वैनतयस्तु संक्रुद्धः पक्षपातेन वीर्यवान् । पातयामास तान्देवान्पलालानीव मारुतः
रागाने पेटलेल्या आणि बलाढ्य असलेल्या गरुडाने पक्षपाताने त्या देवांना वाऱ्याने गवताच्या काड्या उडवाव्यात तसे खाली पाडले.
ततः क्रुद्धः सहस्राक्षो देवानामीश्वरः प्रभुः । मुमोच सहसा दीप्तं वज्रं कृष्णजिघांसया
मग संतप्त झालेला इंद्र, देवांचा स्वामी, कृष्णाचा वध करण्याच्या उद्देशाने अचानक तेजस्वी वज्र फेकला.
जग्राह कृष्णस्तं वज्रं हस्तेनैकेन लीलया । ततो भीतः सहस्राक्षो नागेंद्रादवरुह्य सः
कृष्णाने एकाच हाताने सहजतेने तो वज्र पकडला. ते पाहून इंद्र घाबरून ऐरावतावरून खाली उतरला.
प्रांजलिः पुरतः स्थित्वा नमस्कृत्वा जनार्दनम् । प्राह गद्गदया वाचा स्तुत्वा स्तुतिभिरेव च १०० 6.249.
इंद्राने हात जोडून जनार्दनासमोर उभा राहून वंदन केले आणि गदगदलेल्या आवाजात स्तुती करत त्याचे गुणगान केले.
इंद्र उवाच- देवयोग्यमिदं कृष्ण पारिजातं त्वया पुरा । दत्तो मम सुराणां च कथं स्थास्यति मानुषे
इंद्र म्हणाला — कृष्णा, हा पारिजात देवांसाठी योग्य आहे. तू तो पूर्वी मला आणि देवांना दिला होतास. मग तो माणसांमध्ये कसा राहू शकेल?
महादेव उवाच- ततः प्रोवाच भगवान्सहस्राक्षमुपस्थितम् । शच्यावमानिता सत्या तव गेहे सुरेश्वर
महादेव म्हणाले — त्यानंतर भगवंताने समोर आलेल्या सहस्रनेत्र इंद्राला सांगितले, 'तुझ्या घरी शचीने सत्यभामेचा अपमान केला.'
अदत्त्वा पारिजातानि सत्यायै सा पुलोमजा । स्वयमेव स्वशिरसि धारयामास ते प्रिया
पुलोमाची कन्या शचीने सत्यभामेला पारिजाताची फुले न देता, ती फुले स्वतःच्या डोक्यावर घातली — तीच तुझी प्रिय आहे.
अस्या निमित्तं देवेंद्र पारिजातो हृतो मया । अस्यै प्रतिश्रुतं दातुं मया सुरगणेश्वर
देवेंद्र, या कारणासाठी मी पारिजात घेतला आहे. मी तिला तो देण्याचे वचन दिले आहे, हे देवांचा अधिपती.
तव गेहे पारिजातं स्थापयामीति वासव । तस्मादद्य न दातव्यः पारिजातः सुरेश्वर
वासव, मी तुझ्या घरी पारिजात ठेवीन. म्हणून आज पारिजात द्यायचा नाही, हे देवांचा राजा.
देवतानां हितार्थाय प्रापयिष्यामि भूतले । तावत्तिष्ठतु देवेंद्र पारिजातो ममालये
देवतांच्या हितासाठी मी तो पृथ्वीवर पाठवीन. तोपर्यंत, देवेंद्र, पारिजात माझ्या घरीच राहू दे.
मयि स्वर्गं गते शक्र गृहाण त्वं यथेच्छया । महादेव उवाच- एवमुक्त्वा यदुश्रेष्ठस्तस्मै वज्रं ददौ स्वयम्
शक्रा, मी स्वर्गात गेल्यावर तुला पाहिजे तसा तो घे. महादेव म्हणाले — असे म्हणून यदुकुळातील श्रेष्ठ कृष्णाने स्वतः त्याला वज्र दिला.
एवमस्त्विति गोविंदं नमस्कृत्य स वज्रभृत् । प्रययौ स्वपुरं दिव्यं सह देवगणैर्वृतः
'तसेच होवो' असे म्हणून, गोविंदाला वंदन करून वज्रधारी इंद्र देवांच्या समूहासह आपल्या दिव्य नगरीत गेला.
कृष्णोऽपि सत्यया देव्या गरुडोपरि संस्थितः । संस्तूयमानो मुनिभिर्द्वारवत्यां विवेश ह
कृष्णही सत्यभामा देवीसह गरुडावर बसून, ऋषींकडून स्तुती ऐकत द्वारकेत गेला.
सत्यया निकटे स्थाप्य पारिजातं सुरद्रुमम् । रमयामास भार्याभिः सर्वाभिः सर्वगो हरिः
सत्यभामेच्या जवळ पारिजाताचा दिव्य वृक्ष ठेवून, सर्वव्यापी हरिने आपल्या सर्व पत्नींस आनंद दिला.
निशासु तासां सर्वासां गृहेषु मधुसूदनः । विश्वरूपधरः श्रीमानुवास स सुखप्रदः
त्या सर्वांच्या घरी, रात्रीच्या वेळी, मधुसूदन विश्वरूप धारण करून, श्रीमंत आणि सुख देणारा राहिला.
इति श्रीपाद्मे महापुराणे पंचपंचाशत्साहस्र्यां संहितायामुत्तरखंडे । उमामहेश्वरसंवादे श्रीकृष्णचरिते श्रीवासुदेवविवाहकथनं नामैकोनपंचाशदधिकद्विशततमोऽध्यायः
अशा प्रकारे, श्रीपद्म महापुराणाच्या उत्तरखंडातील, पंचपंचाशत्सहस्त्र संहितेत, उमामहेश्वर संवादात, श्रीकृष्णचरित्रात, 'श्रीवासुदेव विवाहकथन' नावाचा दोनशेएकावन्नावा अध्याय संपला.
श्रीरुद्र उवाच- अथ पौंड्रक वासुदेवः काशिराजो वाराणस्यां विविक्ते द्वादशवर्षं महेशमर्च्चयन्निराहारः पंचाक्षरं जजाप
श्रीरुद्र म्हणाले — मग पौंड्रक वासुदेव, काशीचा राजा, वाराणसीत एकांतात बारा वर्षे उपवास करत महेशाची पूजा करीत, पाच अक्षरी मंत्र जपत होता.
पौरश्चरणकाले शंकरं स्वनेत्रकमलेन पूजयामास
त्या तपस्येच्या काळात, त्याने आपल्या डोळ्याच्या कमळाने शंकराची पूजा केली.
ततः शूलपाणिरुमापतिः प्रसन्नो वरं वृणीष्वेति तमाह
मग त्रिशूलधारी उमापती प्रसन्न होऊन त्याला म्हणाले, 'वर माग.'
असौ पंचवक्त्रंसर्वभूतपतिं शिवं प्रसन्नं वरद मम वासुदेवसमानरूपं प्रयच्छेत्युवाच
त्याने म्हटले, 'हे प्रसन्न, वरद, पंचमुख, सर्व भूतांचे स्वामी शंकरा, मला वासुदेवासारखे रूप दे.'
शिवस्तस्मै शंख चक्र गदा पद्मयुत चतुर्भुजं पुंडरीकदलनिभलोचनं वासुदेवसमानकिरीट। ललित कुंतलं पीतवस्त्रकौस्तुभाभरणादि चिह्नान्यपि मह्यं देहीति याचितः शिवः सर्वमपि तस्मै प्रददौ
शंकराने त्याला शंख, चक्र, गदा, कमळ असलेल्या चार भुजा, कमळासारखी डोळे, वासुदेवासारखा मुकुट, सुंदर केस, पिवळे वस्त्र, कौस्तुभ मणी आणि इतर सर्व चिन्हे दिली.
स तु वासुदेवोऽहमिति सर्वलोकान्मोहयामास
मग त्याने 'मीच वासुदेव आहे' असे सांगून सर्व लोकांना भ्रमित केले.
कदाचित्स्वर्गतः मदबलोत्कटं तं काशिपतिं नारदोऽभ्येत्य वसुदेवसुतमजित्वा वासुदेवत्वं न विद्यते इत्युवाच
एकदा नारदांनी स्वर्गात असलेल्या काशीच्या बलाढ्य राजाकडे जाऊन सांगितले, "वसुदेवाचा पुत्र असलेल्या कृष्णाला न जिंकता, वासुदेवपद मिळवता येत नाही."
स तु तस्मिन्नेव क्षणे गरुडपताकायुतरूपं रथमारोप्य चतुरंगाक्षौहिणीबलेन द्वारकामवाप
त्या क्षणीच काशीचा राजा गरुडध्वजांनी सजवलेल्या रथावर बसला, मोठ्या सैन्याच्या बळावर द्वारकेकडे निघाला.
तत्र पुरद्वारि स्वर्णयाने संस्थितो वासुदेवोऽहं युद्धार्थं संप्राप्तोस्मि मामजित्वात ववासुदेवत्वं नास्तीति दूतं प्रेषयामास
द्वारकेच्या फाटकाजवळ सोन्याच्या रथात उभा राहून त्याने वासुदेवाला दूत पाठवला आणि सांगितले, "मी युद्धासाठी आलो आहे; तू मला जिंकले नाहीस तर तुला वासुदेवपद मिळणार नाही."
विष्णुरपि तच्छ्रुत्वा वैनतेयमारुह्य पौंड्रकेण योद्धुं पुरद्वारि विनिष्क्रम्याक्षौहिणीबलेन स्यंदने समासीनं शंखचक्रगदापद्महस्तं पौंड्रकं ददर्श
विष्णूंनी हे ऐकून गरुडावर बसून द्वारकेच्या फाटकाजवळ गेले. तिथे त्यांनी पाहिले की पौंड्रक आपल्या सैन्यासह रथात बसला आहे आणि त्याच्या हातात शंख, चक्र, गदा आणि कमळ आहे.
कृष्णोऽथ शार्ङ्गमादाय संवर्ताग्निप्रभैर्बाणैस्तथाश्वगजपदातियुक्तं महदक्षौहिणीबलं मुहूर्तमात्रेण निःशेषं ददाह
मग कृष्णाने शार्ङ्ग धनुष्य उचलून, संहाराच्या अग्नीप्रमाणे जळणाऱ्या बाणांनी घोडे, हत्ती आणि पायदळ असलेले मोठे सैन्य क्षणात जाळून टाकले.
शरेणैकेन तस्य हस्तावसक्तशंखचक्रगदादिहेतीरपि लीलयैव चिच्छेद
एकाच बाणाने, कृष्णाने सहजपणे पौंड्रकाच्या हाताला जोडलेले शंख, चक्र, गदा आणि इतर शस्त्रे छेदून टाकली.
पवित्रेण सुदर्शनेन किरीटकुंडलयुतं तस्य शिरः कमलं छित्त्वा वाराणस्यामंतः पुरे निपातयामास
शुद्ध सुदर्शनचक्राने त्याचे मुकुट व कुंडले असलेले कमळासारखे डोके छाटून, ते वाराणसीच्या शहरात खाली पाडले.
तद्दृष्ट्वा सर्वे काशीनिवासिनः किमेतदित्याशंक्य विस्मिता बभूवुः
हे पाहून काशीचे सर्व लोक घाबरले, 'हे काय घडले?' असे म्हणत आश्चर्यचकित झाले.