तप्तकांचनगौरांगीं नानालंकारभूषिताम् । आश्चर्यरूपलावण्यां सुप्रसन्नां वरप्रदाम्
तिचे अंग तापलेल्या सोन्यासारखे तेजस्वी, विविध दागिन्यांनी सजलेले, अद्भुत रूप आणि सौंदर्य असलेली, प्रसन्न आणि वर देणारी आहे.
कल्हारैः करवीराद्यैश्चंपकैः सरसीरुहैः । सुगंधकुसुमैरन्यैः सौगंधिकसमन्वितैः
कल्हार, करवीर, चंपक, कमळ आणि इतर सुगंधी फुलांनी, तसेच उत्तम सुवासिक फुलांनी तिची पूजा केली जाते.
पाद्यार्घ्याचमनीयैश्च धूपदीपैर्मनोहरैः । नैवेद्यैर्विविधैर्दिव्यैः सखीवृंदाहृतैर्मुदा
पाय धुण्याचे पाणी, अर्घ्य, आचमनी, मनोहारी धूप आणि दिवे, तसेच विविध दिव्य नैवेद्य, सखीमंडळी आनंदाने आणतात.
संपूज्य विधिवद्देवीं जप्त्वा लक्षमनुं ततः । हुत्वा च विधिना स्तुत्वा प्रणम्य दंडवद्भुवि
विधिप्रमाणे देवीची पूजा करून, लक्ष वेळा मंत्रजप करून, विधीपूर्वक होम करून, तिची स्तुती करून, मग भूमीवर दंडवत घातला.
ततः सा संस्तुता देवी निमेषरहितांतरा । परिकल्प्य निजां छायां माययात्मसमीहया
मग देवीची स्तुती होताच, क्षणातच, तिने आपल्या मायेमुळे स्वतःची छाया निर्माण केली.
पार्श्वेऽथ प्रेयसीं तत्र स्थापयित्वा बलादिव । सखीभिरावृता हृष्टा शुद्धैः पूजाजपादिभिः
मग तिने आपल्या प्रिय सखीला जवळ ठेवले, जणू काही बलपूर्वक, आणि शुद्ध पूजा, जप वगैरे करणाऱ्या आनंदी सख्यांनी वेढलेली होती.
स्तवैर्भक्त्या प्रणामैश्च कृपयाविरभूत्तदा । हेमचंपकवर्णाभा विचित्राभरणोज्ज्वला
स्तोत्र, भक्ती आणि नमस्कारांनी तिने करुणेने प्रकट झाली; तिचा रंग सोन्यासारखा, चंपकासारखा आणि विविध दागिन्यांनी उजळलेला होता.
अंगप्रत्यंगलावण्य लालित्य मधुराकृतिः । निष्कलंक शरत्पूर्णकलानाथ शुभानना
तिच्या प्रत्येक अंगा-प्रत्यंगात सौंदर्य आणि माधुर्य भरलेले, निरागस आणि मोहक रूप, कलंकरहित, तिचा चेहरा शरद्पौर्णिमेच्या चंद्रासारखा शुभ्र आणि सुंदर होता.
स्निग्धमुग्धस्मितालोक जगत्त्रयमनोहरा । निजया प्रभयात्यंतं द्योतयंती दिशो दश
तिच्या कोमल, निरागस हास्याने ती तीनही लोकांना मोहून टाकते, आणि स्वतःच्या तेजाने दहा दिशांना उजळवते.
अब्रवीदथ सा देवी वरदा भक्तवत्सला । देव्युवाच-। मत्सखीनां वचः सत्यं तेन त्वं मे प्रिया सखी
मग वर देणारी, भक्तवत्सल देवी म्हणाली, 'माझ्या सख्यांचे बोल खरे आहेत; म्हणून तू माझी प्रिय सखी आहेस.'
समुत्तिष्ठ समागच्छ कामं ते साधयाम्यहम् । अर्जुनी सा वचो देव्याः श्रुत्वा चात्ममनीषितम्
‘उठ, जवळ ये; मी तुझे मनोकामनाच पूर्ण करीन.’ देवीचे हे बोल ऐकून अर्जुनीने मनाशी विचार केला.
पुलकांकुरमुग्धांगी बाष्पाकुलविलोचना । पपात चरणे देव्याः पुनश्च प्रेमविह्वला
तिच्या अंगावर रोमांच उभे राहिले, डोळे पाणावले, ती देवीच्या पायांवर पडली आणि पुन्हा प्रेमाने भारावून गेली.
ततः प्रियंवदां देवीं समुवाच सखीमिमाम् । पाणौ गृहीत्वा मत्संगे समाश्वास्य समानय
मग देवीने आपल्या प्रिय सखीला सांगितले, तिचा हात धरून, तिला धीर देत जवळ आण.
ततः प्रियंवदा देव्या आज्ञया जातसंभ्रमा । तां तथैव समादाय संगे देव्या जगाम ह
मग प्रियंवदा देवीच्या आज्ञेने, आनंदाने आणि घाईने, तिला जशीच्या तशी घेऊन देवीच्या जवळ गेली.
गत्वोत्तरसरस्तीरे स्नापयित्वा विधानतः । संकल्पादिकपूर्वं तु पूजयित्वा यथाविधि
मग त्या दोघी उत्तरेकडील सरोवराच्या काठी गेल्या, विधिप्रमाणे स्नान घातले, संकल्प वगैरे पूर्वक पूजा केली.
श्रीगोकुलकलानाथमंत्रं तच्च सुसिद्धिदम् । ग्राहयामास तां देवी कृपया हरिवल्लभा
हरिवल्लभा देवीने करुणेने तिला श्रीगोकुलकलानाथाचा मंत्र दिला, जो सर्व सिद्धी देणारा आहे.
व्रतं गोकुलनाथाख्यं पूर्वं मोहनभूषितम् । सर्वसिद्धिप्रदं मंत्रं सर्वतंत्रेषु गोपितम्
गोकुलनाथ नावाचं व्रत, जे सुरुवातीपासूनच मोहक आहे, ते सर्व सिद्धी देणारं मंत्र आहे आणि सर्व तंत्रांमध्ये गुप्त ठेवलं जातं.
गोविंदेरितविज्ञासौ ददौ भक्तिमचंचलाम् । ध्यानं च कथितं तस्यै मंत्रराजं च मोहनम्
गोविंदानं त्याचं ज्ञान सांगितलं, अढळ भक्ती दिली आणि तिला त्या मंत्राचं ध्यान व मोहक मंत्रराजही शिकवलं.
उक्तं च मोहने तंत्रे स्मृतिरप्यस्य सिद्धिदा । नीलोत्पलदलश्यामं नानालंकारभूषितम्
मोहन तंत्रात असं सांगितलं आहे की, केवळ त्याची आठवण काढली तरीही सिद्धी मिळते; तो निळ्या कमळाच्या पाकळीसारखा काळा असून विविध अलंकारांनी सजलेला आहे.
कोटिकंदर्पलावण्यं ध्यायेद्रासरसाकुलम् । प्रियंवदामुवाचेदं रहस्यं पावनेच्छया
दहा कोटी मदनांच्या सौंदर्याने उजळलेला, रासमंडळाने वेढलेला आणि गोड बोलणारा असा त्याचा ध्यान करावं; प्रियंवदेला शुद्धतेच्या इच्छेने हे गुपित सांगितलं.
श्रीराधिकोवाच-। अस्या यावद्भवेत्पूर्णं पुरश्चरणमुत्तमम् । तावद्धि पालयैनां त्वं सावधाना सहालिभिः
श्रीराधिकेनं सांगितलं – जोपर्यंत या व्रताचं पूर्ण व उत्तम पुरश्चरण होत नाही, तोपर्यंत तू आपल्या सख्यांसह हे व्रत काळजीपूर्वक पाळ.
इत्युक्त्वा सा ययौ कृष्णपादांबुरुहसन्निधिम् । छायामात्मभवामात्मप्रेयसीनां निधाय च
असं म्हणून ती कृष्णाच्या कमळासारख्या पायांच्या सान्निध्यात गेली आणि स्वतःची व आपल्या प्रिय सखींची छाया मागे ठेवली.
तस्थौ तत्र यथापूर्वं राधिका कृष्णवल्लभा । अत्र प्रियंवदादेशात्पद्ममष्टदलं शुभम्
तेथे, पूर्वीप्रमाणेच कृष्णाची प्रिय राधिका राहिली; तिथे प्रियंवदेच्या सांगण्यावरून सुंदर आठ पाकळ्यांचं कमळ तयार केलं.
गोरोचनाभिर्निर्माय कुंकुमेनापि चंदनैः । एभिर्नानाविधैर्द्रव्यैः संमिश्रैः सिद्धिदायकम्
गोरचन, कुंकू आणि चंदन यांनी, तसेच इतर विविध द्रव्यांनी ते तयार केलं आणि त्यामुळे ते सिद्धी देणारं ठरलं.
लिखित्वा यंत्रराजं च शुद्धं मंत्रं तमद्भुतम् । कृत्वा न्यासादिकं पाद्यमर्घ्यं चापि यथाविधि
शुद्ध आणि अद्भुत यंत्रराज व मंत्र लिहून, योग्य रीतीने न्यास, पाद्य, अर्घ्य इत्यादी विधी केले.
नानर्तुसंभवैः पुष्पैः कुंकुमैरपि चंदनैः । धूपदीपैश्च नैवेद्यैस्तांबूलैर्मुखवासनैः
सर्व ऋतूंच्या फुलांनी, कुंकू, चंदन, धूप, दिवे, नैवेद्य, तांबूल आणि मुखवास यांनी पूजा केली.
वासोलंकारमाल्यैश्च संपूज्य नंदनंदनम् । परिवारैः समं सर्वैः सायुधं च सवाहनम्
वस्त्र, दागिने आणि हारांनी त्यांनी नंदनंदनाची, त्याच्या सर्व सेवकांसह, आयुधांसह आणि वाहनासह पूजा केली.
स्तुत्वा प्रणम्य विधिवच्चेतसा स्मरणं ययौ । ततो भक्तिवशो देवो यशोदानंदनः प्रभुः
विधिप्रमाणे स्तुती करून, नमस्कार करून, मनाने त्याचं स्मरण केलं; मग भक्तीच्या प्रभावाने यशोदेनंदन प्रभू बांधला गेला.
स्मितावलोकितापांग तरंगिततरेंगितम् । उवाच राधिकां देवीं तामानय इहाशु च
हसऱ्या कटाक्षाने, इशाऱ्यांनी आणि हालचालींनी तो देवी राधिकेला म्हणाला – 'तिला इथे लगेच आण.'
आज्ञप्ता चैव सा देवी प्रस्थाप्य शारदां सखीम् । तामानिनाय सहसा पुरोवासुरसात्मनः
आज्ञा मिळाल्यावर, देवीने शारदा सखीला पाठवलं आणि तिने तिला पटकन रसस्वरूप प्रभूच्या समोर आणलं.