उग्रदंष्ट्रेण वै दृष्टः पतमानो निजाग्रजः । गृहीत्वा तं विमानांतर्निनाय रिपुशंकितः
आपला मोठा भाऊ पडताना बघून, तीक्ष्ण दात असलेला तो राक्षस शत्रूची शंका घेऊन त्याला पकडून रथाच्या आत घेऊन गेला.
प्राह चारिं महारोषात्पुष्कलं बलिनां वरम् । मद्भ्रातरं पातयित्वा कुत्र यास्यसि दुर्मते
मग तो मोठ्या रागाने, बलवानांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या पुष्कलाला म्हणाला, 'माझ्या भावाला पाडल्यानंतर, वाईट बुद्धी असलेल्या, आता कुठे जाणार आहेस?'
मां वै युधि विनिर्जित्य गंतासि जयमुत्तमम् । स्थिते मयि तव स्वांते जयाशा विनिवर्त्य ताम्
'माझ्यावर युद्धात विजय मिळवल्याशिवाय तुला खरा विजय मिळणार नाही; मी समोर असताना तुझ्या मनातील विजयाची आशा सोडून दे.'
एवं ब्रुवंतं तरसा जघान दशभिः शरैः । हृदये तस्य दुष्टस्य रोषपूरितलोचनः
असा तो बोलत असतानाच, रागाने डोळे भरून, त्याने त्या दुष्टाच्या हृदयात दहा बाण झडप घालून मारले.
स ताडितो दशशरैः पुष्कलेन महात्मना । चुक्रोध हृदि दुर्बुद्धिस्तं हंतुमुपचक्रमे
महात्मा पुष्कलाने मारलेल्या दहा बाणांनी जखमी झाल्यावर, त्या दुष्ट मनाच्या राक्षसाला मनात प्रचंड राग आला आणि तो त्याला मारण्यासाठी सज्ज झाला.
दंतान्निष्पिष्य सक्रोधो मुष्टिमुद्यम्य चाहनत् । व्यनदद्वज्रनिर्घातपातशंकां सृजन्हृदि
रागाने दात कुरतडत, मुठ उंचावून त्याने त्याला जोरात मारले; त्या आवाजाने जणू काही वज्राचा गडगडाट हृदयात उमटल्यासारखा वाटला.
मुष्टिनाभिहतो वीरः पुष्कलः परमास्त्रवित् । नाकंपत विनिष्पेषं वांछंस्तस्य दुरात्मनः
मुठीने मारला तरी, परमास्त्रांचे जाणकार, शूरवीर पुष्कल हलला नाही; उलट त्या दुष्टाचा नाश करण्याची त्याची इच्छा अधिकच बळावली.
वत्सदंतान्महातीक्ष्णान्मुमोच हृदि सायकान् । तैर्बाणैर्व्यथितो दैत्यस्त्रिशूलं तु समाददे
त्याने वासराच्या दातासारखे तीक्ष्ण बाण त्याच्या हृदयात सोडले; त्या बाणांनी त्रस्त होऊन त्या दैत्याने आपले त्रिशूल उचलले.
जाज्वल्यमानं त्रिशिखं ज्वालामालातिभीषणम् । लग्नं हृदि महावीर पुष्कलस्य तु दारुणम्
तीन टोकांचे, प्रज्वलित, ज्वाळांच्या माळांनी वेढलेले आणि अत्यंत भयंकर असे ते त्रिशूल मोठ्या वेदनेने पुष्कलाच्या हृदयात घुसले.
मूर्च्छितस्तेन शूलेन निहतो धन्विसत्तमः । कश्मलं परमं प्राप्तः पपात स्यंदनोपरि
त्या त्रिशूलाने घायाळ होऊन, श्रेष्ठ धनुर्धारी पुष्कल शुद्ध हरपला, अत्यंत दुःखाने ग्रासला गेला आणि आपल्या रथावर कोसळला.
मूर्च्छां प्राप्तं तमाज्ञाय हनूमान्पवनात्मजः । कोपव्याकुलितस्वांतो बभाषे तं तु राक्षसम्
पुष्कल बेशुद्ध पडल्याचे पाहून, वायुपुत्र हनुमान रागाने संतप्त मनाने त्या राक्षसाला म्हणाला.
कुत्र गच्छसि दुर्बुद्धे मयि योद्धरि संस्थिते । त्वां हन्मि चरणाघातैर्वाजिहर्तारमागतम्
'दुष्ट बुद्धी असलेल्या, मी हनुमान समोर उभा असताना कुठे पळतोस? मी तुला, घोडे चोरणाऱ्या, पायांनी ठोसे देऊन ठार करीन.'
एवमुक्त्वा महादैत्याञ्जघान परसैनिकान् । विमानस्थान्नखाग्रेण दारयन्नभसि स्थितः
असं म्हणून, आकाशात उभा राहून, त्याने मोठ्या दैत्यांना आणि दुसऱ्या शत्रू सैनिकांना नखांच्या टोकांनी फाडून मारले.
लांगूलेनाहताः केचित्केचित्पादतला हताः । बाहुभ्यां दारिताः केचित्पवनस्य तनूभुवा
काहींना त्याच्या शेपटीने, काहींना पायाच्या तळव्याने, तर काहींना वायुपुत्राच्या हातांनी फाडून टाकले.
नश्यंति केचिन्निहताः केचिन्मूर्च्छंति संहताः । पलायंते पदाघातभयपीडाहतास्ततः
काही जण पूर्णपणे नष्ट झाले, काही ठार पडले, काही एकत्र बेशुद्ध झाले; तर काहीजण हनुमानाच्या पावलांच्या धडकेतल्या भीतीने व वेदनेने पळून गेले.
अनेके निहतास्तत्र राक्षसाश्चातिदारुणाः । छिन्ना भिन्ना द्विधा जाताः पवनस्य सुतेन वै
तेथे अनेक भयंकर राक्षस मारले गेले, वायुपुत्राने त्यांना छाटले, फोडले, दोन तुकडे केले.
कामगंतुविमानं तद्भिन्नप्राकारतोरणम् । हाहा कुर्वद्भिरसुरैः समंतात्परिवारितम्
ते स्वर्गीय विमान, ज्याचे किल्ले व दरवाजे फोडले गेले होते, आजूबाजूला असुरांनी हाहाकार करत वेढले होते.
हनूमति महाशूरे क्षणं भूमौ क्षणं दिवि । इतस्ततः प्रदृश्येत कामयानं दुरासदम्
महाशूर हनुमान कधी जमिनीवर, कधी आकाशात, इकडे तिकडे युद्धाची इच्छा धरून, कोणीही जवळ जाऊ न शकावा असा दिसत होता.
यत्रयत्र विमानं तत्तत्रतत्र समीरजः । प्रहरन्नेव दृश्येत कामरूपधरः कपिः
विमान जिथे जाई, तिथे वायुपुत्र कपी इच्छेप्रमाणे रूप धारण करून, मारण्यासाठी प्रकट होत असे.
एवं तदाकुलीभूते विमानस्थे महाजने । उग्रदंष्ट्रस्तु दैत्येंद्रो हनूमंतमुपेयिवान्
विमानातला मोठा जमाव गोंधळलेला असताना, तीव्र दात असलेला दैत्यांचा राजा हनुमानाजवळ आला.
कपे त्वया महत्कर्म कृतं यद्भटपातनम् । क्षणं तिष्ठसि चेत्कुर्वे तव प्राणवियोजनम्
कपी, तू मोठे कृत्य केलेस, वीरांचा संहार केलास; जर तू क्षणभर थांबला, तर मी तुझे प्राण काढून टाकीन.
एवमुक्त्वा हनूमंतं प्रजघान स दुर्मतिः । त्रिशूलेन सुतीक्ष्णेन ज्वलत्पावककांतिना
असे म्हणून त्या दुष्टाने हनुमानावर अग्नीप्रमाणे तेजस्वी, अत्यंत धारदार त्रिशूळाने वार केला.
तदागतं त्रिशूलं च मुखे जग्राह वीर्यवान् । चूर्णयामास सकलं सर्वलोहविनिर्मितम्
म्हणून बलवान हनुमानाने येणारे त्रिशूळ तोंडात पकडले आणि ते सर्व धातूंचे बनलेले असूनही पूर्णपणे चुरडून टाकले.
चूर्णयित्वा त्रिशूलं तदायसं दैत्यमोचितम् । जघान तं चपेटाभिर्बह्वीभिर्हनुमान्बली
दैत्याने सोडलेले लोखंडाचे ते त्रिशूळ चुरडून, बलशाली हनुमानाने त्याला अनेक थपडा मारल्या.
स आहतः कपीन्द्रेण चपेटाभिरितस्ततः । व्यथितो व्यसृजन्मायां सर्वलोकभयंकरीम्
कपिराजाच्या थपडांनी इकडे तिकडे मार खाऊन, तो दैत्य व्याकुळ झाला आणि सर्व लोकांना भीतीदायक अशी माया सोडली.
तदा तमोभवत्तीव्रं यत्र को वा न लक्ष्यते । यत्र स्वीयो न पारक्यो विदामास जनान्बहून्
तेव्हा तिथे घनदाट अंधार पसरला, जिथे कोणालाच कोण दिसत नव्हते; आपला आणि परका यात फरक कळत नव्हता आणि अनेक लोक गोंधळले.
शिलाः पर्वतशृंगाभाः पतंति सुभटोपरि । ताभिर्हतास्तु ते सर्वे व्याकुला अथ जज्ञिरे
पर्वतशिखरासारख्या मोठ्या शिळा वीरांवर कोसळल्या; त्याने सगळे जण मारले गेले आणि गोंधळले.
विद्युतो विलसंत्यत्र गर्जंति जलदा घनम् । वर्षंति पूयरुधिरं मुंचंति समलं जलम्
आकाशात वीज चमकत होती, मेघ मोठ्याने गडगडत होते, ते पू आणि रक्ताचा वर्षाव करत होते, आणि घाण पाणी सोडत होते.
आकाशात्पतमानानि कबंधानि बहूनि च । दृश्यंते छिन्नशीर्षाणि सकुंडलयुतानि च
आकाशातून अनेक कपाळ नसलेली, काही कानात कुंडले असलेली प्रेतं खाली पडताना दिसत होती.
नग्ना विरूपाः सुभृशं कीर्णकेशाः सुदुर्मुखाः । दृश्यंते सर्वतो दैत्या दारुणा भयकारिणः
नग्न, विकृत, फारच विद्रूप, विस्कटलेले केस, भीषण चेहरे—अशा भयंकर, भयावह राक्षसांनी सगळीकडे भरली होती.