तदस्त्रं मुक्तमालोक्य राजा वै सुरथो महान् । वारुणास्त्रेण शमयन्विव्याध शरकोटिभिः
ते शस्त्र सोडल्याचं पाहून, बलाढ्य सुरथ राजानं वारुण शस्त्रानं ते शांत केलं आणि बाणांच्या वर्षावानं हल्ला केला.
तदा तद्योगिनीदत्तमस्त्रं धनुषि संदधे । मोहनं सर्ववीराणां निद्राप्रापकमद्भुतम्
तेव्हा योगिनीने दिलेलं, सर्व वीरांना झोप आणणारं आणि अद्भुत असं मोहक शस्त्र त्यानं धनुष्याला लावलं.
तन्मोहनं महास्त्रं स वीक्ष्य राजा हरिंस्मरन् । जगाद शत्रुघ्नमयं सर्वशस्त्रास्त्रकोविदः
ते मोठं मोहक शस्त्र पाहून, राजा हरिचं स्मरण करत शत्रुघ्नाला, सर्व शस्त्रास्त्रांमध्ये निपुण असलेल्या, म्हणाला.
मोहितस्य मम श्रीमद्रामस्य स्मरणेन ह । नान्यन्मोहनमाभाति ममापि भयतापदम्
मी मोहून गेलो असलो तरी, श्रीरामाचं स्मरण केल्यावर मला दुसरं कोणतंच मोहक शस्त्र दिसत नाही, ना भीती किंवा त्रास वाटतो.
इत्युक्तवति वीरे तु मुमोच स महास्त्रकम् । तेन बाणेन संछिन्नं पपात रणमंडले
असं म्हणून त्या वीरानं मोठं शस्त्र सोडलं; त्या बाणानं काहीतरी छेदून रणांगणात पाडलं.
तन्मोहनं महास्त्रं तु निष्फलं वीक्ष्य भूमिपे । अत्यंतं विस्मयं प्राप्य बाणं धनुषि संदधे
ते मोठं मोहक शस्त्र निष्फळ झालेलं पाहून, राजा अत्यंत आश्चर्यचकित झाला आणि त्यानं पुन्हा धनुष्याला बाण लावला.
लवणो येन निहतो महासुरविमर्दनः । तं बाणं चाप आधत्त घोरं कान्त्यानलप्रभम्
लवणासुर, जो मोठ्या राक्षसांचा संहार करणारा होता, त्याला ज्या बाणानं मारलं होतं तोच भयंकर आणि अग्निप्रमाणे तेजस्वी बाण त्यानं धनुष्याला लावला.
तं वीक्ष्य राजा प्रोवाच बाणोऽयमसतां हृदि । लगते रामभक्तस्य संमुखेऽपि न भात्यसौ
तो बाण पाहून राजा म्हणाला, 'हा बाण दुष्टांच्या हृदयात घुसतो; पण रामभक्ताच्या समोर तो आपली शक्ती दाखवत नाही.'
इत्येवं भाषमाणं तु बाणेनानेन शत्रुहा । विव्याध हृदये क्षिप्रं वह्निज्वालासमप्रभम्
असं बोलत असतानाच, शत्रूंचा संहार करणाऱ्यानं त्या अग्निज्वाळेसारख्या तेजस्वी बाणानं त्याच्या हृदयावर झपाट्यानं वार केला.
तेन बाणेन दुःखार्तो महापीडासमन्वितः । रथोपस्थे क्षणं मूर्च्छामवाप परतापनः
त्या बाणामुळे दुःखाने व्याकुळ होऊन, मोठ्या वेदनेत सापडून, तो क्षणभर रथावर बेशुद्ध पडला.
स क्षणात्तां व्यथां तीर्त्वा जगाद रिपुमग्रतः । सहस्वैकं प्रहारं मे कुत्र यासि ममाग्रतः
त्या वेदना क्षणात पार करून, त्यानं शत्रूच्या समोर म्हटलं, 'माझा एक वार सहन कर; माझ्या समोरून कुठे जातोस?'
एवमुक्त्वा महासंख्ये बाणमाधत्त सायके । ज्वालामालापरीतांगं स्वर्णपुंखसमन्वितम्
असं म्हणून, त्या मोठ्या सैन्यात त्यानं ज्वाळांनी वेढलेला आणि सोन्याच्या टोकाचा बाण धनुष्याला लावला.
स बाणो धनुषो मुक्तः शत्रुघ्नेन पथिस्थितः । छिन्नोऽप्यग्रफलेनाशु हृदये समपद्यत
शत्रुघ्नानं मार्गावर उभा राहून धनुष्यातून सोडलेला तो बाण, टोकावरून छेदला गेला तरी, झपाट्यानं हृदयापर्यंत पोहोचला.
तेन बाणेन संमूर्छ्य पपात स्यंदनोपरि । ततो हाहाकृतं सैन्यं भग्नं सर्वं पराद्रवत्
त्या बाणानं लागून तो रथावर बेशुद्ध पडला; मग सगळं सैन्य 'हाहा' करत पळून गेलं.
सुरथो जयमापेदे संग्रामे रामसेवकः । दशवीरा दशसुतैर्मूर्च्छिताः पतिताः क्वचित्
रामसेवक सुरथानं युद्धात विजय मिळवला; दहा वीर आणि त्यांचे दहा पुत्र कुठे कुठे बेशुद्ध पडले होते.
सुग्रीवस्तु तत्कटकं भग्नं वीक्ष्य रणांगणे । स्वामिनं मूर्च्छितं वापि ययौ योद्धुं नृपं प्रति
सुग्रीवानं रणांगणात आपली फौज तुटलेली आणि स्वामी बेशुद्ध पडलेला पाहून, राजाशी लढायला पुढे गेला.
आगच्छ भूप सर्वान्नो मूर्च्छयित्वा कुतो भवान् । गच्छति क्षिप्रं मां देहि युद्धं रणविशारद
'राजा, सर्वांना बेशुद्ध करून, तू कुठे चाललास? लवकर माझ्याशी युद्ध कर, रणात निपुण आहेस ना!'
एवमुक्त्वा नगं कंचिद्विशालं शाखया युतम् । उत्पाट्य प्राहरत्तस्य मस्तके बलसंयुतः
असं म्हणून, त्यानं एक मोठं फांदीसकट झाड उपटून, ताकदीनं राजाच्या डोक्यावर फेकून मारलं.
तेन प्रहारेण महाबलो नृपः । संवीक्ष्यसु ग्रीवमथो स्वचापे । बाणान्समाधाय शितान्सरोषा । ज्जघान वक्षस्यतिपौरुषो बली
त्या जोरदार आघाताने महाबली सुग्रीव राजा संतापला, त्याने आपल्या धनुष्यावर तीक्ष्ण बाण चढवले आणि मोठ्या ताकदीने सुरथाच्या छातीवर प्रहार केला.
तान्बाणान्व्यधमत्सर्वान्सुग्रीवः सहसा हसन् । ताडयामास हृदये सुरथं सुमहाबलः
सुग्रीवाने हसतच सर्व बाण सहज उडवून लावले आणि प्रचंड बळाने त्याने सुरथाच्या हृदयावर घाव घातला.
पर्वतैः शिखरैश्चैव नगैर्द्विरदवर्ष्मभिः । वेगात्संताडयामास दारयन्सुरथं नखैः
डोंगरांच्या शिखरासारख्या वेगाने आणि हत्तीच्या ताकदीने, त्याने आपल्या नखांनी सुरथाला फाडू लागला.
तमप्याशु बबंधास्त्राद्रामसंज्ञात्सुदारुणात् । बद्धः कपिवरो मेने सुरथं रामसेवकम्
मग त्या भयंकर 'राम' नावाच्या अस्त्राने सुरथाने त्या श्रेष्ठ वानराला लगेच बांधून टाकले; बांधले गेल्यावरही सुग्रीवाने सुरथाला रामाचा सेवकच मानले.
गजो यथायसमयीं शृंखलां पादलंबिताम् । प्राप्य किंचिन्न वै कर्तुं शक्नोति स तथा ह्यभूत्
जसा हत्तीच्या पायाला साखळी बांधली की तो काहीच करू शकत नाही, तसाच तोही असहाय झाला.
जितं तेन महाराज्ञा सुरथेन सुपुत्रिणा । सर्वान्वीरान्रथे स्थाप्य ययौ स्वनगरं प्रति
त्या उत्तम पुत्र असलेल्या महाबली सुरथाने सर्व वीरांना जिंकले; त्यांना रथावर बसवून तो आपल्या नगराकडे निघाला.
गत्वा सभायां सुमहान्बद्धं मारुतिमब्रवीत् । स्मर श्रीरघुनाथं त्वं दयालुं भक्तपालकम्
सभेत पोहोचल्यावर, बलवान सुरथाने बांधलेल्या मारुतीला सांगितले, 'तू श्रीरघुनाथाचा, भक्तांचे रक्षण करणाऱ्या दयाळूचा, स्मरण कर.'
यथा त्वां बंधनात्सद्यो मोचयिष्यति सुष्ठुधीः । नान्यथायुतवर्षेण मोचयिष्यामि बंधनात्
'जसा तो तुला या बंधनातून लगेच सोडवेल, तसा मी तुला दुसऱ्या कोणत्याही प्रकारे, दहा हजार वर्षे झाली तरी, सोडवणार नाही.'
इत्युक्तमाकर्ण्य समीरजस्तदा । सुबद्धमात्मानमवेक्ष्य वीरान् । संमूर्च्छिताञ्छत्रुशराभिघात -। पीडायुतान्बंधनमुक्तये स्मरत्
हे शब्द ऐकून, वायुपुत्राने स्वतःला घट्ट बांधलेले पाहिले आणि सर्व वीर शत्रूंच्या बाणांनी जखमी होऊन बेशुद्ध पडलेले पाहिले; मग बंधनातून मुक्त होण्यासाठी त्याने स्मरण केले.
श्रीरामचंद्रं रघुवंशजातं सीतापतिं पंकजपत्रनेत्रम् । स्वमुक्तये बंधनतः कृपालुं सस्मार सर्वैः करणैर्विशोकैः
त्याने सर्व शुद्ध इंद्रियांनी, श्रीरामचंद्राचे—रघुकुळात जन्मलेले, सीतेचे स्वामी, कमळासारखी डोळे असलेले, दयाळू—बंधनातून स्वतःच्या मुक्तीसाठी स्मरण केले.
हनूमानुवाच। हा नाथ हा नरवरोत्तम हा दयालो । सीतापते रुचिरकुंतलशोभिवक्त्र । भक्तार्तिदाहक मनोहररूपधारिन् । मां बंधनात्सपदि मोचय मा विलंबम्
हनुमान म्हणाला: 'हाय नाथा! हाय नरश्रेष्ठा! हाय दयाळू! सीतेचे स्वामी, सुंदर कुरळ्या केसांनी शोभणारे तुझे मुख, भक्तांच्या दुःखाचा नाश करणारे, मनाला मोहून टाकणारे रूप धारण करणारा, मला या बंधनातून त्वरित सोडव, विलंब करू नको.'
संमोचितास्तु भवता गजपुंगवाद्याः । देवाश्च दानवकुलाग्नि सुदह्यमानाः । तत्सुंदरीशिरसिसंस्थितकेशबंधः । संमोचितस्तु करुणालय मां स्मरस्व
'तुझ्यामुळे गजमुख वगैरे श्रेष्ठ प्राणी मुक्त झाले; देव आणि दानवकुळ अग्नीने जळत असताना वाचले; सुंदर सीतेच्या मस्तकावर ज्या केसांचा गुंता आहे, तो तुझ्या कृपेने; दयेच्या सागर, मला आठव आणि मलाही मुक्त कर.'