दानं दत्तं तेन सर्वं तेन सर्वे मखाः कृताः । तेन प्रपूजितो विष्णुर्यद्भक्तिर्भीष्म मातरि
गंगेच्या कृपेने सर्व दान दिलं जातं, सर्व यज्ञ पूर्ण होतात; तिच्या भक्तीने विष्णूची पूजा होते, भीष्मा, जशी आईची भक्ती करतात.
गङ्गायां धर्मकर्माणि क्रियंते यानि कानि च । अक्षयानि भवंत्यस्य तानि सर्वाणि जैमिने
गंगेत ज्या कोणत्याही धार्मिक कृती केल्या जातात, ज्या प्रकारच्या असोत, ज्या व्यक्तीसाठी त्या सर्व कायमच्या टिकतात, जैमिनी.
वहंतं जलमालोक्य गाङ्गेयानि जलानि यः । भक्त्या गच्छेत्समुत्थाय सोऽश्वमेधसहस्रकृत्
जो कोणी गंगेचं वाहणारं पाणी पाहून, भक्तीने उठून तिच्या पाण्यात जातो, त्याने जणू हजार अश्वमेध यज्ञ केले असतात.
गङ्गाजलेष्वागतेषु यो नो तिष्ठति भक्तितः । पशुता शाश्वती तस्य जन्मजन्मनि जैमिने
जो कोणी गंगेचं पाणी समोर असतानाही भक्तीने त्यात उभा राहत नाही, जैमिनी, त्याला प्रत्येक जन्मात जनावराचं जन्म मिळतो.
गाङ्गेयं जलमासाद्य यो न गृह्णाति भक्तितः । जन्मकोट्यर्जितं पुण्यं क्षणादेव तु नश्यति
जो कोणी गंगेचं पाणी मिळाल्यावरही भक्तीने ते घेत नाही, त्याचं कोटी जन्मांनी मिळवलेलं पुण्य क्षणात नष्ट होतं.
गङ्गातीरं जिगमिषुं यस्तु वारयते द्विज । स कोटिकुलसंयुक्तो रौरवं नरकं व्रजेत्
जो ब्राह्मण गंगेच्या काठी जायला निघालेल्या व्यक्तीला थांबवतो, तो कितीही मोठ्या घरात जन्माला आला असला तरी रौरव नरकात जातो.
मूत्रं वाथ पुरीषं वा गंगातीरे करोति यः । न दृष्टा निष्कृतिस्तस्य कल्पकोटिशतैरपि
जो कोणी गंगेच्या काठी लघवी किंवा मोठं करतो, त्याचं प्रायश्चित्त कोटी कल्पांनीही मिळत नाही.
श्लेष्माणं वापि निष्ठीवं दूषिकां वाश्रु वा मलम् । गंगातीरे त्यजेद्यस्तु स नूनं नारकी भवेत्
जो कोणी गंगेच्या काठी थुंकी, कफ, घाण, अश्रू किंवा मल टाकतो, तो नक्कीच नरकात जातो.
उच्छिष्टं कफकं चैव गङ्गागर्भे च यस्त्यजेत् । स याति नरकं घोरं ब्रह्महत्यां च विंदति
जो कोणी गंगेच्या पाण्यात उष्टं किंवा कफ टाकतो, तो भयंकर नरकात जातो आणि ब्रह्महत्येचं पाप त्याला लागतं.
गङ्गारोधसि यः पापं कुरुते मूढधीर्नरः । तदक्षय भवेन्नूनं नान्यतीर्थेषु शाम्यति
जो मूर्ख गंगेच्या काठी पाप करतो, त्याचं पाप कधीही संपत नाही आणि दुसऱ्या कोणत्याही तीर्थात ते शमण होत नाही.
अन्यतीर्थे कृतं पापं गङ्गायां च विनश्यति । गङ्गायां यत्कृतं पापं तत्कुत्रापि न शाम्यते
इतर तीर्थांवर केलं पाप गंगेत नष्ट होतं; पण गंगेत केलं पाप कुठेही शांत होत नाही.
तस्मात्पापं न कर्तव्यं गङ्गायां शास्त्रकोविदैः । कर्मणा मनसा वाचा कर्तव्यो धर्मसंग्रहः
म्हणून शास्त्रज्ञ लोकांनी गंगेत कधीच पाप करू नये; कृतीने, मनाने आणि वाणीने नेहमी धर्माचं पालन करावं.
न ते देशा न ते शैला न च तानि वनानि च । पापविध्वंसिनी यत्र न तिष्ठेत्सुरनिम्नगा
जिथे गंगेची दिव्य नदी पाप नष्ट करत नाही, असे कोणतेही प्रदेश, डोंगर किंवा जंगल नाहीत.
गङ्गातीरं परित्यज्य मुहूर्तमपि जैमिने । न च स्थातव्यमन्यत्र यदि कार्यशतान्यपि
जैमिनी, गंगेच्या काठावरून दूर गेल्यावर, शंभर कामं असली तरी, एक क्षणही दुसरीकडे थांबू नये.
भिक्षान्नमपि भुक्त्वा च स्थातव्यं जाह्नवीतटे । न चान्यत्र क्षणमपि प्राप्य भूपालतामपि
भीक मागून मिळालेलं अन्न खाल्लं तरी, गंगेच्या काठीच राहावं; राजेपद मिळालं तरी, क्षणभरही दुसरीकडे जाऊ नये.
संत्यज्य देहं गङ्गायां ब्रह्महापि विमुच्यते । अन्यत्र मुक्तये न स्यादश्वमेधसहस्रकृत्
गंगेच्या पाण्यात देह सोडला, तर ब्रह्महत्यारा सुद्धा मुक्त होतो; दुसरीकडे हजार अश्वमेध यज्ञ केले तरी, मुक्ती मिळत नाही.
गङ्गातीरे वसन्यस्तु हरिपूजापरो भवेत् । जन्मजन्मांतरे येन कदाचिन्नार्चितो हरिः
जो कोणी गंगेच्या काठी राहतो आणि हरिपूजेत मन लावतो, त्यानं जन्मोजन्मी कधीही हरिपूजा केली नसली, तरीही—
भक्तिर्भवति नैतस्य गङ्गायां लोकमातरि । श्रूयतां मानवाः सर्वे भूयोभूयो ब्रवीम्यहम्
त्याला गंगा, जी सर्व लोकांची आई आहे, तिच्याबद्दल भक्ती उत्पन्न होत नाही. सर्व मानवांनी ऐकावं, मी पुन्हा पुन्हा सांगतो.
स्नानं विधाय गङ्गायां गम्यतां परमं पदम् । मृत्युकाले भजेद्यस्तु गङ्गागङ्गेति मानवः
गंगेच्या पाण्यात स्नान केल्यावर, मनुष्याला परमपद मिळतं; मृत्यूसमयी जो 'गंगे, गंगे' असं म्हणतो—
विमुक्तःपातकैः सर्वैर्दिवि देवयुगायुतम् । यस्य गङ्गाकथारम्भो मृत्युकाले भवेद्द्विज
तो सर्व पापांपासून मुक्त होतो आणि हजारो देवयुगं स्वर्गात राहतो; मृत्यूसमयी ज्याच्याकडून गंगेची कथा सुरू होते, हे द्विजा—
स गच्छेद्विष्णुभवनं गलिताखिल कल्मषः । यस्तु स्मरति वै प्राज्ञो मृत्युकाले द्विजोत्तम
त्याचं सर्व कलंक गळून पडतं आणि तो विष्णूच्या लोकात जातो; मृत्यूसमयी जो बुद्धिमान गंगेचं स्मरण करतो, हे श्रेष्ठ द्विजा—
गङ्गेति मुक्तिदं नाम तस्य तुष्टो भवेद्धरिः । मृत्युकाले भवेद्यस्तु गङ्गामृत्पुण्ड्रमुत्तमम्
'गंगा' हे मुक्तिदायक नाव मृत्यूसमयी आठवणाऱ्याला, हरि प्रसन्न होतो; आणि मृत्यूसमयी ज्याच्याकडे उत्तम गंगाजलाचं टिळक असतं—
गङ्गास्नायिनमालोक्य त्यजेद्यस्तु कलेवरम् । श्मशानेऽपि द्विजश्रेष्ठ स गङ्गामरणं लभेत्
जो गंगेच्या पाण्यात स्नान करणाऱ्याला पाहून देह सोडतो, तो स्मशानात जरी असला, तरी, हे श्रेष्ठ द्विजा, त्याला गंगेवर मृत्यू मिळतो.
तिष्ठंत्यस्थीनि गङ्गायां यावत्कालं शरीरिणः । तावत्कल्पसहस्राणि विष्णुलोके महीयते
ज्याचं अस्थी गंगेच्या पाण्यात राहतात, तोपर्यंत, म्हणजे शरीर टिकेपर्यंत, तो हजारो कल्प विष्णूच्या लोकात सन्मानित होतो.
यस्य मज्जन्ति गङ्गायां भस्मास्थीनि नखानि च । शिरोरुहाण्यपि प्राज्ञः स विष्णोर्भुवनं वसेत्
ज्याचं भस्म, अस्थी, नखं आणि केस सुद्धा गंगेच्या पाण्यात बुडतात, हे बुद्धिमान, तो विष्णूच्या लोकात वास करतो.
स्थितेष्वस्थिषु गङ्गायां यत्कर्म लभते नरः । ब्रवीमि तत्फलं सर्वं शृणु नान्यमना द्विज
गंगेच्या पाण्यात अस्थी असताना, मनुष्य जे काही कर्म करतो, त्याचं फळ मी पूर्णपणे सांगतो—हे द्विजा, एकाग्र मनानं ऐक.
एकदा भगवाञ्छक्रो नानालंकारभूषितः । क्रीडागृहं ययौ कामी युवत्या पद्मगंधया
एकदा, भगवंत शक्र विविध दागिन्यांनी सजून, कामेच्छेनं, कमळासारखा सुगंध असलेल्या युवतीसोबत क्रीडागृहात गेला.
पद्मगंधा रसज्ञा सा संप्राप्त नवयौवना । नानारसप्रदानेन चकार सुरसं प्रति
ती कमळासारखी सुगंधी, रसांची जाण असलेली, नवयौवनात आलेली होती; तिने विविध सुखं देऊन देवराजाला आनंद दिला.
सपत्न्याः स्वर्णपर्यंके तस्याः शिशुमृगीदृशः । प्रीतः पादतले जिष्णुरुवास स्मरमोहितः
सपत्नीच्या सोन्याच्या पलंगावर, तिच्या हरिणासारख्या डोळ्यांपाशी, प्रसन्न झालेला आणि कामाने मोहित झालेला जिष्णू तिच्या पायाशी राहिला.
अथ तस्यै स्वयं शक्रो निर्माय स्वर्णवीटिकाम् । ददाति परमप्रीतस्तद्गुणाकृष्टमानसः
नंतर, शक्र स्वतः अत्यंत प्रसन्न होऊन आणि तिच्या गुणांनी आकर्षित होऊन, एक सोन्याची पेटी तयार करून तिला दिली.