दंतयोश्चरणौ धृत्वा रुरोह गजमस्तके । मुकुटं शतधा कृत्वा कवचं तु सहस्रधा
हत्तीच्या दातांना पायांनी धरून तो त्याच्या डोक्यावर चढला. त्याने मुकुट शंभर तुकड्यांत आणि कवच हजार तुकड्यांत फोडले.
केशेष्वाकृष्य सेनान्यं पातयामास भूतले । पातितः स गजोपस्थात्सेनानीः कुपितः पुनः
त्याने सेनापतीला केसांनी ओढून जमिनीवर फेकले. हत्तीच्या पाठीवरून खाली पडलेला सेनापती पुन्हा संतापून उभा राहिला.
हृदये ताडयामास मुष्टिना वज्रमुष्टिना । स आहतो मुष्टिभिस्तु क्षुरप्रान्निशिताञ्छरान्
त्याने वज्रासारख्या मुठीने त्याच्या हृदयावर घाव घातला. त्या मुठीच्या आघाताने तो पटकन तीक्ष्ण, धारदार बाण सोडू लागला.
मुमोच हृदये क्षिप्रं कुंडलीकृतधन्ववान् । स रराज रणोपांते कुंडलीकृत चापवान्
त्याने ते बाण पटकन त्याच्या हृदयावर सोडले, धनुष्य वळवून धरले होते. रणाच्या कडेला तो कुंडलासारख्या वळलेल्या धनुष्याने तेजस्वी दिसत होता.
शिरस्त्रं कवचं बिभ्रदभेद्यं शरकोटिभिः । स विद्धः सायकैस्तीक्ष्णैस्तं हंतुं खड्गमाददे
अभेद्य शिरस्त्राण आणि कवच घातलेला तो, धारदार बाणांनी छिन्नभिन्न झाला तरी, शत्रूला मारण्यासाठी तलवार उचलतो.
दशन्रोषात्स्वदशनान्निःश्वसन्नुच्छ्वसन्मुहुः । खड्गहस्तं समायांतं शूरं सेनापतिं लवः
रागाने दात दाखवत, वारंवार जोरजोराने श्वास घेत, तलवार हातात घेऊन तो शूर सेनापती लवाजवळ आला.
चिच्छेद भुजमध्यं तु स खड्गः पाणिरापतत् । छिन्नं खड्गधरं हस्तं वीक्ष्य कोपाच्चमूपतिः
त्या तलवारीने त्याचा हात मधूनच छाटला, आणि तलवार धरलेला हात खाली पडला; आपला छाटलेला हात पाहून सेनापती अधिकच संतापला.
वामेन गदया हंतुं प्रचक्राम भुजेन तम् । सोऽपि च्छिन्नो भुजस्तस्य सांगदस्तीक्ष्णसायकैः
मग डाव्या हाताने गदा घेऊन त्याने लवावर वार करण्याचा प्रयत्न केला; पण ती गदा घातलेला हातही धारदार बाणांनी छाटला गेला.
तदा प्रकुपितो वीरः पादाभ्यामहनल्लवम् । लवः पादाहतस्तस्य न चचाल रणांगणे
मग संतप्त योद्ध्याने पायाने लवाला मारले; पण पायाने मारले तरी लव रणांगणात हलला नाही.
स्रजाहतो द्विप इव चरणच्छेदनं व्यधात् । तदापि तं मौलिनासौ प्रहर्तुमुपचक्रमे
माळेने हत्तीला मारल्यासारखे त्याने त्याचे पाय छाटले; तरीही तो मुकुटाने लवावर वार करण्याचा प्रयत्न करू लागला.
तदा लवश्चमूनाथं मन्यमानोऽधिपौरुषम् । करवालं समादाय करे कालानलोपमम्
मग लवाने सेनापतीला अत्यंत पराक्रमी मानून, हातात काळाच्या ज्वाळेसारखी तेजस्वी तलवार घेतली.
अच्छिनच्छिर एतस्य महामुकुटशोभितम् । हाहाकारो महानासीच्चमूनाथे निपातिते
त्याने मोठ्या मुकुटाने शोभलेले त्याचे डोके छाटले; सेनापती पडल्यावर मोठा 'हाय हाय' असा आक्रोश झाला.
सैनिकाः परिसंक्रुद्धा लवं हंतुं समागताः । लवस्तान्स्वशराघातैः पलायनपरान्व्यधात्
सैन्यातील सैनिक रागाने एकत्र येऊन लवाला मारण्यासाठी धावले; पण लवाने आपल्या बाणांच्या प्रहाराने त्यांना पळवून लावले.
छिन्नाभिन्नांगकाः केचिद्गता केचिद्रणांगणात् । स निवार्याखिलान्योधान्विजगाह चमूं मुदा
काहींचे अंग छाटलेले, काहींचे मोडलेले, असे काही रणांगणातून निघून गेले; लवाने सर्व योद्ध्यांना रोखून, आनंदाने सैन्यात प्रवेश केला.
वाराह इव निःश्वस्य प्रलये सुमहार्णवम् । गजा भिन्ना द्विधा जाता मौक्तिकैः पूरिता मही
जणू महाप्रलयाच्या समुद्रात वारा घेत असलेल्या वराहासारखे, हत्ती दोन भागात फाटले, आणि पृथ्वी मोत्यांनी भरली गेली.
दुर्गमाभूद्भटाग्र्याणां पर्वतैर्व्यापृता यथा । अश्वाः कनकपल्याणा रुचिरारत्नराजिताः
जणू पर्वतांनी व्यापलेली असल्यासारखी भूमी शूर योद्ध्यांसाठी अगम्य झाली; सोन्याच्या लगामांनी आणि सुंदर रत्नांनी सजलेले घोडे.
अपतन्रुधिराप्लुष्टे ह्रदे बल सुशोभिताः । रथिनः करमध्यस्थ धनुर्दंडसुशोभिनः
रक्ताने भरलेल्या सरोवरात सैन्य पडलेले, आणि ते तेजाने चमकत होते; हातात धनुष्य धरलेले रथी तेजस्वी दिसत होते.
रथोपस्थे निपतिताः स्वर्गगा इव वै सुराः । संदष्टौष्ठपुटा वक्त्र भ्रमल्लक्ष्मीविलक्षिताः
रथाच्या आसनावर पडलेले, जणू स्वर्गात जाणारे देवच; ओठ दातांनी घट्ट दाबलेले, चेहऱ्यावर फिरती लक्ष्मीची छाया.
पतितास्तत्र दृश्यंते वीरा रणविशारदाः । सुस्राव शोणितसरिद्धयमस्तककच्छपा
तेथे रणकौशल्य असलेले शूर योद्धे पडलेले दिसत होते; रक्ताच्या नद्यांमध्ये डोकी कासवांसारखी तरंगत होती.
महाप्रवाहललिता वैरिणां भयकारिका । केषांचिद्बाहविश्छिन्नाः केषां पादा विकर्तिता
मोठ्या प्रवाहात सुंदरपणे वाहणारे, शत्रूंना भीती वाटावी असे; काहींचे हात छाटलेले, काहींचे पाय कापलेले.
केषां कर्णाश्च नासाश्च केषां कवचकुंडले । एवं तु कदनं जातं सेनान्यां पतिते रणे
काहींचे कान आणि नाक छाटलेले, काहींचे कवच आणि कुंडले पडलेले; अशा प्रकारे सेनापती रणात पडल्यावर मोठा संहार झाला.
सर्वे निपतिता वीरा न केचिज्जीवितास्ततः । लवो जयं रणे प्राप्य वैरिवृंदं विजित्य च
सर्व शूर योद्धे पडले; त्यानंतर कोणीही जिवंत राहिला नाही. लवाने रणात विजय मिळवून, शत्रूंचा पराभव केला.
अन्यागमनशंकायां मनः कुर्वन्नवैक्षत । केचिदुर्वरिता युद्धाद्भाग्येन न रणे मृताः
काहींनी पुन्हा हल्ला होईल अशी शंका मनात ठेवून सतर्कपणे सर्वकाही पाहिलं; तर काही जण नशीबाने युद्धातून वाचले, रणभूमीत मृत्यू आलाच नाही.
शत्रुघ्नं सविधे जग्मुः शंसितुं वृत्तमद्भुतम् । गत्वा ते कथयामासुर्यथावृत्तं रणांगणे
ते सर्वजण जवळच असलेल्या शत्रुघ्नाकडे गेले आणि त्या अद्भुत घडलेल्या गोष्टी सांगण्यासाठी त्यांनी रणभूमीतील घडलेली सर्व हकीकत सांगितली.
कालजिन्निधनं बालाच्चित्रकारि रणोद्यमम् । तच्छ्रुत्वा विस्मयं प्राप्तः शत्रुघ्नस्तानुवाच ह
काळजितचा एका लहान मुलाने केलेला वध आणि त्या मुलाचा विलक्षण शौर्य ऐकून शत्रुघ्नाला मोठा आश्चर्य वाटला आणि तो त्यांना म्हणाला—
हसन्रोषाद्दशन्दंतान्बालग्राह हयं स्मरन् । रे वीराः किं मदोन्मत्ता यूयं किं वा छलग्रहाः
राग आणि हसत हसत, त्या मुलाने घोडा पकडल्याचं आठवत, दहा सोंडांचा शत्रुघ्न म्हणाला— 'अरे वीरांनो, तुम्ही गर्वाने वेडे झालात का, की काही फसवणूक करताय?''
किं वा वैकल्यमायातं कालजिन्मरणं कथम् । यः संख्ये वैरिवृंदानां दारुणः समितिंजयः
'किंवा काही कमतरता आली आहे का? काळजित कसा मरण पावला? तो तर युद्धात शत्रूंच्या सैन्याचा भीषण पराभव करणारा होता—'
तं कथं बालको जीयाद्यमस्यापि दुरासदम् । शत्रुघ्नवाक्यं संश्रुत्य वीराः प्रोचुरसृक्प्लुताः
'असा दुर्गम योद्धा एका लहान मुलाने कसा हरवला? शत्रुघ्नाचं बोलणं ऐकून, रक्ताने माखलेले वीर म्हणाले—'
नास्माकं मदमत्तादि न च्छलो न च देवनम् । कालजिन्मरणं सत्यं लवाज्जानीहि भूपते
'आमच्यात गर्व, फसवणूक किंवा भ्रम नाही; काळजितचा मृत्यू खरा आहे, राजन—हे लवाकडून जाणून घ्या.'
बलं च कृत्स्नं मथितं बालेनातुलशौंडिना । अतः परं तु यत्कार्यं ये प्रेष्या नृवरोत्तमाः
'त्या अतुलनीय शौर्य असलेल्या मुलाने संपूर्ण सैन्याचा पराभव केला; आता पुढे जे काही करायचं असेल, ते तुम्ही, श्रेष्ठ पुरुष, आम्हाला सांगा.'