तस्माद्यूयं त्रयो गत्वा हयमानयत ध्रुवम् । यतो भवेद्वाहमेधो रघुनाथस्य धीमतः
म्हणून तुम्ही तिघांनी मिळून जाऊन तो घोडा नक्की परत आणा, कारण बुद्धिमान रघुनाथाचा अश्वमेध यज्ञ पूर्ण व्हायलाच हवा.
शेष उवाच। इति वाक्यं समाश्रुत्य शत्रुघ्नः परवीरहा । स्वयं विवेश तोयांतर्हनुमत्पुष्कलान्वितः
शेष म्हणतो: हे शब्द ऐकून शत्रुघ्न, शत्रूंचा संहार करणारा, स्वतः हनुमान आणि पुष्कळासोबत पाण्यात उतरला.
यावज्जलं विवेशासौ तावत्पुरमदृश्यत । अनेकोद्यानशोभाढ्यममेयं पुटभेदनम्
तो पाण्यात शिरताच त्याच्या समोर अनेक सुंदर बागांनी आणि अनगिनत अद्भुत महालांनी सजलेले एक नगर दिसले.
तत्र माणिक्यरचिते स्तंभे स्वर्णमये हयम् । बद्धं ददर्श रामस्य स्वर्णपत्रसुशोभितम्
तेथे, माणिकांनी मढवलेल्या सोन्याच्या खांबावर, सोन्याच्या पत्र्यांनी झळाळणारा रामाचा घोडा बांधलेला त्याला दिसला.
स्त्रियस्तत्र मनोहारि रूपधारिण्य उत्तमाः । सेवंते सुंदरीमेकां पर्यंके सुखमास्थिताम्
तेथे मोहक रूप असलेल्या सुंदर स्त्रिया एका रमणीय स्त्रीची सेवा करत होत्या, जी आरामात पलंगावर बसली होती.
तान्दृष्ट्वा ताः स्त्रियः सर्वाः प्रावोचन्स्वामिनीं प्रति । एतेऽल्पवर्ष्मवयसो मांसपुष्टकलेवराः
त्यांना पाहून त्या सर्व स्त्रिया आपल्या स्वामिनीला म्हणाल्या, 'हे पुरुष तर वयाने लहान, पण शरीराने पुष्ट आहेत.'
भविष्यंति तव श्रेष्ठमाहारस्य फलं महत् । एतेषां शोणितं स्वादु पुरुषाणां गतायुषाम्
हेच तुझ्यासाठी उत्तम आणि सर्वात लाभदायक अन्न ठरेल; या पुरुषांचे रक्त, ज्यांचे आयुष्य संपले आहे, ते गोड आहे.
एतद्वचः समाकर्ण्य सेवकीनां वरांगना । जहास किंचिद्वदनं नर्तयंती भ्रुवानघा
आपल्या सेविकांचे हे बोल ऐकून ती श्रेष्ठ स्त्री थोडे हसली, आणि भुवया हलवत चेहऱ्यावर नृत्य करत होती.
तावत्त्रयस्ते संप्राप्ताः सन्नाहश्री विशोभिताः । शिरस्त्राणानि दधतः शौर्यवीर्यसमन्विताः
तेवढ्यात ते तिघेही तेथे पोहोचले, अंगावर कवच, डोक्यावर शिरस्त्राण, आणि शौर्य व पराक्रमाने युक्त.
ता दृष्ट्वा महिलास्तत्र सौंदर्यश्रीसमन्विताः । प्रोचुस्ते विस्मयं विप्र किमिदं दृश्यते महत्
त्यांना पाहून तेथील सौंदर्याने नटलेल्या स्त्रिया आश्चर्याने म्हणाल्या, 'ब्राह्मण, हे काय मोठे दृश्य दिसते आहे!'
नमश्चक्रुर्महात्मानः सर्वे देववरांगनाः । किरीटमणिविद्योतद्योतितांघ्रियुगास्ततः
सर्व देवकन्या, ज्यांना मोठं मन आहे, त्यांनी नम्रपणे वंदन केलं. त्यांच्या मुकुटातील रत्नांच्या तेजाने त्या स्त्रीच्या दोन्ही पायांना झळाळी आली.
सा तान्पप्रच्छ पुरुषान्सर्वश्रेष्ठा तु भामिनी । के यूयमत्र संप्राप्ताः कथं चापधरा नराः
ती तेजस्विनी स्त्री त्या सर्व श्रेष्ठ पुरुषांना विचारते, 'तुम्ही कोण आहात, इथे कसे आलात, आणि हे धनुष्य घेऊन का उभे आहात?'
मत्स्थलं सर्वदेवानामगम्यं मोहनं महत् । अत्र प्राप्तस्य तु क्वापि निवृत्तिर्न भवत्युत
माझं हे स्थान सर्व देवांना देखील गाठता येत नाही, आणि फारच मोहक आहे. इथे कोणी आलं की, पुन्हा परत जाण्याचा मार्ग नसतो.
अश्वोऽयं कस्य राज्ञो वै कथं चामरवीजितः । स्वर्णपत्रेण शोभाढ्यः कथयंतु ममाग्रतः
हा घोडा कोणत्या राजाचा आहे? आणि याला चामराने कसा पंखा दिला गेला? या घोड्याला सोन्याच्या पट्ट्याने सजवलं आहे, हे सर्व मला स्पष्ट सांगा.
शेष उवाच। इति तस्या वचः श्रुत्वा मोहनाचारसंयुतम् । हनूमांस्तां प्रत्युवाच गतभीः प्रहसन्निव
शेष म्हणतो: तिच्या मोहक वागणुकीने भरलेल्या त्या शब्दांना ऐकून, हनुमान भयमुक्त होऊन, हसत हसत तिला उत्तर देतो.
वयं वै किंकरा राज्ञस्त्रैलोक्यस्य शिखामणेः । त्रिलोकीयं प्रणमते सर्वदेवशिरोमणिम्
आम्ही त्या राजाचे सेवक आहोत, जो त्रैलोक्याचा शिरोमणी आहे. सर्व देव त्याला वंदन करतात, कारण तो त्यांच्यातील सर्वात श्रेष्ठ आहे.
रामभद्रस्य जानीहि हयमेधप्रवर्तितुः । प्रमुंच वाहमस्माकं कथं बद्धो वराङ्गने
हा घोडा रामभद्राचा आहे, जो अश्वमेध यज्ञासाठी सोडला आहे, हे जाणून घ्या. हे सुंदरी, आमचा घोडा सोडा, तो का बांधला आहे?
वयं सर्वास्त्रकुशलाः सर्वशस्त्रास्त्रकोविदाः । नयिष्यामो बलाद्वाहं हत्वा तत्प्रतिरोधकान्
आम्ही सर्व अस्त्र-शस्त्रांमध्ये निपुण आहोत. जो कोणी विरोध करेल, त्याला हरवून आम्ही आमचा घोडा जबरदस्तीने घेऊन जाऊ.
इति वाक्यं समाकर्ण्य प्लवङ्गस्य वराङ्गना । विवरस्था प्रत्युवाच हसंती वाक्यकोविदा
माकडाच्या त्या शब्दांना ऐकून, ती सुंदर स्त्री, जी दारात उभी होती, हसत आणि बोलण्यात कुशलपणे उत्तर देते.
मयानीतमिमं वाहं न कोमोचयितुं क्षमः । वर्षायुतेन निशितैर्बाणकोटिभिरुच्छिखैः
हा घोडा मी आणला आहे, पण सोडण्याची माझी शक्ती नाही. दहा हजार वर्षे, तीक्ष्ण बाणांच्या टोकांनी मी त्याचे रक्षण केले आहे.
परं रामस्य पादाब्जसैवकी कर्मकारिणी । न ग्रहीष्यामि तद्वाहं राजराजस्य धीमतः
मी फक्त रामाच्या कमळासारख्या पायांची सेविका आहे, त्यांच्यासाठीच हे सर्व करते. त्या बुद्धिमान राजांचा घोडा मी पकडणार नाही.
महान विनयो जातो मम नेत्र्याः सुवाजिनः । क्षमताद्रामचंद्रस्तच्छरण्यो भक्तवत्सलः
हे श्रेष्ठ घोड्या, माझ्या मनात मोठी नम्रता आली आहे. भक्तांना आश्रय देणारा, चंद्रासारखा राम मला माफ करो.
यूयं क्लिष्टास्तत्पुरुषा हयार्थं तस्य रक्षितुः । याचध्वं वरमप्राप्यं देवानामपि सत्तमाः
तुम्ही सर्व पुरुष या घोड्याच्या रक्षणासाठी खूप त्रास सहन करता आहात. तुम्ही असा वर मागा, जो देवांनाही सहज मिळत नाही.
यथा मेमीवमत्युग्रं क्षमेत पुरुषोत्तमः । व्रीडां त्यक्त्वाखिलां यूयं वृणुध्वं वरमुत्तमम्
मी जे फार कठोर केलं, ते क्षमा करावा म्हणून, तुम्ही सर्व लाज सोडून, सर्वोत्तम असा वर मागा.
तस्या वचः परं श्रुत्वा हनूमान्नि जगाद ताम् । रघुनाथप्रसादेन सर्वमस्माकमूर्जितम्
तिचे ते श्रेष्ठ बोल ऐकून, हनुमान म्हणाला, 'रघुनाथांच्या कृपेने आमचं सर्व सामर्थ्य सिद्ध झालं आहे.'
तथापि याचे वरमेकमुत्तमं । विधेहि तन्मे मनसः समीहितम् । भवे भवे नो रघुनायकः पति -। र्वयं च तत्कर्मकराश्च किंकराः
तरीही मी एकच वर मागतो: माझ्या मनातील इच्छा तू पूर्ण कर. प्रत्येक जन्मात रघुनायक आमचे स्वामी असावेत, आणि आम्ही त्यांचे सेवक आणि कार्यकर्ते असावेत.
एतद्वचनमाकर्ण्य प्लवगस्य तदांगना । उवाच वाक्यं मधुरं प्रहस्य गुणपूजितम्
माकडाच्या त्या शब्दांना ऐकून, ती स्त्री त्याच्या गुणांची स्तुती करत, गोड हसून उत्तर देते.
भवद्भिः प्रार्थितं यद्वै दुर्ल्लभं सर्वदैवतैः । तद्भविष्यत्यसंदेहः सेवकास्तद्रघोः पतेः
तुम्ही जो वर मागितला, जो सर्व देवांनाही दुर्लभ आहे, तो नक्कीच मिळेल. तुम्ही रामाचे सेवकच राहाल.
अथापि वरमेकं वै दास्यामि कृतहेलना । रघुनाथस्य तुष्ट्यर्थं तदृतं मे भवेद्वचः
जरी मला अपमान सहन करावा लागला, तरी मी एक वर देईन; रघुनाथाच्या समाधानासाठी माझं वचन खरं ठरो.
अग्रे वीरमणिर्भूपो महावीरसमन्वितः । ग्रहीष्यति भवद्वाहं शिवेन परिरक्षितः
पुढे, वीरमणि नावाचा राजा, मोठ्या शूरवीरांसह आणि शिवाच्या संरक्षणाखाली, तुझा घोडा पकडेल.