आगत्य वेष्टयामासुर्दिव्यभूषांबरस्रजः । मुनींद्रः स तु निश्चेष्टो बभूवाश्चर्यमोहितः
ते दिव्य दागिने, वस्त्रे आणि फुलांच्या माळांनी सजून आले आणि त्या महर्षींना चारही बाजूंनी वेढून धरले. तेव्हा तो ऋषी आश्चर्यचकित होऊन स्तब्ध झाला.
बालायास्तास्तदा सख्यश्चरणांबुकणैर्मुनिम् । निषिच्य बोधयामासुरूचुश्च कृपयान्विताः
त्या मुलीच्या मैत्रिणींनी, दयाळूपणाने, आपल्या पायातील पाण्याचे थेंब त्या ऋषीवर शिंपडले आणि त्यांना जागं करण्याचा प्रयत्न केला, तसेच त्यांच्याशी बोलू लागल्या.
मुनिवर्य महाभाग महायोगेश्वरेश्वर । त्वयैव परया भक्त्या भगवान्हरिरीश्वरः
हे श्रेष्ठ ऋषी, भाग्यवान, महान योगेश्वरांमध्ये श्रेष्ठ असणारे! तुझ्या अत्यंत भक्तीमुळेच भगवंत हरि, सर्वांचा स्वामी,
नूनमाराधितो देवो भक्तानां कामपूरकः । यदियंब्रह्मरुद्राद्यैर्देवैः सिद्धमुनीश्वरैः
आपल्या भक्तांची सर्व इच्छापूर्ती करणारा तो देव, नक्कीच तुझ्या उपासनेने प्रसन्न झाला आहे. कारण ही मुलगी, जिला ब्रह्मा, रुद्र आणि इतर देव, सिद्ध, आणि मोठे ऋषी सुद्धा सहज मिळवू शकत नाहीत,
महाभागवतैश्चान्यैर्दुर्दर्शा दुर्गमापि च । अत्यद्भुतवयोरूपमोहिनी हरिवल्लभा
इतर महान भक्तांसाठीही दुर्मिळ आणि अवघड असलेली, विलक्षण आणि मोहक रूप असलेली, श्रीहरीची प्रिय अशी ही मुलगी,
केनाप्यचिंत्य भाग्येन तवदृष्टिपथं गता । उत्तिष्ठोत्तिष्ठ विप्रर्षे धैर्यमालंब्य सत्वरम्
कुठल्या तरी अद्भुत भाग्यामुळे तुझ्या नजरेसमोर आली आहे. उठ, उठ, हे श्रेष्ठ ऋषी, धैर्य धर आणि त्वरेने सावर.
एनां प्रदक्षिणीकृत्य नमस्कुरु पुनःपुनः । किं न पश्यसि चार्वंगीमत्यंतव्याकुलामिव
हिला प्रदक्षिणा घाल आणि वारंवार वंदन कर. तुला दिसत नाही का, ही सुंदर मुलगी जणू काही फारच अस्वस्थ झाली आहे.
अस्मिन्नेव क्षणे नूनमंतर्धानं गमिष्यति । नानया सह संलापः कथंचित्ते भविष्यति
या क्षणातच ती नक्की अदृश्य होईल; तिच्याशी बोलण्याची संधी मिळणार नाही.
दर्शनं च पुनर्नास्याः प्राप्स्यसि ब्रह्मवित्तम । किंतु वृंदावने कापि भात्यशोकलता शुभा
आणि पुन्हा तुला तिचे दर्शन मिळणार नाही, हे ब्रह्मज्ञान असणाऱ्या ऋषी. पण वृंदावनात एक शुभ अशोकलता आहे,
सर्वकालेऽपि पुष्पाढ्या सर्वदिग्व्यापि सौरभा । गोवर्द्धनाददूरेण कुसुमाख्यसरस्तटे
ती नेहमी फुलांनी बहरलेली असते, तिचा सुगंध सर्व दिशांना पसरतो, गोवर्धनाजवळ, कुसुम नावाच्या सरोवराच्या काठी ती आहे.
तन्मूले ह्यर्द्धरात्रे च द्रक्ष्यस्यस्मानशेषतः । श्रुत्वैवं वचनं तासां स्नेहविह्वलचेतसाम्
त्या लतेच्या मुळाशी, मध्यरात्री, तू आम्हा सर्वांचे दर्शन घेऊ शकशील. अशा प्रेमाने भरलेल्या त्यांच्या बोलण्याने
यावत्प्रदक्षिणीकृत्य प्रणमेद्दंडवन्मुनिः । मुहूर्त्तद्वितयं बालां नानानिर्माणशोभनाम्
तो ऋषी प्रदक्षिणा घालून दंडवत घालत असतानाच, दोन क्षणांसाठी ती मुलगी, विविध रूपांनी शोभून, तिथेच उभी राहिली.
आहूय भानुं प्रोवाच नारदः सर्वशोभनाम् । एवं प्रभावा बालेयं न साध्या दैवतैरपि
नंतर नारदांनी तेजस्वी सूर्याला बोलावून सांगितले, 'ही मुलगी इतकी सामर्थ्यवान आहे की, तिला देवतांसुद्धा सहज मिळवू शकत नाहीत.'
किंतु यद्गृहमेतस्याः पदचिह्नविभूषितम् । तत्र नारायणो देवः स्वयं वसति माधवः
पण ज्या घरात तिच्या पावलांचे चिन्ह आहेत, तिथेच भगवान नारायण, माधव स्वतः वास करतात.
लक्ष्मीश्च वसते नित्यं सर्वाभिः सर्वसिद्धिभिः । अद्य एनां वरारोहां सर्वाभरणभूषणाम्
आणि लक्ष्मी सुद्धा सर्व सिद्धी आणि ऐश्वर्यासह तिथे कायम वास करते. आज, हे श्रेष्ठ, या सर्व अलंकारांनी सजलेल्या या उत्तम कन्येचे, देवीसारखे, तुझ्या घरी काळजीपूर्वक रक्षण कर.
देवीमिव परां गेहे रक्ष यत्नेन सत्तम । इत्युक्त्वा मनसैवैनां महाभागवतोत्तमः
असे सांगून, तो महान भक्त, तिचे रूप मनात आठवत, घनदाट जंगलात गेला.
तद्रूपमेव संस्मृत्य प्रविष्टो गहनं वनम् । अशोकलतिकामूलमासाद्य मुनिसत्तमः
तो श्रेष्ठ ऋषी, अशोकलतेच्या मुळाशी पोहोचून, त्या देवीच्या येण्याची रात्री वाट पाहू लागला.
प्रतीक्षमाणो देवीं तां तत्रैवागमनं निशि । स्थितोऽत्र प्रेमविकलश्चिंतयन्कृष्णवल्लभाम्
तो तिथेच राहिला, प्रेमाने व्याकुळ मनाने, कृष्णाच्या प्रियेला आठवत.
अथ मध्यनिशाभागे युवत्यः परमाद्भुताः । पूर्वं दृष्ट्वास्तथान्याश्च विचित्राभरणस्रजः
मध्यरात्रीच्या सुमारास काही अद्भुत तरुणी तेथे आल्या, त्यातील काही आधी पाहिलेल्या होत्या आणि काही नवीन होत्या, सगळ्यांनी सुंदर दागिने आणि हार घातले होते.
दृष्ट्वा मनसि संभ्रांतो दंडवत्पतितो भुवि । परिवार्य मुनिं सर्वास्ताः प्रविविशुः शुभाः
त्यांना पाहून त्याच्या मनात गोंधळ उडाला; तो जमिनीवर वाकून नमस्कार करत पडला, आणि त्या सर्व शुभ स्त्रिया त्या ऋषीला वेढून आत गेल्या.
प्रष्टुकामोऽपि स मुनिः किंचित्स्वाभिमतं प्रियम् । नाशकत्प्रेमलावण्यप्रियभाषाप्रधर्षितः
त्या ऋषीला आपल्या मनात काही विचारायचे होते, पण त्यांच्या प्रेमळ सौंदर्याने आणि मधुर बोलण्याने तो काहीच बोलू शकला नाही.
अथागता मुनिश्रेष्ठं कृतांजलिमवस्थितम् । भक्तिभारानतग्रीवं सविस्मयं ससंभ्रमम्
तेव्हा त्यातील एकजण, हात जोडून, भक्तीने मान खाली घालून, आश्चर्य आणि गोंधळाने भरलेली, त्या श्रेष्ठ ऋषीकडे आली.
सुविनीततमं प्राह तत्रैव करुणान्विता । अशोकमालिनी नाम्ना अशोकवनदेवता
ती अत्यंत नम्रतेने आणि करुणेने तेथे बोलली; तिचे नाव अशोकमालिनी होते, ती अशोकवनाची देवी होती.
अशोकमालिन्युवाच। अशोककलिकायां तु वसाम्यस्यां महामुने । रक्तांबरधरा नित्यं रक्तमालानुलेपना
अशोकमालिनी म्हणाली: या अशोकवनात, हे महर्षे, मी राहते; मी नेहमी लाल वस्त्र, लाल माळा आणि लाल उटणे लावते.
रक्तसिंदूरकलिका रक्तोत्पलवतंसिनी । रक्तमाणिक्यकेयूर मुकुटादिविभूषिता
लाल सिंदूराच्या कळ्या, लाल कमळाच्या मुकुटाने, लाल माणिक्यांच्या कंगणांनी आणि रत्नजडीत मुकुटाने मी सजलेली असते.
एकदा प्रियया सार्द्धं विहरंत्यो मधूत्सवे । तत्रैव मिलिता गोपबालिकाश्चित्रवाससः
एकदा वसंतोत्सवात, माझ्या प्रियेसोबत विहार करत असताना, आम्ही तिथे सुंदर वस्त्र घातलेल्या गोपबाळींना भेटलो.
अहं चाशोकमालाभिर्गोपवेषधरं हरिम् । रमारूपाश्च ताः सर्वा भक्त्या सम्यगपूजयम्
मी अशोकमाळांनी गोंधळलेल्या हरीचे, जो गवळणाचा वेष घेतला होता, भक्तीने पूजन केले, आणि त्या सर्व स्त्रिया, लक्ष्मीप्रमाणे तेजस्वी, त्याचे भक्तीने पूजन करीत होत्या.
ततः प्रभृति चैतासां मध्ये तिष्ठामि सर्वदा । भूषाभिर्विविधाभिश्च तोषयित्वा रमापतिम्
त्या वेळेपासून मी नेहमी त्यांच्यातच राहते, विविध अलंकारांनी लक्ष्मीपतीला आनंदी करते.
परात्परमहं सर्वं विजानामीह सर्वतः । गोगोपगोपिकादीनां रहस्यं चापि वेद्म्यहम्
इथे जे काही आहे, श्रेष्ठ ते सामान्य, ते मला सर्व माहिती आहे; गायी, गोप, आणि गोपिकांचे रहस्यही मला ठाऊक आहे.
तव जिज्ञासितं सर्वं हृदि प्रत्यभिभाषितम् । तां देवीमद्भुताकारामद्भुतानंददायिनीम्
तू जे काही विचारलेस, ते सर्व तुझ्या हृदयात सांगितले गेले आहे; ती देवी, अद्भुत रूपाची आणि अद्भुत आनंद देणारी—