मिथः पाणी समालंब्य कामबाणवशं गतौ । रिरंसूविशतःकुञ्जंस्खलद्वाङ्मनसौपथि
एकमेकांचा हात धरून, प्रेमाच्या ओढीने दोघं कुंजात प्रवेश करतात; त्यांना एकरूप व्हायची इच्छा असते, आणि वाटेत त्यांची वाणी व विचार डळमळतात.
क्रीडतश्च ततस्तत्र करिणीयूथपौ यथा । सख्योऽपि मधुभिर्मत्ता निद्रयापीडितेक्षणाः
त्यानंतर तिथे, ते दोघं हत्तीणी व तिच्या जोडीदारासारखे खेळतात; त्यांच्या मैत्रिणीही मध प्यायल्याने मस्त आणि झोपेने डोळे जड झालेल्या असतात.
अभितो मंजुकुंजेषु सर्वा एवापि शिश्यिरे । पृथगेकेन वपुषा कृष्णोऽपि युगपद्विभुः
सर्वजणी सुंदर कुंजात जवळपास झोपतात; कृष्ण एक असूनही, प्रत्येकासाठी वेगवेगळा रूप घेतो.
सर्वासां संनिधिं गच्छेत्प्रियया प्रेरितो मुहुः । रमयित्वा च ताः सर्वाः करिणीर्गजराडिव
आपल्या प्रियेच्या आग्रहाने, तो वारंवार प्रत्येकाजवळ जातो; आणि सर्वांना आनंद देतो, जसा हत्तींचा राजा आपल्या हत्तीणांना देतो.
प्रियया च तथा ताभिः क्रीडार्थं च सरो व्रजेत् । जलसेकैर्मिथस्तत्र क्रीडतः सगणौ ततः
आपल्या प्रियेबरोबर आणि इतरांसह, तो खेळण्यासाठी सरोवराकडे जातो; तिथे, गटांसह, ते एकमेकांवर पाणी शिंपडत खेळतात.
वासः स्रक्चंदनैर्दिव्यैर्भूषणैरपि भूषितौ । तत्रैव सरसस्तीरे दिव्यरत्नमये गृहे
वस्त्र, हार, चंदन आणि दिव्य दागिन्यांनी सजलेले, ते त्या सरोवराच्या काठी, दिव्य रत्नांनी बनवलेल्या घरात राहतात.
प्रागेव फलमूलानि कल्पितानि मया मुने । हरिस्तु प्रथमं भुक्त्वा कांतया परिवेष्टितः
हे मुनी, मी आधीच फळं आणि कंद तयार ठेवली होती; हरि प्रथम खातो, आणि त्याच्या प्रियेने त्याला वेढलेलं असतं.
द्वित्राभिः सेवितो गच्छेच्छय्यां पुष्पविनिर्मिताम् । तांबूलैर्व्यजनैस्तत्र पादसंवाहनादिभिः
दोन-तीन मैत्रिणींच्या सेवेत, तो फुलांनी बनवलेल्या छायेत जातो; तिथे त्याला तांबूल, पंखा, पाय दाबणे वगैरे सेवा मिळते.
सेव्यमानो हसंस्ताभिर्मोदते प्रेयसीं स्मरन् । राधिकापि हरौ सुप्ते सगणा मुदितांतरा
त्यांच्या सेवेत, तो हसतो आणि आनंद घेतो, आपल्या प्रियेची आठवण काढतो; आणि राधिकाही, हरि झोपला असताना, आपल्या मैत्रिणींसह आनंदी होते.
अपि तत्र गतप्राणा तदुच्छिष्टं भुनक्ति च । किंचिदेव ततो भुक्त्वा व्रजेच्छय्यानिकेतनम्
तिथेही, जणू तिचा प्राणच गेला आहे, तरी ती त्याच्या उरलेल्या अन्नाचा आस्वाद घेते; थोडंसं खाऊन, ती छायेतल्या निवाऱ्याकडे जाते.
द्रष्टुं कांतमुखांभोजं चकोरीव निशाकरम् । तांबूलचर्वितं तस्य तत्रत्याभिर्निवेदितम्
आपल्या प्रियकराचं कमळासारखं मुख पाहण्याची इच्छा तिला होती, जशी चकोरी पक्षी चंद्राकडे पाहण्याची आस धरते. तिथल्या स्त्रियांनी तिच्यासमोर त्याने चघळलेलं तांबूल ठेवले.
तांबूलान्यपि चाश्नाति विभजंती प्रियालिषु । कृष्णोऽपि तासां शुश्रूषुः स्वच्छंदं भाषितं मिथः
ती देखील ते तांबूल आपल्या जिवलग मैत्रिणींमध्ये वाटून खाते. कृष्ण सुद्धा त्यांना आनंदाने सेवा करतो, आणि सर्वांशी मोकळेपणाने गप्पा मारतो.
प्राप्तनिद्र इवाभाति विनिद्रोऽपि पटावृतः । ताश्च क्ष्वेली क्षणं कृत्वा कुतश्चिदनुमानतः
कपड्याने झाकलेला असूनही, तो जणू काही झोपलेला आहे असं वाटतं, जरी तो जागाच असतो. त्या मुली थोडा वेळ हसतखिदळत, कुठूनतरी काहीतरी अंदाज घेतात.
विदश्य रसनां दद्भिः पश्यंत्योऽन्योन्यमाननम् । विलीना इव लज्जाब्धौ क्षणमूचुर्न किंचन
दातांनी जीभ चावत, त्या एकमेकींकडे पाहतात. लाजेच्या समुद्रात बुडाल्यासारख्या, त्या क्षणभर काहीच बोलत नाहीत.
क्षणादेव ततो वस्त्रं दूरीकृत्य तदंगतः । साधुनिद्रां गतोऽसीति हासयंत्यो हसंति च
मग क्षणातच त्याच्या अंगावरचं वस्त्र दूर करून, त्या हसतात आणि त्यालाही हसवतात, म्हणतात, 'हा तर गाढ झोपला आहे!'
एवं तैर्विविधैर्हास्यै रममाणौ गणैः सह । अनुभूय क्षणं निद्रा सुखं च मुनिसत्तम
अशा रीतीने, त्या सर्व जणींमध्ये विविध हसण्याचे प्रकार करत, क्षणभर झोप आणि आनंद दोन्ही अनुभवतात, हे ऋषिश्रेष्ठा.
उपविश्यासने दिव्ये सगणौ विस्तृते मुदा । पणीकृत्य मिथोहार चुंबाश्लेषपरिच्छदान्
ते सर्वजण आनंदाने सुंदर आसनावर बसतात. मग एकमेकांशी चोरी, चुंबन, आलिंगन आणि अलंकार यावर पैज लावतात.
अक्षै र्विक्रीडतः प्रेम्णा नर्मालापपुरस्सरम् । पराजितोऽपि प्रियया जितोहमिति वै ब्रुवन्
प्रेमाने ते सगळे फासे खेळतात, गमतीशीर बोलतात. जरी प्रियकरिणीने त्याला हरवलं, तरी तो म्हणतो, 'मीच जिंकलो आहे.'
हारादिग्रहणे तस्याः प्रवृत्तस्ताड्यते तया । तयैवं ताडितः कृष्णः करेणास्य सरोरुहे
तो तिच्या गळ्यातील हार वगैरे घ्यायला जातो, तेव्हा ती त्याला हलकेच मारते. तिच्या कमळासारख्या हाताने कृष्णाला असेच स्पर्श होते.
विषण्णमानसो भूत्वा गंतुं प्रकुरुते मतिम् । जितोऽस्मि चेत्त्वया देवि गृह्यतां यत्पणीकृतम्
मग तो मनाने उदास होतो आणि निघून जाण्याचा विचार करतो. 'देवी, जर तू मला हरवलं आहेस, तर जे काही पैज लावलं होतं ते घे.'
चुंबनादि मया दत्तमित्युक्त्वा सा तथाचरेत् । कौटिल्यं तद्भ्रुवोर्द्रष्टुं श्रोतुं तद्भर्त्सनं वचः
ती म्हणते, 'मी तुला चुंबन वगैरे दिलं आहे,' आणि तशीच वागते. तिच्या भुवया वाकवणं, तिचं रागावलेलं बोलणं पाहायला आणि ऐकायला त्याला आवडतं.
ततः सारीशुकानां च श्रुत्वा वागाहवं मिथः । निर्गच्छतस्ततः स्थानाद्गंतुकामौ गृहं प्रति
मग साळुंकी आणि पोपट यांच्या गप्पा ऐकून, दोघंही तिथून निघण्याची तयारी करतात आणि घरी जाण्याची इच्छा धरतात.
कृष्णः कांतामनुज्ञाप्य गवामभिमुखं व्रजेत् । सा तु सूर्यगृहं गच्छेत्सखीमंडलसंयुता
कृष्ण आपल्या प्रियतमेची परवानगी घेऊन गाईंकडे जातो. ती मात्र आपल्या सखींसह सूर्यगृहाकडे जाते.
कियद्दूरं ततो गत्वा परावृत्य हरिं पुनः । विप्रवेषं समास्थाय याति सूर्यगृहं प्रति
थोडं अंतर जाऊन, ती पुन्हा हरिकडे वळून पाहते आणि मग ब्राह्मणाचा वेष घेऊन सूर्यगृहाकडे निघते.
सूर्यं प्रपूजयेत्तत्र प्रार्थितस्तत्सखीजनैः । तदैव कल्पितैर्वेदैः परिहासविगर्भितैः
तेथे ती आपल्या सखींच्या विनंतीवरून सूर्याची पूजा करते, आणि त्या बनावट वेदमंत्रांनी, हसतखेळत पूजा करतात.
ततस्ता ज्ञापितं कांतं परिज्ञाय विचक्षणाः । आनंदसागरे मग्ना न विदुः स्वं न चापरम्
मग त्यांच्या प्रियतमा ओळखला गेल्याचं समजल्यावर, त्या हुशार स्त्रिया आनंदाच्या समुद्रात बुडतात आणि स्वतःला व बाकी सर्व काही विसरतात.
विहारैर्विविधैरेवं सार्द्धयामद्वयं मुने । नीत्वा गृहं व्रजेयुस्ताः स च कृष्णो गवां व्रजेत्
अशा रीतीने, अर्धी रात्र विविध खेळांत घालवून त्या घरी परततात आणि कृष्ण गाईंकडे जातो.
संगम्य स्वसखीन्कृष्णो गृहीत्वा गाः समंततः । आगच्छति व्रजं हर्षान्नादयन्मुरलद्यं मुने
कृष्ण आपल्या मित्रांना भेटतो, सर्व गाई एकत्र करून, आनंदाने मुरली वाजवत व्रजाकडे परततो, हे मुनी.
ततो नंदादयः सर्वे श्रुत्वा वेणुरवं हरेः । गोधूलिपटलव्याप्तं दृष्ट्वा चापि नभस्तलम्
तेव्हा नंदादी सर्वजण, हरीच्या वेणूचा आवाज ऐकून आणि संध्याकाळच्या धुळीने आकाश झाकलेले पाहून,
विसृज्य सर्वकर्माणि स्त्रियो बालादयोऽपि च । कृष्णस्याभिमुखं यांति तद्दर्शनसमुत्सुकाः
सर्व कामं सोडून, स्त्रिया आणि लहान मुलेही, कृष्णाला पाहण्यासाठी आतुरतेने त्याच्याकडे धावतात.