प्रातश्च बोधितो मात्रा तल्पादुत्थाय सत्वरः । कृत्वा कृष्णो दंतकाष्ठं बलदेवसमन्वितः
सकाळी, आईने उठविल्यावर, कृष्ण पटकन पलंगावरून उठतो, बलरामासोबत दात घासतो.
मात्रानुमोदितो याति गोशालां सखिभिर्वृतः । राधापि बोधिता विप्र वयस्याभिः स्वतल्पतः
आईची परवानगी मिळाल्यावर, तो आपल्या मित्रांसह गोशाळेत जातो. आणि ब्राह्मण, राधाही आपल्या सखींकडून पलंगावरून उठवली जाते.
उत्थाय दंतकाष्ठादि कृत्वाभ्यंगं समाचरेत् । स्नानवेदीं ततो गत्वा स्नापिता सा निजालिभिः
उठून, ती दात घासते आणि अंगाला उटणे लावते. मग स्नानगृहात जाऊन, तिच्या सख्या तिला स्नान घालतात.
भूषागृहे व्रजेत्तत्र वयस्या भूषयंत्यपि । भूषणैर्विविधैर्दिव्यैर्गंधमाल्यानुलेपनैः
ती अलंकारांच्या खोलीत जाते, तिथे सख्या तिला विविध दिव्य दागिन्यांनी, सुगंधी हारांनी आणि लेपांनी सजवतात.
ततः सखीजनैस्तस्याः श्वश्रूं संप्रार्थ्य यत्नतः । कर्तुमाहूयतेस्वन्नं ससखी सा यशोदया
मग तिच्या मैत्रिणींनी खूप आग्रह केला म्हणून तिने आपल्या सासूला जपून बोलावलं, आणि मैत्रिणींसह यशोदा हेसुद्धा तिथे जेवण बनवायला बोलावल्या गेल्या.
नारद उवाच- कथमाहूयते देवि पाकार्थं तु यशोदया । सतीषु पाककर्त्रीषु रोहिणीप्रमुखास्वपि
नारद म्हणाले – देवी, यशोदा तिला जेवण बनवायला का बोलावते, जेव्हा रोहिणी आणि इतर चांगल्या स्त्रिया, ज्या स्वयंपाकात कुशल आहेत, त्या तिथे आहेत?
वृंदोवाच- पूर्वं दुर्वाससा दत्तो वरस्तस्यै महामुने । इति कात्यायनी वक्त्राच्छ्रुतमासीन्मया पुरा
वृंदा म्हणाली – पूर्वी दुर्वास ऋषींनी तिला एक वर दिला होता, हे मी कात्यायनीच्या तोंडून ऐकलं होतं, हे महर्षे.
त्वया यत्पच्यते देवि तदन्नं मदनुग्रहात् । मिष्टं स्यादमृतस्पर्द्धि भोक्तुरायुष्करं तथा
देवी, तू जो काही स्वयंपाक करशील, तो माझ्या कृपेने अमृतासारखा गोड आणि स्वादिष्ट होईल, आणि जो तो खाईल त्याचं आयुष्य वाढेल.
इत्याह्वयति तां नित्यं यशोदा पुत्रवत्सला । आयुष्मान्मे भवेत्पुत्रः स्वादुलोभात्तथा सती
म्हणूनच आपल्या मुलावर प्रेम करणारी यशोदा तिला रोज बोलावते – 'माझा मुलगा दीर्घायुषी होवो' या इच्छेने आणि गोड पदार्थांची हौस म्हणूनही.
श्रुत्वानुमोदिता हृष्टा सापि नंदालयं व्रजेत् । ससखीप्रकरा तत्र गत्वा पाकं करोति च
हे ऐकून ती आनंदाने मान्य करते आणि आपल्या मैत्रिणींसह नंदाच्या घरी जाते, तिथे जाऊन स्वयंपाक करते.
कृष्णोऽपि दुग्ध्वा गाः काश्चिद्दोहयित्वा जनैः पराः । आगच्छति पितुर्वाक्यात्स्वगृहं सखिभिर्वृतः
कृष्णसुद्धा काही गायी स्वतः दूध काढून, काही गायींचं दूध इतरांकडून काढून घेतो आणि वडिलांच्या सांगण्यावरून आपल्या मित्रांसह घरी येतो.
अभ्यंगमर्दनं कृत्वा दासैः संस्नापितो मुदा । धौतवस्त्रधरः स्रग्वी चंदनाक्तकलेवरः
दासांनी आनंदाने अभ्यंग आणि मसाज करून, त्याला स्नान घालतात. मग तो स्वच्छ वस्त्र घालतो, हार घालतो आणि अंगाला चंदन लावतो.
द्विफालबद्धचिकुरैर्ग्रीवा भालोपरिस्फुरन् । चंद्राकारस्फुरद्भालतिलकालकरंजितः
त्याचे केस दोन वेण्या बांधलेले, गळा आणि कपाळ उजळलेलं, कपाळावर चंद्रासारखा टिळा चमकत आहे, आणि काळ्या भुवया शोभून दिसतात.
कंकणांगदकेयूर रत्नमुद्रा लसत्करः । मुक्ताहारस्फुरद्वक्षा मकराकृतिकुंडलः
त्याच्या हातात कंकण, अंगठ्या, केयूर, रत्नजडित मुद्रिका चमकत आहेत. छातीवर मोत्यांचा हार आहे आणि कानात मकराकृती कुंडलं घातली आहेत.
मुहुराकारितो मात्रा प्रविशेद्भोजनालयम् । अवलंब्य करं सख्युर्बलदेवमनुव्रतः
आईने पुन्हा पुन्हा हाक मारल्यावर तो बलरामाचा हात धरून, त्याच्या मागे चालत, जेवणाच्या खोलीत प्रवेश करतो.
भुंक्तेऽथ विविधान्नानि भ्रात्रा च सखिभिर्वृतः । हासयन्विविधैर्हास्यैः सखींस्तैर्हसति स्वयम्
मग तो भावासह आणि मित्रांच्या गराड्यात बसून वेगवेगळे पदार्थ खातो, मित्रांना वेगवेगळ्या गमतीजमती सांगून हसवतो आणि स्वतःही हसतो.
इत्थं भुक्त्वा तथाचम्य दिव्यखट्वोपरि क्षणम् । विश्रम्य सेवकैर्दत्तं तांबूलं विभजन्नदन्
अशा प्रकारे जेवून, तोंड धुऊन, तो थोडा वेळ दिव्य पलंगावर विसावतो. मग सेवकांनी दिलेलं तांबूल वाटून खातो.
गोपवेषधरः कृष्णो धेनुवृंदपुरस्सरः । व्रजवासिजनैः प्रीत्या सर्वैरनुगतः पथि
कृष्ण गवळ्याच्या वेशात, गायींच्या कळपासमोर, आणि व्रजातील सर्व लोकांच्या प्रेमाने वेढलेला, रस्त्याने जातो.
पितरं मातरं नत्वा नेत्रांते नापितं गणम् । यथायोग्यं तथा चान्यान्विनिवर्त्य वनं व्रजेत्
तो वडील, आई आणि दाराशी असलेल्या नापिताच्या टोळीला नमस्कार करतो, आणि योग्य त्या सर्वांना निरोप देऊन, मग जंगलात जातो.
वनं प्रविश्य सखिभिः क्रीडयित्वा क्षणं ततः । विहारैर्विविधैस्तत्र वने विक्रीडते मुदा
जंगलात जाऊन, तो मित्रांसोबत थोडा वेळ खेळतो आणि तिथेच विविध खेळांनी आनंदाने विहार करतो.
वंचयित्वा ततः सर्वान्द्वित्रैः प्रियसखैर्वृतः । संकेतकं व्रजेद्धर्षात्प्रियासंदर्शनोत्सुकः
मग सगळ्यांना फसवून, दोन-तीन आवडत्या मित्रांसह, तो धाडसाने ठरलेल्या जागी जातो, प्रियेला भेटण्याची आतुरता मनात ठेवून.
सापि कृष्णं वनं यातं दृष्ट्वा स्वं गृहमागता । सूर्यादिपूजाव्याजेन कुसुमाहृतये तथा
तीसुद्धा कृष्ण जंगलात गेला हे पाहून, सूर्यादी पूजेच्या निमित्ताने आणि फुलं आणण्यासाठी, आपल्या घरी परतते.
वंचयित्वा गुरून्याति प्रियसंगेच्छया वनम् । इत्थं तौ बहुयत्नेन मिलित्वा कानने ततः
आपल्या मोठ्यांना फसवून, प्रिय व्यक्तीच्या संगासाठी तो वनात जातो. खूप प्रयत्न करून, त्या दोघांची तिथे जंगलात भेट होते.
विहारैर्विविधैस्तत्र दिनं विक्रीडतो मुदा । दोलायां च समारूढौ सखिभिर्दोलितौ क्वचित्
तिथे, ते दोघं वेगवेगळ्या खेळात आनंदाने दिवस घालवतात. कधी दोघं एकत्र झुल्यावर बसून, मैत्रिणी त्यांना झुलवतात.
क्वापि वेणुं करस्रस्तं प्रिययापह्नुतं हरिः । अन्वेषयन्नुपालब्धो विप्रलब्धप्रियागणैः
कधी कधी, हरिच्या हातातून पडलेली बासरी त्याच्या प्रियेने लपवली असते, तेव्हा तो ती शोधतो; पण तिच्या मैत्रिणी त्याला चिडवतात आणि फसवतात.
हसितैर्बहुधा ताभिर्हासितस्तत्र तिष्ठति । वसंतवायुना जुष्टं वनखण्डं मुदा क्वचित्
तिथे त्या स्त्रिया त्याला अनेक प्रकारे हसवतात, आणि तो वसंताच्या वाऱ्याने सुशोभित अशा रम्य वनात उभा असतो.
प्रविश्य चंदनांभोभिः कुंकुमादिजलैरपि । निषिंचतो यंत्रमुक्तैस्तत्पंकैर्लिंपतो मिथः
त्यानंतर, ते दोघं चंदनाच्या पाण्याने आणि केशरमिश्रित द्रव्यांनी एकमेकांना अभिषेक करतात, आणि त्या सुवासिक लेपांनी एकमेकांना माखतात.
सख्योऽप्येवं निषिंचंति ताश्च तौ सिंचतः पुनः । वसंतवायुजुष्टेषु वनखंडेषु सर्वतः
त्याचप्रमाणे मैत्रिणीही त्यांना पाणी शिंपडतात, आणि पुन्हा त्या दोघं एकमेकांना शिंपडतात, वसंत वाऱ्याने भरलेल्या सर्व वनात.
तत्तत्कालोचितैर्नानाविहारैः सगणौ द्विज । श्रांतौ क्वचिद्वृक्षमूलमासाद्य मुनिसत्तम
त्यांच्या गटांसह, त्या दोघं योग्य वेळेला वेगवेगळ्या खेळांचा आनंद घेतात; कधी थकून, ते एखाद्या झाडाखाली पोहोचतात, हे श्रेष्ठ ऋषी.
उपविश्यासने दिव्ये मधुपानं प्रचक्रतुः । ततो मधुमदोन्मत्तौ निद्रया मीलितेक्षणौ
दिव्य आसनावर बसून, ते मधुर मद्य पितात; त्यानंतर त्या मधुरतेने दोघंही मस्त होतात आणि डोळे झोपेने जड होतात.