ईशवैष्णवयोर्निंदां शृणुयान्न कदाचन । कर्णौ पिधाय गंतव्यं शक्तौ दंडं समाचरेत्
ईश्वर किंवा वैष्णवांची निंदा कधीही ऐकू नये; ऐकलीच तर कान झाकून तिथून निघून जावे, किंवा शक्य असेल तर शिक्षा करावी.
आश्रित्य चातकीं वृत्तिं देहपातावधि द्विज । द्वयस्यार्थं भावयित्वा स्थेयमित्येव मे मतिः
द्विजा, चातक पक्ष्याप्रमाणे वागावे, देह संपेपर्यंत दोन्हींच्या हेतूचा विचार करत राहावे, हेच माझे ठाम मत आहे.
सरः समुद्र नद्यादीन्विहाय चातको यथा । तृषितो म्रियते वापि याचते वा पयोधरम्
जसा चातक पक्षी, तलाव, समुद्र, नद्या सोडून, तहान लागली की पावसाच्या ढगाकडेच मागणी करतो किंवा त्याशिवाय मरतो—
एवमेव प्रयत्नेन साधनानि विचिंतयेत् । स्वेष्टदेवःसदायाच्योगतिस्त्वंमेभवेरिति
तसेच, मन लावून साधनांचा विचार करावा; 'माझा निवडलेला देवच माझा एकमेव आश्रय आहे, दुसरा कोणताही मार्ग नाही' असे नेहमी मनाशी धरावे.
स्वेष्टदेव तदीयानां गुरोरपि विशेषतः । आनुकूल्ये सदा स्थेयं प्रातिकूल्यं विवर्जयेत्
आपल्या निवडलेल्या देवतेशी, त्याच्या भक्तांशी आणि विशेषतः गुरूशी नेहमी अनुकूल राहावे, आणि प्रतिकूल गोष्टी टाळाव्यात.
सकृत्प्रपन्नो वक्ष्यामि कल्याणगुणतां तयोः । विचिंत्य विश्वसेदेतौ मामिमावुद्धरिष्यतः
जो एकदाच शरण येतो, त्याच्या कल्याणकारी गुणांची मी सांगतो; या दोघांचा विचार करून, 'हे मला तारतील' असा दृढ विश्वास ठेवावा.
संसारसागरान्नाथ मित्र पुत्र गृहा कुलात् । गोप्तारौ मे युवामेव प्रपन्नभयभंजनौ
नाथा, संसाराच्या समुद्रातून, मित्र, पुत्र, घर, कुटुंब या सर्वांपासून, तुम्ही दोघेच माझे रक्षक आहात, शरण आलेल्यांचा भीती दूर करणारे आहात.
योहं ममास्ति यत्किंचिदिह लोके परत्र च । तत्सर्वं भवतोरद्य चरणेषु समर्चितम्
मी कोण आहे, माझ्याकडे या जगात किंवा पुढच्या जगात जे काही आहे, ते सर्व आज मी तुमच्या पायाशी समर्पित करतो.
अहमस्म्यपराधानामालयस्त्यक्त साधनः । अगतिश्च ततो नाथौ भवंतावेव मे गतिः
मी अपराधांचा खजिना आहे, सर्व साधने सोडली आहेत; माझ्याकडे दुसरा आधार नाही, म्हणून हे नाथांनो, तुम्हीच माझा खरा आश्रय आहात.
तवास्मि राधिकाकांत कर्मणा मनसा गिरा । कृष्णकांते तवैवास्मि युवामेव गतिर्मम
हे राधिकेचे प्रिय, मी तुझा आहे, कृतीने, मनाने आणि वाणीने; हे कृष्णप्रिये, मी तुझाच आहे, तुम्ही दोघेच माझे अंतिम ध्येय आहात.
शरणं वां प्रपन्नोऽस्मि करुणानिकराकरौ । प्रसादं कुरु तं दास्यं मयि दुष्टेऽपराधिनि
मी तुम्हा दोघांच्या शरण आलो आहे, दयाळू सागरांनो; माझ्यावर कृपा करा, आणि मी जरी दुष्ट व अपराधी असलो, तरी मला ती दास्याची कृपा द्या.
इत्येवं जपता नित्यं स्थातव्यं पद्यपंचकम् । अचिरादेव तद्दास्यमिच्छता मुनिसत्तम
असे हे पाच श्लोक नेहमी जपावे, हे श्रेष्ठ मुनी, जो दास्याची इच्छा करतो त्याला ते लवकरच मिळते.
बाह्यधर्मा मया ह्येते संक्षेपेणोपवर्णिताः । आंतरः परमो धर्मः प्रपन्नानामथोच्यते
हे बाह्य कर्तव्य मी थोडक्यात सांगितले; आता जे शरण आले आहेत, त्यांच्यासाठी जो सर्वश्रेष्ठ अंतरंग धर्म आहे, तो सांगतो.
कृष्णप्रिया सखीभावं समाश्रित्य प्रयत्नतः । तयोः सेवां प्रकुर्वीत दिवानक्तमतंद्रितः
कोणीतरी कृष्णाच्या प्रिय सखीचे भाव मनाशी धरून, मन लावून, दिवसरात्र थकवा न येता त्यांची सेवा करावी.
उक्तो मंत्रस्तदंगानि तथा तस्याधिकारिणः । तद्धर्माश्च तथा तेभ्यः फलं मंत्रस्य नारद
हा मंत्र, त्याची अंगे, त्यासाठी पात्रता, तसेच त्या व्यक्तींचे कर्तव्य आणि मंत्राचे फळ, हे सर्व मी सांगितले, नारद.
अनुतिष्ठ त्वमप्येतत्तयोर्दास्यमवाप्स्यसि । स्वाधिकारक्षये विप्र संदेहो नात्र कश्चन
तूंही हे आचरण कर; तुला त्यांची सेवा मिळेल. तुझी पात्रता संपली की, ब्राह्मण, यात काहीच शंका नाही.
सकृन्मात्रप्रपन्नाय तवास्मीति च याचते । निजदास्यं हरिर्दद्यान्न मेऽत्रास्ति विचारणा
कोणी एकदाच जरी 'मी तुझाच आहे' असे म्हणून शरण येतो, तरी हरि त्याला स्वतःची सेवा देतो; यात मला काहीच विचार करायचा नाही.
अत्र ते वर्णयिष्यामि रहस्यं परमाद्भुतम् । श्रुतपूर्वं मया कृष्णात्साक्षाद्भगवतः परम्
इथे मी तुला एक अद्भुत आणि गुप्त रहस्य सांगतो, जे मी पूर्वी प्रत्यक्ष कृष्णाकडून, त्या परम भगवंताकडून ऐकले आहे.
एष ते कथितो धर्म आंतरो मुनिसत्तम । गुह्यादेष गुह्यतमो गोपनीयः प्रयत्नतः
हा अंतरंग धर्म मी तुला सांगितला, हे श्रेष्ठ ऋषी; हा सर्वांत गुप्त आहे, आणि काळजीपूर्वक लपवावा असा आहे.
मंत्ररत्नमहं पूर्वं जपन्कैलासमूर्द्धनि । ध्यायन्नारायणं देवमवसं गहने वने
पूर्वी मी कैलास पर्वताच्या शिखरावर, घनदाट जंगलात, नारायण देवाचे ध्यान करत, मंत्ररत्न जप करत होतो.
ततस्तु भगवांस्तुष्टः प्रादुरास ममाग्रतः । व्रियतां वर इत्युक्ते मयाप्युद्घाट्य लोचने
मग भगवंत प्रसन्न होऊन माझ्यासमोर प्रकट झाले. 'वर माग' असे त्यांनी म्हटल्यावर मी डोळे उघडले.
दृष्टो देवःप्रिया सार्द्धं संस्थितो गरुडोपरि । प्रणिपत्यावोचमहं वरदं कमलापतिम्
मी देवाला, त्यांच्या प्रियेसह, गरुडावर बसलेले पाहिले. मग मी कमळपतिंना, वर देणाऱ्याला, नमस्कार करून बोललो.
यद्रूपं ते कृपासिंधो परमानंददायकम् । सर्वानंदाश्रयं नित्यं मूर्तिमत्सर्वतोऽधिकम्
हे कृपासागर, तुझं रूप सर्वांना परमानंद देणारं, सर्व आनंदाचं नित्य निवासस्थान, आणि सर्वांपेक्षा श्रेष्ठ असं मूर्तिमंत आहे.
निर्गुणं निष्क्रियं शांतं यद्ब्रह्मेति विदुर्बुधाः । तदहं द्रष्टुमिच्छामि चक्षुर्भ्यां परमेश्वर
जे निर्गुण, निष्क्रिय, शांत आहे, आणि ज्याला ज्ञानी ब्रह्म म्हणतात, हे परमेश्वरा, ते मी माझ्या डोळ्यांनी पाहू इच्छितो.
ततो मामाह भगवान्प्रपन्नं कमलापतिः । तदद्य द्रक्ष्यसे रूपं यत्ते मनसि कांक्षितम्
मग कमळपतिने, मी शरण आलेला असल्यावर, मला सांगितले, 'आज तू तुझ्या मनात ज्या रूपाची इच्छा केली आहेस, ते पाहशील.'
यमुना पश्चिमे तीरे गच्छ वृंदावनं मम । इत्युक्त्वांतर्दधे देवः प्रियासार्द्धं जगत्पतिः
'यमुनेच्या पश्चिम काठी माझ्या वृंदावनात जा.' असे सांगून, जगाचा स्वामी आपल्या प्रियेसह अदृश्य झाला.
अहमप्यागतस्तर्हि यमुनायास्तटं शुभम् । तत्र कृष्णमपश्यं च सर्वदेवेश्वरेश्वरम्
मग मीही त्या शुभ यमुनेच्या काठी गेलो, आणि तिथे सर्व देवांचा देव, कृष्ण, मला दिसला.
गोपवेषधरं कांतं किशोरवयसान्वितम् । प्रियास्कंधे सुविन्यस्त वामहस्तं मनोहरम्
तो गवळ्याचा पोशाख घातलेला, मनमोहक, तरुण वयाचा, आणि त्याचा सुंदर डावा हात प्रियेसच्या खांद्यावर ठेवलेला होता.
हसंतं हासयतं तां मध्ये गोपीकदंबके । स्निग्धमेघसमाभासं कल्याणगुणमंदिरम्
तो हसत होता आणि तिलाही हसवत होता, गोपिकांच्या समूहात, कोवळ्या मेघासारखा, आणि सर्व शुभ गुणांचा धनी होता.
प्रहस्य च ततः कृष्णो मामाहामृतभाषणः । अहं ते दर्शनं यातो ज्ञात्वा रुद्र तवेप्सितम्
मग कृष्णाने हसून, अमृतासारख्या मधुर वाणीने मला म्हटले, 'रुद्र, तुझी इच्छा ओळखून मी तुझ्या दर्शनासाठी आलो आहे.'