द्रष्टुं कांतमुखांभोजं चकोरीव निशाकरम् । तांबूलचर्वितं तस्य तत्रत्याभिर्निवेदितम्
आपल्या प्रियकराचं कमळासारखं मुख पाहण्याची इच्छा तिला होती, जशी चकोरी पक्षी चंद्राकडे पाहण्याची आस धरते. तिथल्या स्त्रियांनी तिच्यासमोर त्याने चघळलेलं तांबूल ठेवले.
तांबूलान्यपि चाश्नाति विभजंती प्रियालिषु । कृष्णोऽपि तासां शुश्रूषुः स्वच्छंदं भाषितं मिथः
ती देखील ते तांबूल आपल्या जिवलग मैत्रिणींमध्ये वाटून खाते. कृष्ण सुद्धा त्यांना आनंदाने सेवा करतो, आणि सर्वांशी मोकळेपणाने गप्पा मारतो.
प्राप्तनिद्र इवाभाति विनिद्रोऽपि पटावृतः । ताश्च क्ष्वेली क्षणं कृत्वा कुतश्चिदनुमानतः
कपड्याने झाकलेला असूनही, तो जणू काही झोपलेला आहे असं वाटतं, जरी तो जागाच असतो. त्या मुली थोडा वेळ हसतखिदळत, कुठूनतरी काहीतरी अंदाज घेतात.
विदश्य रसनां दद्भिः पश्यंत्योऽन्योन्यमाननम् । विलीना इव लज्जाब्धौ क्षणमूचुर्न किंचन
दातांनी जीभ चावत, त्या एकमेकींकडे पाहतात. लाजेच्या समुद्रात बुडाल्यासारख्या, त्या क्षणभर काहीच बोलत नाहीत.
क्षणादेव ततो वस्त्रं दूरीकृत्य तदंगतः । साधुनिद्रां गतोऽसीति हासयंत्यो हसंति च
मग क्षणातच त्याच्या अंगावरचं वस्त्र दूर करून, त्या हसतात आणि त्यालाही हसवतात, म्हणतात, 'हा तर गाढ झोपला आहे!'
एवं तैर्विविधैर्हास्यै रममाणौ गणैः सह । अनुभूय क्षणं निद्रा सुखं च मुनिसत्तम
अशा रीतीने, त्या सर्व जणींमध्ये विविध हसण्याचे प्रकार करत, क्षणभर झोप आणि आनंद दोन्ही अनुभवतात, हे ऋषिश्रेष्ठा.
उपविश्यासने दिव्ये सगणौ विस्तृते मुदा । पणीकृत्य मिथोहार चुंबाश्लेषपरिच्छदान्
ते सर्वजण आनंदाने सुंदर आसनावर बसतात. मग एकमेकांशी चोरी, चुंबन, आलिंगन आणि अलंकार यावर पैज लावतात.
अक्षै र्विक्रीडतः प्रेम्णा नर्मालापपुरस्सरम् । पराजितोऽपि प्रियया जितोहमिति वै ब्रुवन्
प्रेमाने ते सगळे फासे खेळतात, गमतीशीर बोलतात. जरी प्रियकरिणीने त्याला हरवलं, तरी तो म्हणतो, 'मीच जिंकलो आहे.'
हारादिग्रहणे तस्याः प्रवृत्तस्ताड्यते तया । तयैवं ताडितः कृष्णः करेणास्य सरोरुहे
तो तिच्या गळ्यातील हार वगैरे घ्यायला जातो, तेव्हा ती त्याला हलकेच मारते. तिच्या कमळासारख्या हाताने कृष्णाला असेच स्पर्श होते.
विषण्णमानसो भूत्वा गंतुं प्रकुरुते मतिम् । जितोऽस्मि चेत्त्वया देवि गृह्यतां यत्पणीकृतम्
मग तो मनाने उदास होतो आणि निघून जाण्याचा विचार करतो. 'देवी, जर तू मला हरवलं आहेस, तर जे काही पैज लावलं होतं ते घे.'
चुंबनादि मया दत्तमित्युक्त्वा सा तथाचरेत् । कौटिल्यं तद्भ्रुवोर्द्रष्टुं श्रोतुं तद्भर्त्सनं वचः
ती म्हणते, 'मी तुला चुंबन वगैरे दिलं आहे,' आणि तशीच वागते. तिच्या भुवया वाकवणं, तिचं रागावलेलं बोलणं पाहायला आणि ऐकायला त्याला आवडतं.
ततः सारीशुकानां च श्रुत्वा वागाहवं मिथः । निर्गच्छतस्ततः स्थानाद्गंतुकामौ गृहं प्रति
मग साळुंकी आणि पोपट यांच्या गप्पा ऐकून, दोघंही तिथून निघण्याची तयारी करतात आणि घरी जाण्याची इच्छा धरतात.
कृष्णः कांतामनुज्ञाप्य गवामभिमुखं व्रजेत् । सा तु सूर्यगृहं गच्छेत्सखीमंडलसंयुता
कृष्ण आपल्या प्रियतमेची परवानगी घेऊन गाईंकडे जातो. ती मात्र आपल्या सखींसह सूर्यगृहाकडे जाते.
कियद्दूरं ततो गत्वा परावृत्य हरिं पुनः । विप्रवेषं समास्थाय याति सूर्यगृहं प्रति
थोडं अंतर जाऊन, ती पुन्हा हरिकडे वळून पाहते आणि मग ब्राह्मणाचा वेष घेऊन सूर्यगृहाकडे निघते.
सूर्यं प्रपूजयेत्तत्र प्रार्थितस्तत्सखीजनैः । तदैव कल्पितैर्वेदैः परिहासविगर्भितैः
तेथे ती आपल्या सखींच्या विनंतीवरून सूर्याची पूजा करते, आणि त्या बनावट वेदमंत्रांनी, हसतखेळत पूजा करतात.
ततस्ता ज्ञापितं कांतं परिज्ञाय विचक्षणाः । आनंदसागरे मग्ना न विदुः स्वं न चापरम्
मग त्यांच्या प्रियतमा ओळखला गेल्याचं समजल्यावर, त्या हुशार स्त्रिया आनंदाच्या समुद्रात बुडतात आणि स्वतःला व बाकी सर्व काही विसरतात.
विहारैर्विविधैरेवं सार्द्धयामद्वयं मुने । नीत्वा गृहं व्रजेयुस्ताः स च कृष्णो गवां व्रजेत्
अशा रीतीने, अर्धी रात्र विविध खेळांत घालवून त्या घरी परततात आणि कृष्ण गाईंकडे जातो.
संगम्य स्वसखीन्कृष्णो गृहीत्वा गाः समंततः । आगच्छति व्रजं हर्षान्नादयन्मुरलद्यं मुने
कृष्ण आपल्या मित्रांना भेटतो, सर्व गाई एकत्र करून, आनंदाने मुरली वाजवत व्रजाकडे परततो, हे मुनी.
ततो नंदादयः सर्वे श्रुत्वा वेणुरवं हरेः । गोधूलिपटलव्याप्तं दृष्ट्वा चापि नभस्तलम्
तेव्हा नंदादी सर्वजण, हरीच्या वेणूचा आवाज ऐकून आणि संध्याकाळच्या धुळीने आकाश झाकलेले पाहून,
विसृज्य सर्वकर्माणि स्त्रियो बालादयोऽपि च । कृष्णस्याभिमुखं यांति तद्दर्शनसमुत्सुकाः
सर्व कामं सोडून, स्त्रिया आणि लहान मुलेही, कृष्णाला पाहण्यासाठी आतुरतेने त्याच्याकडे धावतात.
राजमार्गे व्रजद्वारि यत्र सर्वे व्रजौकसः । कृष्णोऽपि तान्समागम्य यथावदनुपूर्वशः
राजमार्गावर, व्रजाच्या प्रवेशद्वारी, जिथे सर्व व्रजवासी एकत्र येतात, तिथे कृष्णही योग्य रीतीने सर्वांना भेटतो.
दर्शनस्पर्शनैर्वाचा स्मितपूर्वावलोकनैः । गोपवृद्धान्नमस्कारैः कायिकैर्वाचिकैरपि
तो दर्शन, स्पर्श, बोलणे आणि हसरे कटाक्ष याने, तसेच वयोवृद्ध गवळ्यांना नम्रतेने वंदन करून त्यांचा सन्मान करतो.
अष्टांगपातैः पितरौ रोहिणीमपि नारद । नेत्रांतसूचितेनैव विनयेन प्रियां तथा
आई-वडिलांना आणि रोहिणीला अष्टांग नमस्कार करून, आणि डोळ्यांच्या कोपऱ्यातून विनय दाखवून आपल्या प्रियेला अभिवादन करतो.
एवं तैस्तद्यथायोग्यं व्रजौकोभिः प्रपूजितः । गवालये तथा गाश्च संप्रवेश्य समंततः
अशा प्रकारे व्रजवासीयांकडून योग्य सन्मान मिळाल्यावर, तो सर्व बाजूंनी गायींना गोठ्यात नेत असतो.
पितृभ्यामर्थितो याति भ्रात्रा सह निजालयम् । स्नात्वा पीत्वा तत्र किंचिद्भुक्त्वा मात्रानुमोदितः
आई-वडिलांनी विनंती केल्यावर, तो भावासोबत आपल्या घरी जातो; तिथे आंघोळ, पाणी पिऊन, थोडेसे खाऊन, आईकडून समाधान मिळवतो.
गवालयं पुनर्याति दोग्धुकामो गवां पयः । ताश्च दुग्ध्वा दोहयित्वा पाययित्वा च काश्चन
पुन्हा तो गोठ्यात जातो, गायींचे दूध काढण्यासाठी; काही गायींचे दूध काढतो, काहींना दूध पाजतो.
पित्रा सार्द्धं गृहं याति तत्र भावशतानुगः । तत्र पित्रा पितृव्यैश्च तत्पुत्रैश्च बलेन च
वडिलांसोबत, अनेक भावना मनात घेऊन, तो पुन्हा घरी जातो; तिथे वडील, काका, त्यांची मुले आणि बलराम यांच्या सोबत असतो.
भुनक्ति विविधान्नानि चर्व्यचोष्यादिकानि च । तन्मतिः प्रार्थनात्पूर्वं राधिका च तदैव ह
तो विविध प्रकारचे, चावण्यास व शोषण्यास योग्य असे पदार्थ खातो; त्यांच्या विनंतीवरून, त्याच वेळी राधिकाही
प्रस्थापयेत्सखीद्वारा पक्वान्नानि तदालयम् । श्लाघयंश्च हरिस्तानि भुक्त्वा पित्रादिभिः सह
आपल्या सखीमार्फत शिजवलेले पदार्थ कृष्णाच्या घरी पाठवते; हरी ते पदार्थ वडील व इतरांसोबत खातो आणि त्यांची स्तुती करतो.
सभागृहं व्रजेत्तैश्च जुष्टं बंदिजनादिभिः । पक्वान्नानि गृहीत्वा याः सख्यस्तत्र पुरागताः
तो नातेवाईक व इतरांनी भरलेल्या सभागृहात जातो; तिथे आधी आलेल्या सख्या शिजवलेले पदार्थ उचलतात.