गमनागमने नित्यं करोति वनगोष्ठयोः । गोचारणं वयस्यैश्च विनाऽसुरविघातनम्
तो नेहमी वनात आणि गवळणीत ये-जा करतो, मित्रांसह गायी राखतो, आणि फक्त असुरांचा नाश सोडून.
करकीयाभिमानिन्यस्तथा तस्य प्रिया जनाः । प्रच्छन्नेनैव भावेन रमयंति निजप्रियम्
ज्यांना आपल्या हातगुणाचा अभिमान आहे आणि त्याचप्रमाणे त्याचे प्रियजन, हे सर्व गुप्त भावनेने आपल्या प्रियाला आनंद देतात.
आत्मानं चिंतयेत्तत्र तासां मध्ये मनोरमाम् । रूपयौवनसंपन्नां किशोरीं प्रमदाकृतिम्
तेथे, त्यांच्या मध्ये, आपण स्वतःला सुंदर, तरुण, किशोरी रूप असलेल्या रमणीय मुलीच्या रूपात कल्पना करावी.
नानाशिल्पकलाभिज्ञां कृष्णभोगानुरूपिणीम् । प्रार्थितामपि कृष्णेन तत्र भोगपराङ्मुखीम्
नानाविध कलांचा जाणकार, कृष्णाच्या आनंदाला अनुरूप, कृष्णाने जरी मागितले तरी त्या सुखांकडे पाठ फिरवणारी.
राधिकानुचरीं तत्र तत्सेवनपरायणाम् । कृष्णादप्यधिकं प्रेम राधिकायां प्रकुर्वतीम्
तेथे, राधिकेची सेविका म्हणून, तिच्या सेवेला समर्पित, आणि कृष्णापेक्षा अधिक प्रेम राधिकेवर करणारी.
प्रीत्यानुदिवसं यत्नात्तयोः संगमकारिणीम् । तत्सेवनसुखाह्लादभावेनातिसुनिर्वृताम्
प्रेमाने रोज प्रयत्न करून त्या दोघांचा संग घडवणारी, आणि तिच्या सेवेत मिळणाऱ्या आनंदात अत्यंत तृप्त राहणारी.
इत्यात्मानं विचिंत्यैव तत्र सेवां समाचरेत् । ब्राह्मं मुहूर्त्तमारभ्य यावत्स्यात्तु महानिशा
अशा प्रकारे स्वतःचा विचार करून, ब्रह्ममुहूर्तापासून रात्री उशिरापर्यंत तिथे सेवा करावी.
नारद उवाच- हरेर्दैनंदिनीं लीलां श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः । लीलामजानता सेव्यो मनसा तु कथं हरिः
नारद म्हणाले – मला हरिच्या रोजच्या लीला खरीखुरी ऐकायची इच्छा आहे. ज्यांना या लीला माहीत नाहीत, त्यांनी मनाने हरिची सेवा कशी करावी?
शिव उवाच- नाहं जानामि तां लीलां हरेर्नारदतत्त्वतः । वृंदादेवीमितो गच्छ सा ते लीलां प्रवक्ष्यति
शिव म्हणाले – नारद, मला हरिच्या त्या लीलांचा खरा अर्थ माहीत नाही. तू इथून वृंदादेवीकडे जा, ती तुला त्या लीला सांगेल.
अविदूर इतः स्थानात्केशीतीर्थसमीपतः । सखीसंघवृता सास्ते गोविंदपरिचारिका
या जागेपासून फार दूर नाही, केशीतीर्थाजवळ, ती आपल्या सखींसह राहते आणि गोविंदाची सेवा करते.
सूत उवाच- इत्युक्तस्तं परिक्रम्य हृष्टो नत्वा पुनः पुनः । वृंदाश्रमं जगामाथ नारदो मुनिसत्तमः
सूतमुनी म्हणाले – असे सांगितल्यावर, नारदांनी त्यांना प्रदक्षिणा घातली, वारंवार नमस्कार केला आणि मग आनंदाने वृंदेच्या आश्रमाकडे गेले.
वृंदापि नारदं दृष्ट्वा प्रणम्य च पुनःपुनः । उवाच च मुनिश्रेष्ठ कथमत्रागतिस्तव
वृंदा देखील नारदांना पाहून वारंवार नमस्कार करून म्हणाली – मुनीश्रेष्ठा, तुम्ही इथे कशासाठी आलात?
नारद उवाच- त्वत्तो वेदितुमिच्छामि नैत्यकं चरितं हरेः । तदादितो मम ब्रूहि यदि योग्योऽस्मि शोभने
नारद म्हणाले – हे सुंदर देवी, मला तुझ्याकडून हरिच्या रोजच्या लीला जाणून घ्यायच्या आहेत. मी योग्य असेन तर कृपया सुरुवातीपासून सांग.
वृंदोवाच- रहस्यमपिवक्ष्यामि कृष्णभक्तोसि नारद । न प्रकाश्यं त्वयाप्येतद्गुह्याद्गुह्यतरं महत्
वृंदा म्हणाली – नारद, तू कृष्णभक्त आहेस म्हणून मी तुला हे गुपितही सांगणार आहे. पण हे फारच गूढ आहे, म्हणून तू देखील हे कुणालाही सांगू नकोस.
मध्ये वृंदावने रम्ये पंचाशत्कुंजमंडिते । कल्पवृक्षनिकुंजे तु दिव्यरत्नमये गृहे
सुंदर वृंदावनाच्या मधोमध, पन्नास कुंजांनी सजलेल्या जागेत, कल्पवृक्षांच्या कुंजात, दिव्य रत्नांनी बनवलेल्या घरात—
निद्रितौ तिष्ठतस्तल्पे निबिडालिंगितौ मिथः । मदाज्ञाकारिभिः पश्चात्पक्षिभिर्बोधितावपि
ते दोघे पलंगावर एकमेकांना घट्ट मिठी मारून झोपलेले असतात. नंतर, माझ्या आज्ञेवर पक्षी त्यांना जागं करतात.
गाढालिंगनजानंदमाप्तौ तद्भंगकातरौ । न मनः कुरुतस्तल्पात्समुत्थातुं मनागपि
घनिष्ट आलिंगनाने मिळालेला आनंद अनुभवून, तो तुटू नये म्हणून ते घाबरतात आणि त्यांच्या मनाला पलंगावरून उठावंसं अजिबात वाटत नाही.
ततश्च सारिकासंघैः शुकाद्यैः परितो मुहुः । बोधितौ विविधैर्वाक्यैः स्वतल्पादुदतिष्ठताम्
मग पुन्हा, साऱ्या बाजूंनी शारिका आणि पोपट यांच्या वेगवेगळ्या बोलण्याने ते वारंवार जागे होतात आणि शेवटी आपल्या पलंगावरून उठतात.
उपविष्टौ ततो दृष्ट्वा सख्यस्तल्पे मुदान्वितौ । प्रविश्य सेवां कुर्वंति तत्काले ह्युचितां तयोः
ते आनंदाने पलंगावर बसलेले पाहून, सख्या आत येतात आणि त्या वेळी त्यांना योग्य ती सेवा करतात.
पुनश्च सारिकावाक्यैस्तावुत्थाय स्वतल्पतः । गच्छतः स्वस्वभवनं भीत्युत्कंठाकुलौ ततः
पुन्हा शारिका पक्ष्यांच्या बोलण्यावरून, ते दोघे आपल्या पलंगावरून उठतात आणि भीती व ओढ याने व्याकुळ होऊन आपल्या-आपल्या घरी जातात.
प्रातश्च बोधितो मात्रा तल्पादुत्थाय सत्वरः । कृत्वा कृष्णो दंतकाष्ठं बलदेवसमन्वितः
सकाळी, आईने उठविल्यावर, कृष्ण पटकन पलंगावरून उठतो, बलरामासोबत दात घासतो.
मात्रानुमोदितो याति गोशालां सखिभिर्वृतः । राधापि बोधिता विप्र वयस्याभिः स्वतल्पतः
आईची परवानगी मिळाल्यावर, तो आपल्या मित्रांसह गोशाळेत जातो. आणि ब्राह्मण, राधाही आपल्या सखींकडून पलंगावरून उठवली जाते.
उत्थाय दंतकाष्ठादि कृत्वाभ्यंगं समाचरेत् । स्नानवेदीं ततो गत्वा स्नापिता सा निजालिभिः
उठून, ती दात घासते आणि अंगाला उटणे लावते. मग स्नानगृहात जाऊन, तिच्या सख्या तिला स्नान घालतात.
भूषागृहे व्रजेत्तत्र वयस्या भूषयंत्यपि । भूषणैर्विविधैर्दिव्यैर्गंधमाल्यानुलेपनैः
ती अलंकारांच्या खोलीत जाते, तिथे सख्या तिला विविध दिव्य दागिन्यांनी, सुगंधी हारांनी आणि लेपांनी सजवतात.
ततः सखीजनैस्तस्याः श्वश्रूं संप्रार्थ्य यत्नतः । कर्तुमाहूयतेस्वन्नं ससखी सा यशोदया
मग तिच्या मैत्रिणींनी खूप आग्रह केला म्हणून तिने आपल्या सासूला जपून बोलावलं, आणि मैत्रिणींसह यशोदा हेसुद्धा तिथे जेवण बनवायला बोलावल्या गेल्या.
नारद उवाच- कथमाहूयते देवि पाकार्थं तु यशोदया । सतीषु पाककर्त्रीषु रोहिणीप्रमुखास्वपि
नारद म्हणाले – देवी, यशोदा तिला जेवण बनवायला का बोलावते, जेव्हा रोहिणी आणि इतर चांगल्या स्त्रिया, ज्या स्वयंपाकात कुशल आहेत, त्या तिथे आहेत?
वृंदोवाच- पूर्वं दुर्वाससा दत्तो वरस्तस्यै महामुने । इति कात्यायनी वक्त्राच्छ्रुतमासीन्मया पुरा
वृंदा म्हणाली – पूर्वी दुर्वास ऋषींनी तिला एक वर दिला होता, हे मी कात्यायनीच्या तोंडून ऐकलं होतं, हे महर्षे.
त्वया यत्पच्यते देवि तदन्नं मदनुग्रहात् । मिष्टं स्यादमृतस्पर्द्धि भोक्तुरायुष्करं तथा
देवी, तू जो काही स्वयंपाक करशील, तो माझ्या कृपेने अमृतासारखा गोड आणि स्वादिष्ट होईल, आणि जो तो खाईल त्याचं आयुष्य वाढेल.
इत्याह्वयति तां नित्यं यशोदा पुत्रवत्सला । आयुष्मान्मे भवेत्पुत्रः स्वादुलोभात्तथा सती
म्हणूनच आपल्या मुलावर प्रेम करणारी यशोदा तिला रोज बोलावते – 'माझा मुलगा दीर्घायुषी होवो' या इच्छेने आणि गोड पदार्थांची हौस म्हणूनही.
श्रुत्वानुमोदिता हृष्टा सापि नंदालयं व्रजेत् । ससखीप्रकरा तत्र गत्वा पाकं करोति च
हे ऐकून ती आनंदाने मान्य करते आणि आपल्या मैत्रिणींसह नंदाच्या घरी जाते, तिथे जाऊन स्वयंपाक करते.