाहका यत्र वायवः । पंगुत्वं बहुचारेण यांति ते मलयानिलाः
तिथे वारे वनातील सुवास सर्वदूर पसरवतात; त्या मलय वाऱ्यांना सतत फिरताना त्यांच्या गतीत मंदपणा येतो.
वाप्यः स्फटिकसोपाना ह्यगाध विमलोदकाः । वैडूर्यनालसंसक्तसौवर्णनिभ पंकजाः
तिथे स्फटिकाच्या पायऱ्यांनी सजलेली, खोल आणि निर्मळ पाण्याची तळी आहेत, ज्यात वैडूर्याच्या देठांनी गुंफलेली, सोन्यासारखी कमळे फुलली आहेत.
कुमुदानां द्युतिर्यत्र राजते सर्वतोदिशम् । कह्लारैः शौभितावाप्यः पिनद्धाः पद्मरागवत्
तिथे कुमुदांची प्रभा सर्व दिशांना उजळून टाकते; काह्लारांनी सजलेली तळी पद्मराग रत्नांनी काठावर शोभतात.
हरिन्मणिनिबद्धाश्च गोमेदैः सर्वतो वृताः । पद्मरागशिलाबद्धा नानाधातुविचित्रिताः
हिरव्या मण्यांनी बांधलेली आणि सर्व बाजूंनी गोमेधांनी वेढलेली, पद्मराग शिलांनी सजलेली, विविध धातूंनी नटलेली तळी तिथे आहेत.