वंचयित्वा ततः सर्वान्द्वित्रैः प्रियसखैर्वृतः । संकेतकं व्रजेद्धर्षात्प्रियासंदर्शनोत्सुकः
मग सगळ्यांना फसवून, दोन-तीन आवडत्या मित्रांसह, तो धाडसाने ठरलेल्या जागी जातो, प्रियेला भेटण्याची आतुरता मनात ठेवून.
सापि कृष्णं वनं यातं दृष्ट्वा स्वं गृहमागता । सूर्यादिपूजाव्याजेन कुसुमाहृतये तथा
तीसुद्धा कृष्ण जंगलात गेला हे पाहून, सूर्यादी पूजेच्या निमित्ताने आणि फुलं आणण्यासाठी, आपल्या घरी परतते.
वंचयित्वा गुरून्याति प्रियसंगेच्छया वनम् । इत्थं तौ बहुयत्नेन मिलित्वा कानने ततः
आपल्या मोठ्यांना फसवून, प्रिय व्यक्तीच्या संगासाठी तो वनात जातो. खूप प्रयत्न करून, त्या दोघांची तिथे जंगलात भेट होते.
विहारैर्विविधैस्तत्र दिनं विक्रीडतो मुदा । दोलायां च समारूढौ सखिभिर्दोलितौ क्वचित्
तिथे, ते दोघं वेगवेगळ्या खेळात आनंदाने दिवस घालवतात. कधी दोघं एकत्र झुल्यावर बसून, मैत्रिणी त्यांना झुलवतात.
क्वापि वेणुं करस्रस्तं प्रिययापह्नुतं हरिः । अन्वेषयन्नुपालब्धो विप्रलब्धप्रियागणैः
कधी कधी, हरिच्या हातातून पडलेली बासरी त्याच्या प्रियेने लपवली असते, तेव्हा तो ती शोधतो; पण तिच्या मैत्रिणी त्याला चिडवतात आणि फसवतात.
हसितैर्बहुधा ताभिर्हासितस्तत्र तिष्ठति । वसंतवायुना जुष्टं वनखण्डं मुदा क्वचित्
तिथे त्या स्त्रिया त्याला अनेक प्रकारे हसवतात, आणि तो वसंताच्या वाऱ्याने सुशोभित अशा रम्य वनात उभा असतो.
प्रविश्य चंदनांभोभिः कुंकुमादिजलैरपि । निषिंचतो यंत्रमुक्तैस्तत्पंकैर्लिंपतो मिथः
त्यानंतर, ते दोघं चंदनाच्या पाण्याने आणि केशरमिश्रित द्रव्यांनी एकमेकांना अभिषेक करतात, आणि त्या सुवासिक लेपांनी एकमेकांना माखतात.
सख्योऽप्येवं निषिंचंति ताश्च तौ सिंचतः पुनः । वसंतवायुजुष्टेषु वनखंडेषु सर्वतः
त्याचप्रमाणे मैत्रिणीही त्यांना पाणी शिंपडतात, आणि पुन्हा त्या दोघं एकमेकांना शिंपडतात, वसंत वाऱ्याने भरलेल्या सर्व वनात.
तत्तत्कालोचितैर्नानाविहारैः सगणौ द्विज । श्रांतौ क्वचिद्वृक्षमूलमासाद्य मुनिसत्तम
त्यांच्या गटांसह, त्या दोघं योग्य वेळेला वेगवेगळ्या खेळांचा आनंद घेतात; कधी थकून, ते एखाद्या झाडाखाली पोहोचतात, हे श्रेष्ठ ऋषी.
उपविश्यासने दिव्ये मधुपानं प्रचक्रतुः । ततो मधुमदोन्मत्तौ निद्रया मीलितेक्षणौ
दिव्य आसनावर बसून, ते मधुर मद्य पितात; त्यानंतर त्या मधुरतेने दोघंही मस्त होतात आणि डोळे झोपेने जड होतात.
मिथः पाणी समालंब्य कामबाणवशं गतौ । रिरंसूविशतःकुञ्जंस्खलद्वाङ्मनसौपथि
एकमेकांचा हात धरून, प्रेमाच्या ओढीने दोघं कुंजात प्रवेश करतात; त्यांना एकरूप व्हायची इच्छा असते, आणि वाटेत त्यांची वाणी व विचार डळमळतात.
क्रीडतश्च ततस्तत्र करिणीयूथपौ यथा । सख्योऽपि मधुभिर्मत्ता निद्रयापीडितेक्षणाः
त्यानंतर तिथे, ते दोघं हत्तीणी व तिच्या जोडीदारासारखे खेळतात; त्यांच्या मैत्रिणीही मध प्यायल्याने मस्त आणि झोपेने डोळे जड झालेल्या असतात.
अभितो मंजुकुंजेषु सर्वा एवापि शिश्यिरे । पृथगेकेन वपुषा कृष्णोऽपि युगपद्विभुः
सर्वजणी सुंदर कुंजात जवळपास झोपतात; कृष्ण एक असूनही, प्रत्येकासाठी वेगवेगळा रूप घेतो.
सर्वासां संनिधिं गच्छेत्प्रियया प्रेरितो मुहुः । रमयित्वा च ताः सर्वाः करिणीर्गजराडिव
आपल्या प्रियेच्या आग्रहाने, तो वारंवार प्रत्येकाजवळ जातो; आणि सर्वांना आनंद देतो, जसा हत्तींचा राजा आपल्या हत्तीणांना देतो.
प्रियया च तथा ताभिः क्रीडार्थं च सरो व्रजेत् । जलसेकैर्मिथस्तत्र क्रीडतः सगणौ ततः
आपल्या प्रियेबरोबर आणि इतरांसह, तो खेळण्यासाठी सरोवराकडे जातो; तिथे, गटांसह, ते एकमेकांवर पाणी शिंपडत खेळतात.
वासः स्रक्चंदनैर्दिव्यैर्भूषणैरपि भूषितौ । तत्रैव सरसस्तीरे दिव्यरत्नमये गृहे
वस्त्र, हार, चंदन आणि दिव्य दागिन्यांनी सजलेले, ते त्या सरोवराच्या काठी, दिव्य रत्नांनी बनवलेल्या घरात राहतात.
प्रागेव फलमूलानि कल्पितानि मया मुने । हरिस्तु प्रथमं भुक्त्वा कांतया परिवेष्टितः
हे मुनी, मी आधीच फळं आणि कंद तयार ठेवली होती; हरि प्रथम खातो, आणि त्याच्या प्रियेने त्याला वेढलेलं असतं.
द्वित्राभिः सेवितो गच्छेच्छय्यां पुष्पविनिर्मिताम् । तांबूलैर्व्यजनैस्तत्र पादसंवाहनादिभिः
दोन-तीन मैत्रिणींच्या सेवेत, तो फुलांनी बनवलेल्या छायेत जातो; तिथे त्याला तांबूल, पंखा, पाय दाबणे वगैरे सेवा मिळते.
सेव्यमानो हसंस्ताभिर्मोदते प्रेयसीं स्मरन् । राधिकापि हरौ सुप्ते सगणा मुदितांतरा
त्यांच्या सेवेत, तो हसतो आणि आनंद घेतो, आपल्या प्रियेची आठवण काढतो; आणि राधिकाही, हरि झोपला असताना, आपल्या मैत्रिणींसह आनंदी होते.
अपि तत्र गतप्राणा तदुच्छिष्टं भुनक्ति च । किंचिदेव ततो भुक्त्वा व्रजेच्छय्यानिकेतनम्
तिथेही, जणू तिचा प्राणच गेला आहे, तरी ती त्याच्या उरलेल्या अन्नाचा आस्वाद घेते; थोडंसं खाऊन, ती छायेतल्या निवाऱ्याकडे जाते.
द्रष्टुं कांतमुखांभोजं चकोरीव निशाकरम् । तांबूलचर्वितं तस्य तत्रत्याभिर्निवेदितम्
आपल्या प्रियकराचं कमळासारखं मुख पाहण्याची इच्छा तिला होती, जशी चकोरी पक्षी चंद्राकडे पाहण्याची आस धरते. तिथल्या स्त्रियांनी तिच्यासमोर त्याने चघळलेलं तांबूल ठेवले.
तांबूलान्यपि चाश्नाति विभजंती प्रियालिषु । कृष्णोऽपि तासां शुश्रूषुः स्वच्छंदं भाषितं मिथः
ती देखील ते तांबूल आपल्या जिवलग मैत्रिणींमध्ये वाटून खाते. कृष्ण सुद्धा त्यांना आनंदाने सेवा करतो, आणि सर्वांशी मोकळेपणाने गप्पा मारतो.
प्राप्तनिद्र इवाभाति विनिद्रोऽपि पटावृतः । ताश्च क्ष्वेली क्षणं कृत्वा कुतश्चिदनुमानतः
कपड्याने झाकलेला असूनही, तो जणू काही झोपलेला आहे असं वाटतं, जरी तो जागाच असतो. त्या मुली थोडा वेळ हसतखिदळत, कुठूनतरी काहीतरी अंदाज घेतात.
विदश्य रसनां दद्भिः पश्यंत्योऽन्योन्यमाननम् । विलीना इव लज्जाब्धौ क्षणमूचुर्न किंचन
दातांनी जीभ चावत, त्या एकमेकींकडे पाहतात. लाजेच्या समुद्रात बुडाल्यासारख्या, त्या क्षणभर काहीच बोलत नाहीत.
क्षणादेव ततो वस्त्रं दूरीकृत्य तदंगतः । साधुनिद्रां गतोऽसीति हासयंत्यो हसंति च
मग क्षणातच त्याच्या अंगावरचं वस्त्र दूर करून, त्या हसतात आणि त्यालाही हसवतात, म्हणतात, 'हा तर गाढ झोपला आहे!'
एवं तैर्विविधैर्हास्यै रममाणौ गणैः सह । अनुभूय क्षणं निद्रा सुखं च मुनिसत्तम
अशा रीतीने, त्या सर्व जणींमध्ये विविध हसण्याचे प्रकार करत, क्षणभर झोप आणि आनंद दोन्ही अनुभवतात, हे ऋषिश्रेष्ठा.
उपविश्यासने दिव्ये सगणौ विस्तृते मुदा । पणीकृत्य मिथोहार चुंबाश्लेषपरिच्छदान्
ते सर्वजण आनंदाने सुंदर आसनावर बसतात. मग एकमेकांशी चोरी, चुंबन, आलिंगन आणि अलंकार यावर पैज लावतात.
अक्षै र्विक्रीडतः प्रेम्णा नर्मालापपुरस्सरम् । पराजितोऽपि प्रियया जितोहमिति वै ब्रुवन्
प्रेमाने ते सगळे फासे खेळतात, गमतीशीर बोलतात. जरी प्रियकरिणीने त्याला हरवलं, तरी तो म्हणतो, 'मीच जिंकलो आहे.'
हारादिग्रहणे तस्याः प्रवृत्तस्ताड्यते तया । तयैवं ताडितः कृष्णः करेणास्य सरोरुहे
तो तिच्या गळ्यातील हार वगैरे घ्यायला जातो, तेव्हा ती त्याला हलकेच मारते. तिच्या कमळासारख्या हाताने कृष्णाला असेच स्पर्श होते.
विषण्णमानसो भूत्वा गंतुं प्रकुरुते मतिम् । जितोऽस्मि चेत्त्वया देवि गृह्यतां यत्पणीकृतम्
मग तो मनाने उदास होतो आणि निघून जाण्याचा विचार करतो. 'देवी, जर तू मला हरवलं आहेस, तर जे काही पैज लावलं होतं ते घे.'