नारायणो महादेवो ब्रह्मा तत्र चतुर्मुखः । वरुणश्च कुबेरश्च तथान्ये लोकपालकाः
त्या ठिकाणी नारायण, महादेव, चार मुखांचा ब्रह्मा, वरुण, कुबेर आणि इतर लोकपाल उपस्थित होते.
तत्रास्वाद्य हविः स्निग्धं वसिष्ठेन परिष्कृतम् । तत्र पुनर्हि विप्रेंद्राः क्षुधार्ताइव भोजनात्
वसिष्ठांनी तयार केलेली स्निग्ध हवि तेथे देवांनी चाखली, तरीही ते ब्राह्मणश्रेष्ठांनो, जेवणानंतरसुद्धा उपाशीच राहिले.
सर्वान्देवांश्च संतर्प्य हविषा करुणानिधिः । वसिष्ठप्रेरितः सर्वमिति कर्तव्यमाचरत्
त्या करुणेच्या सागराने सर्व देवांना हव्याने तृप्त करून, वसिष्ठांनी सांगितल्याप्रमाणे सर्व काही केले.
ब्राह्मणादानसंतुष्टा हविस्तुष्टाः सुरावराः । तृप्ताः सर्वे स्वकं भागं गृहीत्वा स्वालयं ययुः
ब्राह्मणांना दिलेल्या दानाने आणि हव्याने देवश्रेष्ठ आनंदले; सर्वांनी आपला वाटा घेऊन समाधानाने आपापल्या निवासस्थानी परतले.
ऋषिभ्यो होतृमुख्येभ्यः प्रादाद्राज्यं चतुर्दिशम् । संतुष्टास्ते द्विजाराममाशीर्भिरददुः शुभम्
त्याने ऋषी आणि मुख्य याजकांना राज्याच्या चारही दिशा दिल्या; ते सर्व संतुष्ट होऊन राजाला शुभाशीर्वाद दिले.
पूर्णाहुतिं ततः कृत्वा वसिष्ठः प्राह सुस्त्रियः । वर्धापयंतु भूमीशं यागपूर्तिकरं परम्
पूर्णाहुती दिल्यावर वसिष्ठांनी त्या श्रेष्ठ स्त्रियांना सांगितले, "राजाला, जो यज्ञ आणि दानात श्रेष्ठ आहे, त्याचा सन्मान करा."
तद्वाक्यं ताः स्त्रियः श्रुत्वा लाजैरवाकिरन्मुदा । लावण्यजितकंदर्पं महामणिविभूषितम्
त्या वचन ऐकून स्त्रिया आनंदाने, सौंदर्यात मदनालाही हरवणाऱ्या आणि मोठ्या रत्नांनी सजलेल्या राजावर लाजांचा वर्षाव करू लागल्या.
ततोऽवभृथस्नानार्थं प्रेरयामास भूमिपम् । ययौ रामः सहस्वीयैः सरयूतीरमुत्तमम्
मग, अवभृथस्नानासाठी राजाला पाठवले; राम आपल्या राणीसह उत्तम सरयूच्या काठी गेला.
अनेकराजकोटीभिः परीतः पादचारिभिः । जगाम स सरिच्छ्रेष्ठां पक्षिवृंदसमाकुलाम्
अनेक राजा आणि पायदळांनी वेढलेला तो, पक्ष्यांच्या थव्यांनी गजबजलेल्या त्या श्रेष्ठ नदीकडे गेला.
तारापतिरिव स्वाभिर्भार्याभिर्वृत उत्प्रभः । विरोचते तथा तद्वद्रामो राजगणैर्वृतः
जसा चंद्र आपल्या पत्नींसह तेजस्वी दिसतो, तसा राम राजांच्या सभेत उजळून निघाला.
तदुत्सवं समाज्ञाय ययुर्लोकास्त्वरायुताः । सीतापतिमुखालोकनिश्चलीभूतलोचनाः
तो उत्सव कळताच, लोकांच्या गर्दीने तिथे धाव घेतली; त्यांच्या नजरा सीतेच्या पतीवर स्थिर झाल्या.
राजेंद्रं सीतया साकं गच्छंतं सरितं प्रति । विलोक्य मुदिता लोकाश्चिरं दर्शनलालसाः
राजा सीतेसह नदीकडे जाताना पाहून, ज्यांना त्याच्या दर्शनाची फार दिवसांची आस होती, ते लोक आनंदले.
अनेक नटगंधर्वा गायंतो यश उज्ज्वलम् । अनुजग्मुर्महीशानं सर्वलोकनमस्कृतम्
अनेक नट, गंधर्व त्याची उज्ज्वल कीर्ती गात गात, सर्व लोकांनी पूजिलेल्या त्या भूमिपतीच्या मागे गेले.
नर्तक्यस्तत्र नृत्यंत्यः क्षोभयंत्यः पतेर्मनः । जलयंत्रैश्च सिंचंत्यो ययुः श्रीरामसेवनम्
तेथे नर्तकिणी नाचू लागल्या, राजाच्या मनाला आनंद देऊ लागल्या, आणि पाण्याच्या यंत्रांनी त्याला शिंपडू लागल्या, श्रीरामाची सेवा करण्यासाठी गेल्या.
महाराजं विलिपंत्यो हरिद्रा कुंकुमादिभिः । परस्परं प्रलिपंत्यो मुदं प्रापुर्महत्तराम्
त्या मोठ्या राजाला हळद, कुंकू इत्यादींनी अंगाला लावू लागल्या; एकमेकींना लावताना त्यांचा आनंद अधिकच वाढला.
कुचयुग्मोपरिन्यस्तमुक्ताहारसुशोभिताः । श्रवणद्वंद्वसंमृष्टस्वर्णकुंडललक्षिताः
ज्यांच्या उरःस्थळी मोत्यांच्या माळा शोभत होत्या, आणि दोन्ही कानात सोन्याची कुंडले झळकत होती, त्या स्त्रिया तेजस्वी दिसत होत्या.
अनेकनरनारीभिः संकीर्णं मार्गमाचरन् । यथावत्सरितं प्राप शिवपुण्यजलाप्लुताम्
अनेक पुरुष आणि स्त्रियांनी भरलेल्या रस्त्याने जात, तो योग्य रीतीने शिवपावन जलाने पवित्र झालेल्या नदीवर पोहोचला.
तत्र गत्वा स वैदेह्या रामः कमललोचनः । प्रविवेश जलं पुण्यं वसिष्ठादिभिरन्वितः
तेथे वैदेहीसमवेत कमलनयन राम वसिष्ठ व इतरांसह त्या पवित्र पाण्यात उतरला.
अनुप्रविविशुः सर्वे राजानो जनतास्तथा । तत्पादरजसा पूतजलं लोकैकवंदितम्
सर्व राजे आणि लोकही त्याच्याप्रमाणे, त्याच्या पादरजाने पावन झालेल्या आणि सर्व जगाने वंदिलेल्या पाण्यात उतरले.
परस्परं प्रसिंचंतो जलयंत्रैर्मनोरमैः । सुशोणनयनाः सर्वे हर्षं प्रापुर्मनोधिकम्
मनमोहक पाण्याच्या यंत्रांनी एकमेकांना शिंपडत, सर्वांच्या डोळ्यांत आनंदाने लालिमा आली आणि त्यांना मनापेक्षा जास्त आनंद मिळाला.
स रामः सीतया सार्धं चिरं पुण्यजलप्लवे । क्रीडित्वा जलकल्लोलैर्निरगाद्धर्मसंयुतः
राम आणि सीता दोघे मिळून त्या पवित्र पाण्यात खूप वेळ खेळले, पाण्याच्या लाटांमध्ये आनंद घेतला आणि मग धर्माचा आधार घेत तेथून निघून गेले.
दुकूलवासाः सकिरीटकुंडलः केयूरशोभावरकंकणान्वितः । कंदर्पकोटिश्रियमुद्वहन्नृपो राजाग्र्यवर्यैरुपसंस्तुतो बभौ
तो राजा सुंदर वस्त्र घालून, मुकुट आणि कुंडले घालून, हातात कंकण व केयूरांनी शोभून, कोट्यवधी कामदेवांपेक्षा अधिक तेजस्वी दिसत होता. श्रेष्ठ राजांनी त्याचे कौतुक केले आणि तो फारच तेजस्वी वाटत होता.
सयागयूपं वरवर्णशोभितं कृत्वा सरित्तीरवरे महामनाः । त्रैलोक्यलोकश्रियमाप ह्यद्भुतामन्यैर्दुरापां नृपतिर्भुजैर्निजैः
त्या राजाने नदीच्या सुंदर काठी रंगीबेरंगी यज्ञस्तंभ उभारला आणि आपल्या सामर्थ्याने इतरांना कठीण वाटणारी, तीनही लोकांची अद्भुत कीर्ती मिळवली.
एवं जनकपुत्र्यासौ हयमेधत्रयं चरन् । त्रैलोक्ये कीर्तिमतुलां प्राप देवैः सुदुर्लभाम्
जनककन्येसोबत तीन अश्वमेध यज्ञ करून, त्याने तीनही लोकांत देवांनाही दुर्लभ अशी अतुल कीर्ती मिळवली.
एवं ते वर्णितं तात यत्पृष्टो रामसत्कथाम् । विस्तृतः कथितो मेधो भूयः किं पृच्छसे द्विज
माझ्या प्रिय, तू विचारलेल्या रामाच्या पुण्यकथांचे मी सविस्तर वर्णन केले. मेधाने ही कथा पूर्ण सांगितली आहे, अजून काय विचारायचे आहेस, द्विजा?
यः शृणोति हरेर्भक्त्या रामचंद्रस्य सन्मखम् । ब्रह्महत्यां क्षणात्तीर्त्वा ब्रह्मशाश्वतमाप्नुयात्
जो कोणी भक्तीने हरिरूप रामचंद्राच्या या पुण्य यज्ञाचे श्रवण करतो, तो ब्रह्महत्येचे पाप क्षणात पार करून शाश्वत ब्रह्म प्राप्त करतो.
अपुत्रो लभते पुत्रान्निर्धनो धनमाप्नुयात् । रोगार्तो मुच्यते रोगाद्बद्धो मुच्येत बंधनात्
ज्याला मूल नाही त्याला मुले मिळतात, गरीबाला धन मिळते, आजारी माणूस रोगमुक्त होतो आणि कैदेत असलेला सुटका मिळवतो.
यत्कथाश्रवणाद्दुष्टः श्वपचोऽपि परं पदम् । प्राप्नोति किमु विप्राग्र्यो रामभक्तिपरायणः
या कथेला ऐकून अगदी दुष्ट आणि अस्पृश्य माणसालाही परमपद मिळते, मग रामभक्त श्रेष्ठ ब्राह्मणाला काय कमी?
रामं स्मृत्वा महाभागं पापिनः परमं पदम् । प्राप्नुयुः परमं स्वर्गं शक्रदेवादिदुर्लभम्
महाभाग रामाचे स्मरण करून पापी माणसाही परमपद, म्हणजेच इंद्रादिक देवांनाही दुर्लभ असे श्रेष्ठ स्वर्ग, सहज मिळवतो.
ते धन्या मानवा लोके ये स्मरंति रघूत्तमम् । ते क्षणात्संसृतिं तीर्त्वा गच्छंति सुखमव्ययम्
या जगात जे लोक रघुकुलातील श्रेष्ठ रामाचे स्मरण करतात, ते खरेच धन्य. ते क्षणात संसारसागर पार करून अखंड सुखाला पोहोचतात.