पर्वतैः शिखरैश्चैव नगैर्द्विरदवर्ष्मभिः । वेगात्संताडयामास दारयन्सुरथं नखैः
डोंगरांच्या शिखरासारख्या वेगाने आणि हत्तीच्या ताकदीने, त्याने आपल्या नखांनी सुरथाला फाडू लागला.
तमप्याशु बबंधास्त्राद्रामसंज्ञात्सुदारुणात् । बद्धः कपिवरो मेने सुरथं रामसेवकम्
मग त्या भयंकर 'राम' नावाच्या अस्त्राने सुरथाने त्या श्रेष्ठ वानराला लगेच बांधून टाकले; बांधले गेल्यावरही सुग्रीवाने सुरथाला रामाचा सेवकच मानले.
गजो यथायसमयीं शृंखलां पादलंबिताम् । प्राप्य किंचिन्न वै कर्तुं शक्नोति स तथा ह्यभूत्
जसा हत्तीच्या पायाला साखळी बांधली की तो काहीच करू शकत नाही, तसाच तोही असहाय झाला.
जितं तेन महाराज्ञा सुरथेन सुपुत्रिणा । सर्वान्वीरान्रथे स्थाप्य ययौ स्वनगरं प्रति
त्या उत्तम पुत्र असलेल्या महाबली सुरथाने सर्व वीरांना जिंकले; त्यांना रथावर बसवून तो आपल्या नगराकडे निघाला.
गत्वा सभायां सुमहान्बद्धं मारुतिमब्रवीत् । स्मर श्रीरघुनाथं त्वं दयालुं भक्तपालकम्
सभेत पोहोचल्यावर, बलवान सुरथाने बांधलेल्या मारुतीला सांगितले, 'तू श्रीरघुनाथाचा, भक्तांचे रक्षण करणाऱ्या दयाळूचा, स्मरण कर.'
यथा त्वां बंधनात्सद्यो मोचयिष्यति सुष्ठुधीः । नान्यथायुतवर्षेण मोचयिष्यामि बंधनात्
'जसा तो तुला या बंधनातून लगेच सोडवेल, तसा मी तुला दुसऱ्या कोणत्याही प्रकारे, दहा हजार वर्षे झाली तरी, सोडवणार नाही.'
इत्युक्तमाकर्ण्य समीरजस्तदा । सुबद्धमात्मानमवेक्ष्य वीरान् । संमूर्च्छिताञ्छत्रुशराभिघात -। पीडायुतान्बंधनमुक्तये स्मरत्
हे शब्द ऐकून, वायुपुत्राने स्वतःला घट्ट बांधलेले पाहिले आणि सर्व वीर शत्रूंच्या बाणांनी जखमी होऊन बेशुद्ध पडलेले पाहिले; मग बंधनातून मुक्त होण्यासाठी त्याने स्मरण केले.
श्रीरामचंद्रं रघुवंशजातं सीतापतिं पंकजपत्रनेत्रम् । स्वमुक्तये बंधनतः कृपालुं सस्मार सर्वैः करणैर्विशोकैः
त्याने सर्व शुद्ध इंद्रियांनी, श्रीरामचंद्राचे—रघुकुळात जन्मलेले, सीतेचे स्वामी, कमळासारखी डोळे असलेले, दयाळू—बंधनातून स्वतःच्या मुक्तीसाठी स्मरण केले.
हनूमानुवाच। हा नाथ हा नरवरोत्तम हा दयालो । सीतापते रुचिरकुंतलशोभिवक्त्र । भक्तार्तिदाहक मनोहररूपधारिन् । मां बंधनात्सपदि मोचय मा विलंबम्
हनुमान म्हणाला: 'हाय नाथा! हाय नरश्रेष्ठा! हाय दयाळू! सीतेचे स्वामी, सुंदर कुरळ्या केसांनी शोभणारे तुझे मुख, भक्तांच्या दुःखाचा नाश करणारे, मनाला मोहून टाकणारे रूप धारण करणारा, मला या बंधनातून त्वरित सोडव, विलंब करू नको.'
संमोचितास्तु भवता गजपुंगवाद्याः । देवाश्च दानवकुलाग्नि सुदह्यमानाः । तत्सुंदरीशिरसिसंस्थितकेशबंधः । संमोचितस्तु करुणालय मां स्मरस्व
'तुझ्यामुळे गजमुख वगैरे श्रेष्ठ प्राणी मुक्त झाले; देव आणि दानवकुळ अग्नीने जळत असताना वाचले; सुंदर सीतेच्या मस्तकावर ज्या केसांचा गुंता आहे, तो तुझ्या कृपेने; दयेच्या सागर, मला आठव आणि मलाही मुक्त कर.'
त्वं यागकर्मनिरतोऽसि मुनीश्वरेंद्रै । र्धर्मं विचारयसि भूमिपतीड्यपाद । अत्राहमद्य सुरथेन विगाढपाश -। बद्धोस्मि मोचय महापुरुषाशु देव
'तू यज्ञकर्मात रमणारा, श्रेष्ठ मुनी आणि राजांनी पूजिला गेलेला, धर्माचे पालन करणारा, पृथ्वीच्या राजांनी वंदिला गेलेला आहेस; आज येथे मला सुरथाने घट्ट बांधले आहे—म्हणून, हे महापुरुषा, देवा, मला लवकर सोडव.'
नो मोचयस्यथ यदि स्मरणातिरेकात् । त्वं सर्वदेववरपूजितपादपद्म । लोको भवंतमिदमुल्लसितोऽहसिष्य -। त्तस्माद्विलंबमिह माचर मोचयाशु
'जर तू स्मरणाच्या सामर्थ्याने मला आता सोडवले नाहीस, सर्व देवांच्या वंदनीय पादुकांधारी, तर या जगात तुझ्यावर विश्वास राहणार नाही; म्हणून येथे विलंब करू नकोस, मला लवकर सोडव.'
इति श्रुत्वा जगन्नाथो रघुवीरः कृपानिधिः । भक्तं मोचयितुं प्रागात्पुष्पकेणाशुवेगिना
हे ऐकून, जगाचा नाथ, रघुवीर, दयेचा सागर, आपल्या भक्ताला सोडवण्यासाठी पुष्पक विमानाने वेगाने निघाला.
लक्ष्मणेनानुगेनाथ भरतेन सुशोभितम् । मुनिवृंदैर्व्यासमुख्यैः समेतं ददृशे कपिः
लक्ष्मण सोबत असून, भरताने शोभा आणलेला, व्यास व इतर ऋषींच्या समूहाने वेढलेला तो श्रीराम, मारुतीला दिसला.
तमागतं निजं नाथं वीक्ष्य भूपं समब्रवीत् । पश्य राजन्निजं मोक्तुमायातं कृपया हरिम्
आपला नाथ आलेला पाहून, मारुतीने राजाला सांगितले, 'राजा, पहा, हरि आपल्या भक्ताला सोडवण्यासाठी दयेने आला आहे.'
अनेके मोचिताः पूर्वं स्मरणात्सेवका निजाः । तथा मां पाशतो बद्धं संमोचयितुमागतः
'त्याच्या स्मरणाने पूर्वीही अनेक भक्त मुक्त झाले आहेत; त्याचप्रमाणे, या बंधनातून मला सोडवण्यासाठी तो आला आहे.'
श्रीरामभद्रमायांतं वीक्ष्यासौ सुरथः क्षणात् । नतीश्च शतशश्चक्रे भक्तिपूरपरिप्लुतः
श्रीरामभद्र येताना पाहून सुरथ क्षणातच शेकडो वेळा वाकला, त्याचं मन भक्तीने ओथंबून गेलं.
श्रीरामस्तं निजैर्दोर्भिः परिरेभे चतुर्भुजः । मूर्ध्नि सिंचन्नश्रुजलैर्हर्षाद्भक्तं स्वकं मुहुः
चार हात असलेले श्रीराम स्वतःच्या हातांनी त्याला घट्ट मिठी मारली, आणि आनंदाच्या अश्रूंनी आपला भक्ताचा डोकं पुन्हा पुन्हा ओलावलं.
उवाच धन्यदेहोऽसि महत्कर्म कृतं त्वया । कपीश्वरस्त्वया बद्धो हनूमान्सर्वतो बलः
तेव्हा श्रीराम म्हणाले, 'तुझं शरीर धन्य आहे; तू मोठं कार्य केलं आहेस. तुझ्यामुळे वानरांचा स्वामी, बलवान हनुमान बांधला गेला.'
श्रीरामः कपिवर्यं तं मोचयामास बंधनात् । मूर्छितांस्तान्भटान्सर्वान्वीक्ष्य दृष्ट्या स्वजीवयत्
श्रीरामांनी त्या श्रेष्ठ वानराला बंधनातून सोडलं आणि आपली दृष्टी टाकून सर्व बेशुद्ध पडलेल्या सैनिकांना पुन्हा जिवंत केलं.
ते मूर्च्छां तत्यजुर्दृष्टा रामेण सुरसेविना । उत्थिता ददृशुः श्रीमद्रामचंद्रं मनोरमम्
देवतांचे पूज्य असलेल्या रामांनी पाहिल्यावर ते सैनिक शुद्धीवर आले, उठले आणि सुंदर श्रीरामचंद्राचं दर्शन घेतलं.
प्रणतास्ते रघुपतिं तेन पृष्टा अनामयम् । सुखीभूता नृपं प्रोचुः सर्वं स्वकुशलं नृपाः
ते सर्व रघुपतीला वाकले, आणि त्याने विचारल्यावर, राजे सुखी होऊन म्हणाले, 'आमचं सर्व काही ठीक आहे.'
सुरथो वीक्ष्य रामं च कृपार्थं सेवकात्मनः । आगतं सकलं राज्यं सहयं सुमुदार्पयत्
आपल्या सेवकावर दया दाखवण्यासाठी आलेल्या रामाला पाहून, सुरथाने आपलं संपूर्ण राज्य आणि सर्व साथीदार अर्पण केले.
अनेकवरिवस्याभिः श्रीरामं समतोषयत् । कथयामास मेऽन्याय्यं कृतं ते क्षम राघव । श्रीरामस्तमुवाचाथ कृतं ते वाहरक्षणम्
अनेक प्रकारच्या सेवांनी त्याने श्रीरामाचं समाधान केलं आणि म्हणाला, 'राघव, मी काही चूक केलं असेल तर मला माफ कर.' तेव्हा श्रीराम म्हणाले, 'तू रक्षणकर्त्याचं कर्तव्य पार पाडलं आहेस.'
क्षत्त्रियाणामयं धर्मः स्वामिना सह युद्ध्यते । त्वया साधुकृतं कर्म रणे वीराः प्रतोषिताः
'क्षत्रियांचा धर्म हाच आहे की, आपल्या स्वामीसोबत युद्ध करावं. तू उत्तम कृत्य केलं आहेस; रणातील वीर समाधानी आहेत.'
इत्युक्तवंतं नृहरिं पूजयन्ससुतोऽभवत् । श्रीरामस्त्रिदिनं स्थित्वा ययौ तमनुमंत्र्य च
असं बोलून श्रीरामांनी त्या राजाचं पुत्रासारखं सन्मान केलं. तीन दिवस तिथे राहून, त्यांनी परवानगी घेऊन प्रस्थान केलं.
कामगेन विमानेन मुनिभिः सहितो महान् । तं दृष्ट्वा विस्मितास्तस्य कथाश्चक्रुर्मनोहराः
महान श्रीराम ऋषींसह इच्छेनुसार विमानातून निघाले. त्यांना पाहून सर्वजण आश्चर्यचकित झाले आणि त्यांच्या गोष्टी सांगू लागले.
चंपकं स्वपुरे स्थाप्य सुरथः क्षत्रियो बली । शत्रुघ्नेन समं यातुं मनश्चक्रे महाबलः
बलवान क्षत्रिय सुरथाने चंपकाला आपल्या नगरात राज्यावर बसवलं आणि शत्रुघ्नासोबत निघायचं ठरवलं.
शत्रुघ्नः स्वहयं प्राप्य भेरीनादानकारयत् । शंखनादान्बहुविधान्सर्वत्र समवादयत्
शत्रुघ्नाने स्वतःचा घोडा मिळवून ढोल वाजवायला सांगितले आणि सर्वत्र विविध प्रकारचे शंख वाजवले.
सुरथेन समं वीरो यज्ञवाहममूमुचत् । स बभ्रामापरान्देशान्न कोपि जगृहे बली
सुरथासोबत त्या वीराने यज्ञाचा घोडा सोडला. तो इतर देशांत फिरला, पण कुणीही त्याला पकडलं नाही.