मूर्च्छां प्राप्तं तमाज्ञाय हनूमान्पवनात्मजः । कोपव्याकुलितस्वांतो बभाषे तं तु राक्षसम्
पुष्कल बेशुद्ध पडल्याचे पाहून, वायुपुत्र हनुमान रागाने संतप्त मनाने त्या राक्षसाला म्हणाला.
कुत्र गच्छसि दुर्बुद्धे मयि योद्धरि संस्थिते । त्वां हन्मि चरणाघातैर्वाजिहर्तारमागतम्
'दुष्ट बुद्धी असलेल्या, मी हनुमान समोर उभा असताना कुठे पळतोस? मी तुला, घोडे चोरणाऱ्या, पायांनी ठोसे देऊन ठार करीन.'
एवमुक्त्वा महादैत्याञ्जघान परसैनिकान् । विमानस्थान्नखाग्रेण दारयन्नभसि स्थितः
असं म्हणून, आकाशात उभा राहून, त्याने मोठ्या दैत्यांना आणि दुसऱ्या शत्रू सैनिकांना नखांच्या टोकांनी फाडून मारले.
लांगूलेनाहताः केचित्केचित्पादतला हताः । बाहुभ्यां दारिताः केचित्पवनस्य तनूभुवा
काहींना त्याच्या शेपटीने, काहींना पायाच्या तळव्याने, तर काहींना वायुपुत्राच्या हातांनी फाडून टाकले.
नश्यंति केचिन्निहताः केचिन्मूर्च्छंति संहताः । पलायंते पदाघातभयपीडाहतास्ततः
काही जण पूर्णपणे नष्ट झाले, काही ठार पडले, काही एकत्र बेशुद्ध झाले; तर काहीजण हनुमानाच्या पावलांच्या धडकेतल्या भीतीने व वेदनेने पळून गेले.
अनेके निहतास्तत्र राक्षसाश्चातिदारुणाः । छिन्ना भिन्ना द्विधा जाताः पवनस्य सुतेन वै
तेथे अनेक भयंकर राक्षस मारले गेले, वायुपुत्राने त्यांना छाटले, फोडले, दोन तुकडे केले.
कामगंतुविमानं तद्भिन्नप्राकारतोरणम् । हाहा कुर्वद्भिरसुरैः समंतात्परिवारितम्
ते स्वर्गीय विमान, ज्याचे किल्ले व दरवाजे फोडले गेले होते, आजूबाजूला असुरांनी हाहाकार करत वेढले होते.
हनूमति महाशूरे क्षणं भूमौ क्षणं दिवि । इतस्ततः प्रदृश्येत कामयानं दुरासदम्
महाशूर हनुमान कधी जमिनीवर, कधी आकाशात, इकडे तिकडे युद्धाची इच्छा धरून, कोणीही जवळ जाऊ न शकावा असा दिसत होता.
यत्रयत्र विमानं तत्तत्रतत्र समीरजः । प्रहरन्नेव दृश्येत कामरूपधरः कपिः
विमान जिथे जाई, तिथे वायुपुत्र कपी इच्छेप्रमाणे रूप धारण करून, मारण्यासाठी प्रकट होत असे.
एवं तदाकुलीभूते विमानस्थे महाजने । उग्रदंष्ट्रस्तु दैत्येंद्रो हनूमंतमुपेयिवान्
विमानातला मोठा जमाव गोंधळलेला असताना, तीव्र दात असलेला दैत्यांचा राजा हनुमानाजवळ आला.
कपे त्वया महत्कर्म कृतं यद्भटपातनम् । क्षणं तिष्ठसि चेत्कुर्वे तव प्राणवियोजनम्
कपी, तू मोठे कृत्य केलेस, वीरांचा संहार केलास; जर तू क्षणभर थांबला, तर मी तुझे प्राण काढून टाकीन.
एवमुक्त्वा हनूमंतं प्रजघान स दुर्मतिः । त्रिशूलेन सुतीक्ष्णेन ज्वलत्पावककांतिना
असे म्हणून त्या दुष्टाने हनुमानावर अग्नीप्रमाणे तेजस्वी, अत्यंत धारदार त्रिशूळाने वार केला.
तदागतं त्रिशूलं च मुखे जग्राह वीर्यवान् । चूर्णयामास सकलं सर्वलोहविनिर्मितम्
म्हणून बलवान हनुमानाने येणारे त्रिशूळ तोंडात पकडले आणि ते सर्व धातूंचे बनलेले असूनही पूर्णपणे चुरडून टाकले.
चूर्णयित्वा त्रिशूलं तदायसं दैत्यमोचितम् । जघान तं चपेटाभिर्बह्वीभिर्हनुमान्बली
दैत्याने सोडलेले लोखंडाचे ते त्रिशूळ चुरडून, बलशाली हनुमानाने त्याला अनेक थपडा मारल्या.
स आहतः कपीन्द्रेण चपेटाभिरितस्ततः । व्यथितो व्यसृजन्मायां सर्वलोकभयंकरीम्
कपिराजाच्या थपडांनी इकडे तिकडे मार खाऊन, तो दैत्य व्याकुळ झाला आणि सर्व लोकांना भीतीदायक अशी माया सोडली.
तदा तमोभवत्तीव्रं यत्र को वा न लक्ष्यते । यत्र स्वीयो न पारक्यो विदामास जनान्बहून्
तेव्हा तिथे घनदाट अंधार पसरला, जिथे कोणालाच कोण दिसत नव्हते; आपला आणि परका यात फरक कळत नव्हता आणि अनेक लोक गोंधळले.
शिलाः पर्वतशृंगाभाः पतंति सुभटोपरि । ताभिर्हतास्तु ते सर्वे व्याकुला अथ जज्ञिरे
पर्वतशिखरासारख्या मोठ्या शिळा वीरांवर कोसळल्या; त्याने सगळे जण मारले गेले आणि गोंधळले.
विद्युतो विलसंत्यत्र गर्जंति जलदा घनम् । वर्षंति पूयरुधिरं मुंचंति समलं जलम्
आकाशात वीज चमकत होती, मेघ मोठ्याने गडगडत होते, ते पू आणि रक्ताचा वर्षाव करत होते, आणि घाण पाणी सोडत होते.
आकाशात्पतमानानि कबंधानि बहूनि च । दृश्यंते छिन्नशीर्षाणि सकुंडलयुतानि च
आकाशातून अनेक कपाळ नसलेली, काही कानात कुंडले असलेली प्रेतं खाली पडताना दिसत होती.
नग्ना विरूपाः सुभृशं कीर्णकेशाः सुदुर्मुखाः । दृश्यंते सर्वतो दैत्या दारुणा भयकारिणः
नग्न, विकृत, फारच विद्रूप, विस्कटलेले केस, भीषण चेहरे—अशा भयंकर, भयावह राक्षसांनी सगळीकडे भरली होती.
तदा व्याकुलिता लोकाः परस्परभयाकुलाः । पलायनपरा जाता महोत्पातममंसत
तेव्हा लोक फारच गोंधळले, एकमेकांची भीती वाटून पळू लागले आणि या घडामोडीला मोठे संकट मानले.
तदा शत्रुघ्न आयातो रथे स्थित्वा महायशाः । श्रीरामस्मरणं कृत्वा चापे संधाय सायकान्
तेव्हा मोठ्या कीर्तीचा शत्रुघ्न रथावर उभा राहून आला; त्याने श्रीरामाचे स्मरण केले आणि धनुष्याला बाण लावले.
तां मायां स विधूयाथ मोहनास्त्रेण वीर्यवान् । शरधाराः किरन्व्योम्नि ववर्ष समरेसुरम्
त्या मायेला त्या पराक्रमी योद्ध्याने मोहाच्या अस्त्राने दूर केले आणि रणभूमीत आकाशातून बाणांचा वर्षाव केला.
तदादिशः प्रसेदुस्ता रविस्त्वपरिवेषवान् । मेघा यथागतं याता विद्युतः शांतिमागताः
त्या क्षणी दिशांना उजळून आले, सूर्य तेजाने झळकला आणि त्याभोवती वलय दिसले, मेघ जसे आले तसे निघून गेले, विजाही शांत झाली.
तदा विमानं पुरतो दृश्यते राक्षसैर्युतम् । छिंधि भिंधीति भाषाभिर्व्याकुलं सुतरां महत्
तेव्हा त्यांच्या समोर राक्षसांनी भरलेले एक मोठे विमान दिसले, 'कापा, भेद' अशा आरोळ्यांनी गोंधळलेले आणि फारच धावपळीचे होते.
बाणाश्च शतसाहस्राः स्वर्णपुंखैश्च शोभिताः । पेतुर्विमाने नभसि स्थिते कामगमे मुहुः
शेकडो हजारो सोन्याच्या पिसांनी सजलेले बाण त्या आकाशात उडणाऱ्या इच्छेप्रमाणे फिरणाऱ्या विमानावर वारंवार पडू लागले.
तदा भग्नं विमानं हि दृश्यते न तदुच्चकैः । स्वपुरी खण्डमेकत्र भग्नांगमिव भूतले
तेव्हा ते विमान तुटलेले दिसले, आता ते उंच आकाशात नव्हते, तर स्वतःच्या नगरीत एका ठिकाणी तुटून पडलेले होते, जणू तुटलेल्या अंगासारखे जमिनीवर पडले होते.
तदा प्रकुपितो दैत्यो बाणान्धनुषि संदधे । तैर्बाणैर्विकिरन्रामभ्रातरं चाभिगर्जितः
तेव्हा तो राक्षस रागाने बाण धनुष्याला लावू लागला आणि मोठ्याने गर्जत रामाच्या भावावर बाणांचा मारा करू लागला.
ते बाणाः शतशस्तस्य लग्ना वपुषि भूरिशः । शोभामापुः शोणितौघान्वहंतस्तीक्ष्णवक्त्रिणः
ते शेकडो बाण त्याच्या अंगावर वारंवार लागले, त्यांच्या टोकातून रक्ताच्या धारा वाहू लागल्या आणि ते बाण तेजाने झळकत होते.
शत्रुघ्नः परया शक्त्या संयुक्तो वायुदैवतम् । अस्त्रं धनुषि चाधत्त राक्षसानां प्रकम्पनम्
शत्रुघ्न वायुदेवतेच्या शक्तीने युक्त असलेल्या एक श्रेष्ठ भालेसह उभा राहिला आणि राक्षसांना हादरवणारे अस्त्र धनुष्यावर चढवले.