मोहयंतं सुखांभोधौ मज्जयंतं जगत्त्रयम् । प्रत्यंगमदनावेशधरं रासरसालसम्
ते तीनही लोकांना मोहून, आनंदाच्या सागरात बुडवतात; त्यांच्या प्रत्येक अंगात प्रेमभावना भरलेली आहे आणि ते रासक्रीडेत रममाण आहेत.
चामरं व्यजनं माल्यं गंधंचंदनमेव च । तांबूलं दर्पणं पानपात्रं चर्वितपात्रकम्
तेथे पंखा, चामर, फुलांच्या माळा, सुगंधी चंदन, तांबूल, आरसा, पिण्याची भांडी आणि चावलेले कौर ठेवण्याची पात्रे आहेत.
अन्यत्क्रीडाभवं यद्यत्तत्सर्वं च पृथक्पृथक् । रसालं विविधं यंत्रं कलयंतीभिरादरात्
इतर ज्या ज्या करमणुका होत्या, त्या प्रत्येक वेगवेगळ्या प्रकारे, अनेक रंगीबेरंगी यंत्रे प्रेमाने चालवली जात होती.
यथास्थाननियुक्ताभिः पश्यंतीभिस्तदिंगितम् । तन्मुखांभोजदत्ताक्षि चंचलाभिरनुक्रमात्
ज्या ज्या स्त्रिया योग्य जागी उभ्या होत्या, त्या सर्वजणी तिच्या हालचालीकडे लक्ष ठेवून, तिच्या कमळासारख्या चेहऱ्यावरून मिळणाऱ्या खूणा डोळ्यांनी ओळखत होत्या.
श्रीमत्या राधिका देव्या वामभागे ससंभ्रमम् । आराधयंत्या तांबूलमर्पयंत्या शुचिस्मितम्
श्रीमंत राधिकादेवी, तिच्या डाव्या बाजूला, आदराने, शुद्ध हास्य करत, तिला तांबूल अर्पण करत होती.
समालोक्यार्जुनी यासौ मदनावेशविह्वला । ततस्तां च तथा ज्ञात्वा हृषीकेशोऽपि सर्ववित्
अर्जुनीने तिला प्रेमाच्या भरात गुंतलेली पाहून, तसेच तिची अवस्था ओळखून, सर्वज्ञ हृषीकेशही—
तस्याः पाणिं गृहीत्वैव सर्वक्रीडावनांतरे । यथाकामं रहो रेमे महायोगेश्वरो विभुः
तिचा हात धरून, सर्व करमणुकांच्या मध्ये, महान योगेश्वर प्रभू, आपल्या इच्छेनुसार एकांतात रमला.
ततस्तस्याः स्कंधदेशे प्रदत्तभुजपल्लवः । आगत्य शारदां प्राह पश्चिमेऽस्मिन्सरोवरे
मग त्याने आपला कोमल हात तिच्या खांद्यावर ठेवून, शारदा देवीजवळ गेला आणि त्या पश्चिम सरोवराजवळ बोलू लागला.
शीघ्रं स्नापय तन्वंगीं क्रीडाश्रांतां मृदुस्मिताम् । ततस्तां शारदा देवी तस्मिन्क्रीडासरोवरे
'लवकर या सडपातळ, खेळून दमलेल्या आणि हलक्या हसणाऱ्या स्त्रीला आंघोळ घाल,' असे सांगितले; मग शारदा देवी त्या खेळाच्या सरोवरात—
स्नानं कुर्वित्युवाचैनां सा च श्रांता तथाकरोत् । जलाभ्यंतरमाप्तासौ पुनरर्जुनतां गतः
'स्नान कर,' असे तिला सांगितले, आणि ती दमलेली असल्याने तसेच केले; पाण्यात शिरल्यावर ती पुन्हा अर्जुन झाली.
उत्तस्थौ यत्र देवेशः श्रीमद्वैकुंठनायकः । दृष्ट्वा तमर्जुनं कृष्णो विषण्णं भग्नमानसम्
जिथे देवांचा स्वामी, श्रीमंत वैकुंठनाथ उभा होता, तिथे अर्जुनाला, कृष्णाने, खिन्न आणि मनाने तुटलेला पाहिले.
मायया पाणिना स्पृष्ट्वा प्रकृतं विदधे पुनः । श्रीकृष्ण उवाच-। धनंजय त्वामाशंसे भवान्प्रियसखो मम
आपल्या मायेमुळे त्याला हात लावून, त्याची पूर्वस्थिती परत आणली. श्रीकृष्ण म्हणाले— 'धनंजया, मी तुझ्यावर पूर्ण विश्वास ठेवतो; तू माझा प्रिय मित्र आहेस.'
त्वत्समो नास्ति मे कोपि रहोवेत्ता जगत्त्रये । यद्रहस्यं त्वया पृष्टमनुभूतं च तत्पुनः
माझ्या तिळातिळाच्या रहस्यांना जाणणारा, तीनही लोकांत तुझ्यासारखा कोणी नाही; जे रहस्य तू विचारलेस आणि अनुभवलेस, तेच पुन्हा—
कथ्यते यदि तत्कस्मै शपसे मां तदार्जुन । सनत्कुमार उवाच-। इति प्रसादमासाद्य शपथैर्जातनिर्णयः
जर ते सांगितले, तर कोणाच्या नावाने तू मला शपथ देऊ शकशील, अर्जुना? सनत्कुमार म्हणतो— अशा प्रकारे कृपा मिळवून, शपथांनी ठाम निर्णय झाला.
ययौ हृष्टमनास्तस्मात्स्वधामाद्भुतसंस्मृतिः । इति ते कथितं सर्वं रहो यद्गोचरं मम
तो आनंदी मनाने तिथून आपल्या निवासस्थानी गेला, आणि त्याला अद्भुत आठवणी राहिल्या. माझ्या गुप्त अनुभवात जे काही आले, ते सर्व मी तुला सांगितले.
गोविंदस्य तथा चास्मै कथने शपथस्तव । ईश्वर उवाच-। इति श्रुत्वा वचस्तस्य सिद्धिमौपगविर्गतः
गोविंदालाही, तसेच तुलाही, ही गोष्ट सांगताना शपथ दिली. ईश्वर म्हणतो— त्याची वचने ऐकून सिद्धिमौपग तेथून निघून गेला.
नरनारायणावासं वृंदारण्यमुपाव्रजत् । तत्रास्तेऽद्यापि कृष्णस्य नित्यलीलाविहारवित्
नरनारायणांचे निवासस्थान, म्हणजे वृंदावन, तिकडे तो गेला; तिथे आजही तो श्रीकृष्णाच्या नित्यलीला जाणणारा आहे.
नारदेनापिपृष्टोऽहं नाब्रवं तद्रहस्यकम् । प्राप्तं तथापि तेनेदं प्रकृतित्वमुपेत्यच
नारदाने विचारले असता, मी त्याला ते रहस्य सांगितले नाही; तरीही, ते मिळवून त्याने आपली खरी स्थिती गाठली.
तुभ्यं यत्तु मया प्रोक्तं रहस्यं स्नेहकारणात् । तन्नकस्मैचिदाख्येयं त्वया भद्रे स्वयोनिवत्
मी तुला प्रेमापोटी जे रहस्य सांगितले, ते तू कोणालाही सांगू नकोस, फक्त आपल्या स्वतःच्या संततीला सांग.
इमं श्रीभगवद्भक्तमहिमाध्यायमद्भुतम् । यः पठेच्छृणुयाद्वापि स रतिं विंदते हरौ
जो कोणी हा श्रीभगवंताच्या भक्तिमाहात्म्याचा अद्भुत अध्याय वाचेल किंवा ऐकेल, त्याला श्रीहरीमध्ये प्रेम मिळेल.
पार्वत्युवाच-। वृंदावनरहस्यं च बहुधा कथितं विभो । केन पुण्यविशेषेण नारदः प्रकृतिं गतः
पार्वती म्हणाली — प्रभो, तुम्ही वृंदावनाचं रहस्य अनेक प्रकारांनी सांगितलं. नारदाला त्याच्या मूळ स्वरूपाची प्राप्ती कशा विशेष पुण्यामुळे झाली हे सांगा.
ईश्वर उवाच- एकदाश्चर्यवृत्तांतं मया जिज्ञासितं पुरा । ब्रह्मणा कथितं गुह्यं श्रुतं कृष्णमुखांबुजात्
ईश्वर म्हणाले — पूर्वी एकदा मी एक अद्भुत घडलेली गोष्ट जाणून घ्यायला ब्रह्माला विचारलं होतं. तो एक गुपित ब्रह्माने मला सांगितलं, जे त्याने कृष्णाच्या कमलासारख्या मुखातून ऐकलं होतं.
नारदः पृष्टवान्मह्यं तदाहं प्राप्तवानिदम् । अहं वक्तुं न शक्नोमि तन्माहात्म्यं कथंचन
त्या वेळी नारदाने मला विचारलं आणि मला हे ज्ञान मिळालं. पण मी त्या महात्म्याचं वर्णन काही केल्या करू शकत नाही.
किं कुर्वे शपनं तस्य स्मृत्वा सीदामि मानसे । इति श्रुत्वा मम वचो दुर्मनाः सोऽभवद्यदा
मी काय करू? त्याच्यावर आलेल्या शापाची आठवण झाली की माझं मन खिन्न होतं. माझं हे बोल ऐकून तो नारदही दुःखी झाला.
तदा ब्रह्माणमाहूय अहमादिष्टवान्प्रिये । त्वया यत्कथितं मह्यं नारदाय वदस्व तत्
मग मी ब्रह्माला बोलावून सांगितलं — 'प्रिय, तू जे काही मला सांगितलं होतंस, तेच आता नारदाला सांग.'
ब्रह्मा तदा ममवचो निशम्य सह नारदः । जगाम कृष्णसविधं नत्वा पृच्छत्तदेव तु
मग ब्रह्मा, माझं बोलणं ऐकून, नारदासह कृष्णाजवळ गेला, वंदन केलं आणि त्यालाच विचारलं.
ब्रह्मोवाच- किमिदं द्वात्रिंशद्वनं वृंदारण्यं विशांपते । श्रोतुमिच्छामि भगवन्यदियोग्योऽस्मि मे वद
ब्रह्मा म्हणाला — 'राजाधिराज, हे दोनतीस वनांचं वृंदारण्य काय आहे? मी ऐकायला इच्छितो, जर मी योग्य असेन तर कृपया मला सांगा.'
श्रीभगवानुवाच- इदं वृंदावनं रम्यं मम धामैव केवलम् । यत्रेमे पशवः साक्षाद्वृक्षाः कीटा नरामराः
श्रीभगवान म्हणाले — 'हे रम्य वृंदावन माझंच निवासस्थान आहे. इथे पशू, झाडं, कीटक, माणसं आणि देवता प्रत्यक्ष राहतात.'
ये वसंति ममांत्ये ते मृता यांति ममांतिकम् । अत्र या गोपपत्न्यश्च निवसंति ममालये
जे इथे माझ्या सान्निध्यात राहतात, ते मृत्यूनंतर माझ्याजवळ येतात. आणि इथे माझ्या घरात राहणाऱ्या गवळणी —
योगिन्यस्तास्तु एवं हि मम देवाः परायणाः । पंचयोजनमेवं हि वनं मे देवरूपकम्
त्या सर्व योगिनी आहेत आणि माझ्या भक्त देवता आहेत. हे पाच योजन विस्तारलेलं वन खरंच दिव्य स्वरूपाचं आहे.