मयि स्वर्गं गते शक्र गृहाण त्वं यथेच्छया । महादेव उवाच- एवमुक्त्वा यदुश्रेष्ठस्तस्मै वज्रं ददौ स्वयम्
शक्रा, मी स्वर्गात गेल्यावर तुला पाहिजे तसा तो घे. महादेव म्हणाले — असे म्हणून यदुकुळातील श्रेष्ठ कृष्णाने स्वतः त्याला वज्र दिला.
एवमस्त्विति गोविंदं नमस्कृत्य स वज्रभृत् । प्रययौ स्वपुरं दिव्यं सह देवगणैर्वृतः
'तसेच होवो' असे म्हणून, गोविंदाला वंदन करून वज्रधारी इंद्र देवांच्या समूहासह आपल्या दिव्य नगरीत गेला.
कृष्णोऽपि सत्यया देव्या गरुडोपरि संस्थितः । संस्तूयमानो मुनिभिर्द्वारवत्यां विवेश ह
कृष्णही सत्यभामा देवीसह गरुडावर बसून, ऋषींकडून स्तुती ऐकत द्वारकेत गेला.
सत्यया निकटे स्थाप्य पारिजातं सुरद्रुमम् । रमयामास भार्याभिः सर्वाभिः सर्वगो हरिः
सत्यभामेच्या जवळ पारिजाताचा दिव्य वृक्ष ठेवून, सर्वव्यापी हरिने आपल्या सर्व पत्नींस आनंद दिला.
निशासु तासां सर्वासां गृहेषु मधुसूदनः । विश्वरूपधरः श्रीमानुवास स सुखप्रदः
त्या सर्वांच्या घरी, रात्रीच्या वेळी, मधुसूदन विश्वरूप धारण करून, श्रीमंत आणि सुख देणारा राहिला.
इति श्रीपाद्मे महापुराणे पंचपंचाशत्साहस्र्यां संहितायामुत्तरखंडे । उमामहेश्वरसंवादे श्रीकृष्णचरिते श्रीवासुदेवविवाहकथनं नामैकोनपंचाशदधिकद्विशततमोऽध्यायः
अशा प्रकारे, श्रीपद्म महापुराणाच्या उत्तरखंडातील, पंचपंचाशत्सहस्त्र संहितेत, उमामहेश्वर संवादात, श्रीकृष्णचरित्रात, 'श्रीवासुदेव विवाहकथन' नावाचा दोनशेएकावन्नावा अध्याय संपला.
श्रीरुद्र उवाच- अथ पौंड्रक वासुदेवः काशिराजो वाराणस्यां विविक्ते द्वादशवर्षं महेशमर्च्चयन्निराहारः पंचाक्षरं जजाप
श्रीरुद्र म्हणाले — मग पौंड्रक वासुदेव, काशीचा राजा, वाराणसीत एकांतात बारा वर्षे उपवास करत महेशाची पूजा करीत, पाच अक्षरी मंत्र जपत होता.
पौरश्चरणकाले शंकरं स्वनेत्रकमलेन पूजयामास
त्या तपस्येच्या काळात, त्याने आपल्या डोळ्याच्या कमळाने शंकराची पूजा केली.
ततः शूलपाणिरुमापतिः प्रसन्नो वरं वृणीष्वेति तमाह
मग त्रिशूलधारी उमापती प्रसन्न होऊन त्याला म्हणाले, 'वर माग.'
असौ पंचवक्त्रंसर्वभूतपतिं शिवं प्रसन्नं वरद मम वासुदेवसमानरूपं प्रयच्छेत्युवाच
त्याने म्हटले, 'हे प्रसन्न, वरद, पंचमुख, सर्व भूतांचे स्वामी शंकरा, मला वासुदेवासारखे रूप दे.'
शिवस्तस्मै शंख चक्र गदा पद्मयुत चतुर्भुजं पुंडरीकदलनिभलोचनं वासुदेवसमानकिरीट। ललित कुंतलं पीतवस्त्रकौस्तुभाभरणादि चिह्नान्यपि मह्यं देहीति याचितः शिवः सर्वमपि तस्मै प्रददौ
शंकराने त्याला शंख, चक्र, गदा, कमळ असलेल्या चार भुजा, कमळासारखी डोळे, वासुदेवासारखा मुकुट, सुंदर केस, पिवळे वस्त्र, कौस्तुभ मणी आणि इतर सर्व चिन्हे दिली.
स तु वासुदेवोऽहमिति सर्वलोकान्मोहयामास
मग त्याने 'मीच वासुदेव आहे' असे सांगून सर्व लोकांना भ्रमित केले.
कदाचित्स्वर्गतः मदबलोत्कटं तं काशिपतिं नारदोऽभ्येत्य वसुदेवसुतमजित्वा वासुदेवत्वं न विद्यते इत्युवाच
एकदा नारदांनी स्वर्गात असलेल्या काशीच्या बलाढ्य राजाकडे जाऊन सांगितले, "वसुदेवाचा पुत्र असलेल्या कृष्णाला न जिंकता, वासुदेवपद मिळवता येत नाही."
स तु तस्मिन्नेव क्षणे गरुडपताकायुतरूपं रथमारोप्य चतुरंगाक्षौहिणीबलेन द्वारकामवाप
त्या क्षणीच काशीचा राजा गरुडध्वजांनी सजवलेल्या रथावर बसला, मोठ्या सैन्याच्या बळावर द्वारकेकडे निघाला.
तत्र पुरद्वारि स्वर्णयाने संस्थितो वासुदेवोऽहं युद्धार्थं संप्राप्तोस्मि मामजित्वात ववासुदेवत्वं नास्तीति दूतं प्रेषयामास
द्वारकेच्या फाटकाजवळ सोन्याच्या रथात उभा राहून त्याने वासुदेवाला दूत पाठवला आणि सांगितले, "मी युद्धासाठी आलो आहे; तू मला जिंकले नाहीस तर तुला वासुदेवपद मिळणार नाही."
विष्णुरपि तच्छ्रुत्वा वैनतेयमारुह्य पौंड्रकेण योद्धुं पुरद्वारि विनिष्क्रम्याक्षौहिणीबलेन स्यंदने समासीनं शंखचक्रगदापद्महस्तं पौंड्रकं ददर्श
विष्णूंनी हे ऐकून गरुडावर बसून द्वारकेच्या फाटकाजवळ गेले. तिथे त्यांनी पाहिले की पौंड्रक आपल्या सैन्यासह रथात बसला आहे आणि त्याच्या हातात शंख, चक्र, गदा आणि कमळ आहे.
कृष्णोऽथ शार्ङ्गमादाय संवर्ताग्निप्रभैर्बाणैस्तथाश्वगजपदातियुक्तं महदक्षौहिणीबलं मुहूर्तमात्रेण निःशेषं ददाह
मग कृष्णाने शार्ङ्ग धनुष्य उचलून, संहाराच्या अग्नीप्रमाणे जळणाऱ्या बाणांनी घोडे, हत्ती आणि पायदळ असलेले मोठे सैन्य क्षणात जाळून टाकले.
शरेणैकेन तस्य हस्तावसक्तशंखचक्रगदादिहेतीरपि लीलयैव चिच्छेद
एकाच बाणाने, कृष्णाने सहजपणे पौंड्रकाच्या हाताला जोडलेले शंख, चक्र, गदा आणि इतर शस्त्रे छेदून टाकली.
पवित्रेण सुदर्शनेन किरीटकुंडलयुतं तस्य शिरः कमलं छित्त्वा वाराणस्यामंतः पुरे निपातयामास
शुद्ध सुदर्शनचक्राने त्याचे मुकुट व कुंडले असलेले कमळासारखे डोके छाटून, ते वाराणसीच्या शहरात खाली पाडले.
तद्दृष्ट्वा सर्वे काशीनिवासिनः किमेतदित्याशंक्य विस्मिता बभूवुः
हे पाहून काशीचे सर्व लोक घाबरले, 'हे काय घडले?' असे म्हणत आश्चर्यचकित झाले.
तस्य पौंड्रकस्य सुतो दंडपाणिरिति वासुदेवेन भगवता निहतं स्वपितरं श्रुत्वा मात्रा मृत्युना समादिष्टः स्वपुरोहितेनाभियुक्तो माहेश्वरेण क्रतुना शंकरमियाज
पौंड्रकाचा पुत्र दंडपाणी, वासुदेवाने आपल्या वडिलांना मारल्याचे ऐकून, आईच्या सांगण्यावरून आणि मृत्यूच्या आज्ञेने, आपल्या पुरोहिताच्या मार्गदर्शनाखाली मोठा शैव यज्ञ करायला लागला.
स तु प्रसन्नः कृष्णजिघांसया समर्थां माहेश्वरीं कृत्यां तस्मै संप्रीत्या च दत्तवान्
शंकराने प्रसन्न होऊन, कृष्णाचा वध व्हावा म्हणून, त्याला मोठी सामर्थ्यवान माहेश्वरी कृत्या आनंदाने दिली.
स काशिराजस्तां महोश्वरीं ज्वालाकुलोपचितविग्रहां संदीप्तसटाकलापां पिंगलनेत्रां ज्वलत्करालवदनां त्रिशूलहस्तां भस्मांगरागलिप्तां नरमुंडमालाविभूषितां सर्वदेवभयंकरीं रुद्रदत्तां समीक्ष्य सपुत्रदारबांधवसहितं कृष्णं जहीति प्रेरयामास
काशीच्या राजाने ज्वाळांनी वेढलेली, धगधगत्या केसांची, पिंगट डोळ्यांची, जळत्या तोंडाची, त्रिशूलधारी, राखेने माखलेली, मानवी मुंडक्यांच्या माळांनी सजलेली, सर्व देवांना भयकारी आणि रुद्राने दिलेली ती माहेश्वरी पाहून, आपल्या मुलांसह, बायका व नातेवाईकांसह कृष्णाचा नाश करायला तिला पाठवले.
सा तु सर्वलोकभयावहा सर्वां पृथ्वीं स्वतेजसा निर्दहंती प्रलयाशनिनिर्भरस्वनं नदंती द्वारकामवाप
ती सर्व लोकांना भयभीत करणारी कृत्या, आपल्या तेजाने संपूर्ण पृथ्वी जाळत, प्रलयाच्या मेघांसारखा गडगडाट करत द्वारकेला पोहोचली.
तत्रत्याः सर्वेजनास्तां दृष्ट्वा महाप्रलयमिति मत्वा हाहाकारं कुर्वंतः कृष्णं निवेदयामासुः
तिथल्या सर्व लोकांनी तिला पाहून, 'महाप्रलयच झाला,' असे समजून घाबरत मोठ्याने रडत कृष्णाला कळवले.
कृष्णोऽपि तान्सर्वान्न भेतव्यमित्युक्त्वा प्राकारतोरणे स्थितां महारौद्रां कृत्यां तथाविधां दृष्ट्वा सकलशस्त्रास्त्रानिवारणसमर्थं सहस्रारं सुदर्शनं तस्या कृत्यायां सहसा मुमोच
कृष्णाने सर्वांना घाबरू नका असे सांगितले आणि शहराच्या प्रवेशद्वारावर उभी असलेली ती भयंकर कृत्या पाहून, सर्व शस्त्रास्त्रांना थोपवू शकणारे, हजार आरांनी युक्त सुदर्शनचक्र तिच्यावर सोडले.
सा तु कल्पान्तार्ककोटिसमवर्चसा शतयोजनोद्गतं सकलदीप्तास्त्रयुतं हिरण्मयं प्रभापूर्णं सकलजगत्प्रलयस्थितिसमर्थं सहस्रारं सर्वदेवनमस्कृतं जगच्छरणभूतं महासुदर्शनं विलोक्य विनष्टतेजा भयार्ता क्रोशंती वाराणसीं प्रतिदुद्राव
ती कृत्या, कल्पांताच्या कोट्यवधी सूर्यांसारख्या तेजाने उजळलेले, शंभर योजन उंच, सर्व प्रकारच्या ज्वलंत अस्त्रांनी भरलेले, सोन्यासारखे, तेजस्वी, संहार व पालन करण्यास समर्थ, सर्व देवांनी पूजिलेले, जगाचे आश्रय असलेले ते महान सुदर्शनचक्र पाहून, तिचे तेज हरपले, ती भीतीने व्याकुळ होऊन ओरडत वाराणसीकडे पळाली.
सुदर्शनमपि तां कृत्यां भृशमन्वगात्
सुदर्शनचक्राने त्या कृत्याचा जोरदार पाठलाग केला.
सापि भयार्ता क्रोशंती काशिपतेस्तस्यांतःपुरं प्रविवेश
ती कृत्या घाबरून ओरडत काशीच्या राजाच्या अंतःपुरात शिरली.
सुदर्शनोऽपि तां वाराणसीं पुरीं प्राप्य सभृत्यबलवाहनं पौंड्रकसुतं दंडपाणिं नामकाशिराजं बहुप्रासादहर्म्यमालिनीं पुरीं माहेश्वरीमपि भस्मावशेषां कृत्वा सकलदेवमहर्षिभिः पूज्यमानः पुनरेव द्वारवत्यां कृष्णहस्तं सुसौम्यं कल्पमिव आविवेश
सुदर्शनचक्राने वाराणसी नगरी गाठली आणि अनेक राजवाडे, प्रासाद असलेली ती माहेश्वरी नगरी, पौंड्रकाचा पुत्र दंडपाणी, त्याचे सेवक, सैन्य आणि वाहने सर्वांना भस्म केले. मग सर्व देव व ऋषी यांच्या पूजेने सन्मानित होऊन, ते सुदर्शनचक्र पुन्हा कृष्णाच्या कोमल हातात द्वारकेत परतले, जणू काही कल्पवृक्षातच विलीन झाले.