तदाहं तस्य चरणावगृह्णं सदया युतः । दृष्ट्वा मे विनयं मां तु प्रावोचत्करुणानिधिः
त्या वेळी मी करुणेने त्याचे पाय धरले; माझ्या नम्रतेकडे पाहून त्या दयामय समुद्राने मला बोलावले.
त्वं रामस्य मखे विघ्नं करिष्यसि यदा नृप । तदा हनूमानंघ्रिं त्वां ताडयिष्यति वेगतः
राजा, जेव्हा तू रामाच्या यज्ञात अडथळा आणशील, तेव्हा हनुमान वेगाने येऊन तुझ्या पायावर प्रहार करील.
तदा त्वं ज्ञास्यसे राजन्नान्यथा स्वमनीषया । पुराहमुक्तस्तेनैवं तद्दृष्टमधुना मया
त्या वेळी, राजा, तुला समजेल; तुझ्या मनाने नाही. हे मला आधी सांगितले होते, आणि आता मी ते प्रत्यक्ष पाहिले.
यदा मां हनुमान्क्रुद्धस्ताडयामास वक्षसि । तदाऽदर्शं रमानाथं पूर्णब्रह्मस्वरूपिणम्
जेव्हा रागावलेल्या हनुमानाने माझ्या छातीवर प्रहार केला, तेव्हा मला पूर्ण ब्रह्मरूप रामनाथाचे दर्शन झाले.
तस्मादश्वं तु शोभाढ्यमानयंतु महाबलाः । धनानि चैव वासांसि राज्यं चेदं समर्पये
म्हणून, बलवानांनी तो सुंदर घोडा आणावा; मी माझे धन, वस्त्रे आणि हे राज्य अर्पण करतो.
रामं दृष्ट्वा कृतार्थः स्यामहं यज्ञेति पुण्यदे । आनयंतु हयं मह्यं रोचते तु तदर्पणम्
रामाचे दर्शन घेऊन मी यज्ञाने पूर्ण होईन, पुण्यदायक; मला तो घोडा आणा, त्याचे अर्पण मला आवडते.
शेष उवाच। ते तु तातवचः श्रुत्वा हर्षिताः संप्रहारिणः । तथेत्यूचुर्महाराजं रामदर्शनलालसम्
शेष म्हणतो: वडिलांचे बोल ऐकून, आनंदित आणि उत्साही योद्ध्यांनी 'तसेच होवो' असे रामदर्शनाची इच्छा असलेल्या राजाला सांगितले.
पुत्रा ऊचुः। राजन्भवत्पदांभोजान्नान्यं जानीमहे वयम् । यत्तव स्वांततो जातं तद्भवत्वद्य वेगतः
पुत्र म्हणाले: राजा, आम्हाला तुझ्या पायाशिवाय दुसरे काही माहीत नाही; तुझ्या मनात जे येईल ते आम्ही लगेच पार पाडू.
अश्वोऽयं नीयतां तत्र सितचामरभूषितः । रत्नमालातिशोभाढ्यश्चंदनादिकचर्चितः
हा घोडा तिथे नेला जावा, पांढऱ्या चामरांनी, रत्नमाळांनी आणि चंदनादी सुवासिकांनी सजवलेला.
राज्यमाज्ञाफलं स्वामिन्कोशा बहुसमृद्धयः । वासांसि सुमहार्हाणि सूक्ष्माणि सुगुणानि च
राज्य, आज्ञेचे फळ, समृद्ध कोष, अत्यंत मौल्यवान, सूक्ष्म आणि उत्तम वस्त्रे—
चंदनं चंद्रकं चैव वाजिनः सुमनोहराः । हस्तिनस्तु मदोद्धूता रथाः कांचनकूबराः
चंदन, चंद्रक, सुंदर घोडे, मदमस्त हत्ती आणि सोन्याच्या जुवांनी सजलेले रथ—
विचित्रतरवर्णादि नानाभूषणभूषिताः । दास्यः शतसहस्रं च दासाश्च सुमनोरमाः
रंगीत आणि विविध अलंकारांनी सजलेले; शंभर हजार दासी आणि मनमोहक दास—
मणयः सूर्यसंकाशा रत्नानि विविधानि च । मुक्ताफलानि शुभ्राणि गजकुंभभवानि च
सूर्यासारखी तेजस्वी मणी, विविध रत्ने, शुभ्र आणि हत्तीच्या कुंभातून मिळणाऱ्या मोत्या—
विद्रुमाः शतसाहस्रा यद्यद्वस्तुमहोदयम् । तत्सर्वं रामचंद्राय देहि राजन्महामते
शेकडो हजार प्रवाळ आणि सर्व संपत्ती वाढवणाऱ्या वस्तू; हे बुद्धिमान राजा, हे सर्व रामचंद्राला अर्पण कर.
सुतानस्मान्किंकरान्नः सर्वानर्पय भूपते । कथं न कुरुषेराजंस्तदधीनं नृपासनम्
राजा, तुझे पुत्र, आम्ही, तुझे सेवक—सर्व त्याला अर्पण कर; राजसिंहासन त्याच्या अधीन का करू नये?
शेष उवाच। इति पुत्रवचः श्रुत्वा हर्षितोऽभून्महीपतिः । उवाच च सुतान्वीरान्स्ववाक्यकरणोद्यतान्
शेष म्हणतो: पुत्रांची ही वचने ऐकून राजा आनंदित झाला आणि आज्ञा पाळण्यास उत्सुक असलेल्या वीर पुत्रांना म्हणाला.
राजोवाच। आनयंतु हयं सर्वे सन्नद्धाः शस्त्रपाणयः । नानारथपरीवारास्ततो यास्ये नृपं प्रति
राजा म्हणाला: सर्वजण शस्त्रसज्ज होऊन, विविध रथांनी वेढून घोडा आणा; मग मी त्या राजाकडे जाईन.
शेष उवाच। इति राज्ञोवचः श्रुत्वा विचित्रो दमनस्तथा । सुकेतुः समरे शूरा जग्मुस्तस्याज्ञयोद्यताः
शेष म्हणतो: राजाची आज्ञा ऐकून, दमन आणि शूर सुकतु, युद्धासाठी सज्ज होऊन त्याच्या आज्ञेने निघाले.
ते गत्वाथ पुरीं शूरा वाजिनं सुमनोरमम् । सितचामरसंयुक्तं स्वर्णपत्राद्यलंकृतम्
ते शूर पुरुष नगरात गेले आणि सुंदर, शुभ्र चामरांनी आणि सोन्याच्या अलंकारांनी सजवलेला घोडा घेऊन आले.
रत्नमालाविभूषाढ्यं चित्रपत्रेणशोभितम् । विचित्रमणिभूषाढ्यं मुक्ताजालस्वलंकृतम्
त्या घोड्याला रत्नांच्या माळांनी सजवले होते, रंगीबेरंगी वस्त्र घातले होते, विविध मौल्यवान रत्नांनी आणि मोत्यांच्या जाळ्यांनी त्याची शोभा वाढवली होती.
रज्ज्वा धृतं महावीरैः पूर्वतः पृष्ठतो भटैः । महाशस्त्रास्त्रसंयुक्तैः सर्वशोभासमन्वितैः
महावीरांनी दोरीने धरलेला तो घोडा, पुढे आणि मागे शस्त्रास्त्रांनी सज्ज सैनिकांनी वेढलेला, सर्व बाजूंनी तेजाने उजळून निघाला होता.
सितातपत्रमस्योच्चैर्भाति मूर्धनि वाजिनः । सुचामरद्वयं यस्य ध्रियते पुरतो मुहुः
त्या घोड्याच्या डोक्यावर उंच शुभ्र छत्र चमकत होते आणि दोन सुंदर चामरे वारंवार त्याच्या समोर हलवले जात होते.
कृष्णागर्वादिधूपैश्च धूपितं वायुवेगिनम् । राज्ञः पुरो निनायाश्वं हयमेधस्य सत्क्रतोः
कृष्णागुरू आणि इतर सुगंधी धुपांनी सुवासित केलेला तो वेगवान घोडा, अश्वमेध यज्ञ करणाऱ्या राजाच्या समोर नेण्यात आला.
तमानीतं हयं दृष्ट्वा रत्नमालाविभूषितम् । मनोजवं कामरूपं जहर्ष मतिमान्नृपः
रत्नमाळांनी सजवलेला, मनासारखा वेगवान आणि इच्छेनुसार रूप धारण करणारा घोडा आणलेला पाहून, ज्ञानी राजा आनंदित झाला.
जगाम पद्भ्यां शत्रुघ्नं राजचिह्नाद्यलंकृतः । स्वपुत्रपौत्रैः संयुक्तो राजा परमधार्मिकः
राजचिन्हांनी सजलेला परमधार्मिक राजा, आपल्या पुत्र आणि नातवांसह पायी चालत शत्रुघ्नाजवळ गेला.
ययौ कर्तुं धनानां स सद्व्ययं चलगामिनाम् । एतद्विनश्वरं मत्वा दुःखदं सक्तचेतसाम्
तो राजा आपल्या संपत्तीचा योग्य उपयोग करण्यासाठी गेला, कारण ही संपत्ती क्षणभंगुर आहे आणि ज्यांचे मन त्यात अडकते त्यांना ती दुःख देते हे त्याने ओळखले.
शत्रुघ्नं स ददर्शाथ सितच्छत्रेण शोभितम् । चामरैर्वीज्यमानञ्च सेवकैः पुरतः स्थितैः
तेथे त्याने शत्रुघ्नाला शुभ्र छत्राखाली तेजस्वी दिसताना, सेवकांनी चामरांनी पंखा घालताना पाहिले.
सुमतिं परिपृच्छंतं रामचंद्रकथानकम् । भयवार्ताविनिर्मुक्तं वीरशोभास्वलंकृतम्
तो सुमतीकडे रामकथांची चौकशी करत होता, कोणत्याही भीतीच्या बातम्यांपासून मुक्त आणि वीरतेच्या तेजाने शोभून दिसत होता.
वीरैः कोटिभिराकीर्णं वाजिपालनकांक्षिभिः । वानराणां सहस्रैश्च समंतात्परिवारितम्
त्याच्या सभोवताली कोट्यवधी वीर घोड्याचे रक्षण करण्यासाठी उत्सुक होते आणि हजारो वानरांनी त्याला वेढले होते.
दृष्ट्वा शत्रुघ्नचरणौ प्रणनाम सपुत्रकः । धन्योऽहमिति संहृष्टो वदन्रामैकमानसः
शत्रुघ्नाचे पाय पाहून, तो आपल्या मुलांसह वाकला आणि आनंदाने म्हणाला, 'मी धन्य आहे', त्याचे मन फक्त रामामध्ये एकरूप झाले होते.