मनोरथाख्या च परा भीमद्वादशिका तथा । इत्येवमादयो भेदा द्वादश्याः संत्यनेकशः
मनोरथाख्या आणि भीमद्वादशी या देखील वेगळ्या प्रकारच्या द्वादशी आहेत. अशा अनेक प्रकारच्या द्वादशी आहेत.
व्रतेष्वेतेषु ये शक्ता ज्ञेयास्ते ब्रह्मणि स्थिताः । श्रोतारो धर्मशास्त्राणां धर्मप्रत्यय संगताः
या व्रतांचे पालन करण्यास जे समर्थ आहेत, ते ब्रह्मात स्थिर मानले जातात. धर्मशास्त्र ऐकणारे आणि धर्मावर श्रद्धा असलेले लोकही तसेच.
प्रियंकराश्च बालानां स्वर्गलोकं व्रजंति ते । मासिमास्येकदिवसे दर्शे श्राद्धव्रता नराः
जे मुलांना आनंद देतात, ते स्वर्गलोकात जातात. प्रत्येक महिन्याच्या अमावस्येला श्राद्धव्रत करणारे पुरुषही तसेच.
तृप्यंति पितरो येषां ते धन्याः स्वर्गगामिनः । भोजनेषूपपन्नेषु भोज्यं यच्छंति सादरात्
ज्यांच्या श्राद्धामुळे त्यांच्या पितरांचे समाधान होते, ते धन्य आणि स्वर्गाला जाणारे असतात. योग्य अन्न मिळाल्यावर ते आदराने अन्न अर्पण करतात.
अभिन्नमुखरागेण शिष्टास्ते स्वर्गगामिनः
जे अखंड प्रेमाने आणि योग्य वागणुकीने अर्पण करतात, तेही स्वर्गाला जाणारे मानले जातात.
ये भक्तिमंतो मधुसूदनस्य नारायणस्याखिलनायकस्य । सत्येन हीना रजसापि युक्ता गच्छंति ते नाकमनंतपुण्याः
जे मधुसूदन, नारायण, सर्वांचा नायक यांच्यावर भक्ती ठेवतात, ते सत्य नसले किंवा रजोगुणयुक्त असले तरी, अनंत पुण्याचे अधिकारी होऊन स्वर्गात जातात.
वितस्तां यमुनां सीतां पुण्यां गोदावरीं नदीम् । सेवंते ये शुभाचाराः स्नानदानपरायणाः
जे चांगल्या वागणुकीचे लोक विटस्ता, यमुना, सीता आणि गोदावरी या पुण्यनद्या सेवा करतात, स्नान आणि दान यांना महत्त्व देतात.
न ते पश्यंति पंथानं नरकस्य कदाचन । ये नर्मदायामिह शर्मदायां मज्जंति तुष्यंत्यपि दर्शनेन
जे नरमदा या आनंददायी नदीत स्नान करतात, किंवा केवळ तिचे दर्शन घेतात, त्यांना कधीच नरकाचा मार्ग दिसत नाही.
विधूय पापानि महेशलोकं गच्छंति ते तत्र चिरं रमंते
आपले पाप धुवून टाकून, ते महेशाच्या लोकात जातात आणि तेथे दीर्घकाळ आनंदाने राहतात.
स्नाताश्चर्मनदी तीरे त्रिरात्रं नियता नराः । व्यासाश्रमे विशेषेण ते नरा नाकिनः स्मृताः
जे पुरुष आनंददायी नदीच्या काठी तीन रात्री नियमाने स्नान करतात, विशेषतः व्यासांच्या आश्रमात, ते स्वर्गाला जाणारे मानले जातात.
गंगाजले प्रयागे च केदारे पुष्करे तथा । व्यासाश्रमे प्रभासे च मृतास्ते विष्णुगामिनः
जे प्रयागातील गंगाजलात, केदार, पुष्कर, व्यासांचा आश्रम किंवा प्रभास येथे मृत्यू पावतात, ते विष्णूच्या लोकात जातात.
द्वारवत्यां कुरुक्षेत्रे योगाभ्यासेन वा मृताः । हरिरित्यक्षरं वक्त्रे येषां ते न पुनर्भवाः
जे द्वारवती, कुरुक्षेत्र येथे किंवा योगाभ्यासाने मृत्यू पावतात आणि ज्यांच्या तोंडातून 'हरि' हे शब्द निघतात, त्यांना पुन्हा जन्म घ्यावा लागत नाही.
त्रिरात्रमपि ये विप्र द्वारवत्यां पुरि स्थिताः । मज्जंति गोमती तीरे धन्यास्ते केशवप्रियाः
जे ब्राह्मण द्वारवती नगरीत तीन रात्री राहतात आणि गोमतीच्या काठी स्नान करतात, ते धन्य आणि केशवाला प्रिय असतात.
नरनारायणावासे त्रिरात्रं ये समाश्रिताः । मर्त्यलोके च नंदायां धन्यास्ते केशवप्रियाः
जे नरनारायणाच्या निवासस्थानी किंवा नंदा या पृथ्वीवरील स्थळी तीन रात्री आश्रय घेतात, ते धन्य आणि केशवाला प्रिय असतात.
षण्मासमुषिता विप्र पुरुषोत्तमसंनिधौ । ते नूनमच्युतात्मानो दृष्ट्वा स्युरघहारिणः
हे ब्राह्मण, जे पुरुषोत्तमाच्या सान्निध्यात सहा महिने राहतात, ते नक्कीच अच्युताच्या आत्म्याचे होतात आणि पापांचा नाश करणाऱ्याचे दर्शन घेतात.
अनेक जन्मार्जितपुण्यतोये मज्जंति तोये मणिकर्णिकायाः । नमंति विश्वेशमवाप्यकाशीं ते वै मयापीह भवंति वंद्याः
जे अनेक जन्मांच्या पुण्यामुळे मिळालेल्या मणिकर्णिकेच्या पवित्र पाण्यात स्नान करतात, विश्वेश्वराला वंदन करतात आणि काशी प्राप्त करतात, ते येथे माझ्याकडून वंदनीय होतात.
पूजयित्वा हरिं ये तु भूमौ दर्भ तिलैः सह । तिलान्विकीर्य लोहं च दत्वा धेनुं पयस्विनीम्
जे लोक पृथ्वीवर कुश आणि तीळ घालून, तीळ विखुरून, लोखंड दान देतात आणि दुधाळ गाय दान करतात, ते श्रीहरीची भक्तीपूर्वक पूजा करतात.
ये मृता विधिवद्विप्र ते नराः स्वर्गगामिनः । उत्पाद्य पुत्रान्संस्थाप्य पितृपैतामहे पदे
हे ब्राह्मण, जे लोक विधिपूर्वक मृत्यू पावतात, त्यांनी पुत्रांना जन्म देऊन वडिलोपार्जित वंशात स्थिर केले असेल, ते स्वर्गाला जातात.
निर्ममा निरहंकारा ये मृतास्तेऽपि नाकिनः । स्तैन्यान्निवृत्ताः सततं संतुष्टाः स्वधनेन च
जे लोक मरण्यापूर्वी सर्वस्वाचा मोह आणि अहंकार सोडतात, नेहमी परधन किंवा चोरीचे अन्न टाळतात आणि स्वतःच्या संपत्तीमध्ये समाधानी राहतात, ते देखील स्वर्गाला जातात.
स्वभाग्येनोपजीवंति ते नराः स्वर्गगामिनः । श्लक्ष्णां वाणीं निराबाधां मधुरोपाय वर्जिताम्
जे लोक आपल्या नशिबावर जगतात, ज्यांची वाणी नेहमी गोड, मृदू आणि कुठलाही फसवा हेतू नसलेली असते, ते स्वर्गाला जातात.
स्वागतेनाभिभाषंते ते नराः स्वर्गगामिनः । शुभानामशुभानां च कर्मणां फलसंचये
जे लोक दुसऱ्यांशी प्रेमाने, स्वागतपूर्वक बोलतात, ते स्वर्गाला जातात. शुभ आणि अशुभ कर्मांच्या फळांच्या संचयात,
विपाकज्ञाश्च ये विप्र ते नराः स्वर्गगामिनः । धनधर्मप्रवृत्तानां धर्ममार्गानुयायिनाम्
हे ब्राह्मण, जे लोक कर्मफळांची जाणीव ठेवतात, संपत्ती आणि धर्म यामध्ये रत राहून धर्ममार्गाचे पालन करतात, ते स्वर्गाला जातात.
प्रोत्साहं वर्धयंते ये मोदंते दिवि ते नराः । हेमंते वह्निदो यश्च तथा ग्रीष्मे जलप्रदः
जे लोक इतरांना प्रोत्साहन देतात आणि स्वर्गात आनंद मानतात, हिवाळ्यात अग्नी देतात आणि उन्हाळ्यात पाणी देतात,
वर्षा स्वाश्रमदाता च स स्वर्गे मोदते चिरम् । पुण्यकालेषु सर्वेषु नित्य नैमित्तिकादिषु
पावसाळ्यात जे आपले घर आश्रय म्हणून देतात, ते स्वर्गात दीर्घकाळ आनंद उपभोगतात. सर्व पुण्यकाळात, नेहमीच्या किंवा विशेष प्रसंगी,
भक्त्या यः कुरुते श्राद्धं स नूनं सुरलोकभाक्
जो श्रद्धेने श्राद्ध करतो, तो नक्कीच देवांच्या लोकात स्थान मिळवतो.
दानं दरिद्रस्य विभोः क्षमित्वं यूनां तपो ज्ञानवतां च मौनम् । इच्छानिवृत्तिश्च सुखोचितानां दया च भूतेषु दिवं नयंति
गरिबाने केलेले दान, तरुणाने केलेले क्षमाशील वर्तन, ज्ञानी व्यक्तीचे तप, विद्वानाचे मौन, सुखात रमणाऱ्यांनी इच्छांचा त्याग आणि सर्व प्राण्यांवर दया — हे सर्व स्वर्गाला नेतात.
द्विविधः कर्मसंबंधः पापपुण्यसमुद्भवः । सत्यमेव समाश्रित्य क्रियते ह्यत्र निर्णयः
पाप आणि पुण्य या दोन प्रकारच्या कर्मबंधनातून जन्म घेतात. सत्यावर आधार ठेवूनच येथे निर्णय केला जातो.
तपोध्यानसमायुक्तं तारणाय भवांबुधेः । पापं तु पतनायोक्तं सत्यमेव न संशयः
तप आणि ध्यान यांच्या सहाय्याने जन्ममरणाच्या समुद्रातून पार जाता येते. पापाने अधःपतन होते आणि सत्यानेच उन्नती मिळते, यात शंका नाही.
बलेन परिचारेण शौर्येणाभियुतस्य च । पुण्यहीनस्य वै पुंसस्तद्बलादिव लीयते
शक्ती, सेवा आणि शौर्य असले तरी, जर पुण्य नसेल तर त्या सर्वांचा उपयोग नाही; ती सर्व बल आणि गुण नाहीसे होतात.
उन्नता गिरि दुर्गेषु वृक्षाः संति सुपुष्टकाः । पतंति वातवेगेन समूलास्तु घना अपि
डोंगर किल्ल्यांमध्ये उंच आणि घनदाट झाडे असली तरी, वाऱ्याच्या जोराने ती मुळासकट पडतात.