एवं प्रयुध्यमानौ तौ बाहुयुद्धं गतौ पुनः । पादे पादं करे पाणिं हृदि हृद्वदने मुखम्
अशा प्रकारे दोघेही पुन्हा हातघाईच्या झुंजीत उतरले—पायावर पाय, हातावर हात, छातीवर छाती, आणि तोंडावर तोंड भिडले.
एवं परस्परं श्लिष्टौ परस्परवधैषिणौ । उभावपि पराक्रांतावुभावपि मुमूर्च्छतुः
दोघेही एकमेकांना मारण्याच्या इर्षेने घट्ट बिलगले आणि शेवटी दोघेही शूरवीर बेशुद्ध पडले.
तद्दृष्ट्वा विस्मयं प्राप्ताः प्रशशंसुः सहस्रशः । धन्यो लक्ष्मीनिधिर्भूपो धन्यो राजानुजो बली
हे पाहून हजारो लोक आश्चर्यचकित झाले आणि म्हणू लागले, 'लक्ष्मीनिधी राजा धन्य आहे, आणि राजााचा बलवान भाऊही धन्य आहे.'
शेष उवाच। चित्रांगः क्रौंचकंठस्थो रथस्थो वीरशोभितः । गाहयामास तत्सैन्यं वाराह इव वारिधिम्
शेष म्हणाला: चित्रांग रथावर उभा राहून, त्याचा आवाज क्रौंच पक्ष्यासारखा घुमत होता, तो वीरासारखा शोभत होता आणि वराहाने समुद्र उचलावा तसा आपली सेना पुढे नेत होता.
धनुर्विस्फार्य सुदृढं मेघनादनिनादितम् । मुमोच बाणान्निशितान्वैरिकोटिविदाहकान्
त्याने मजबूत धनुष्य ताणले, जणू काही मेघांचा गडगडाट होत होता, आणि तीक्ष्ण बाण सोडून शत्रूंच्या फौजांमध्ये आग लावली.
तद्बाणभिन्नसर्वांगाः शेरते सुभटा भृशम् । सकिरीटतनुत्राणाः सन्दष्टदशनच्छदाः
त्या बाणांनी भोसकलेले शूरवीर, मुकुट आणि कवच घालून, दात घट्ट दाबून, जमिनीवर पडले होते.
एवं प्रवृत्ते संग्रामे ययौ योद्धुं स पुष्कलः । मणिचित्रितमादाय चापं वैरिप्रतापनम्
अशा प्रकारे युद्ध रंगले असताना, पुष्कलाने रत्नजडित धनुष्य घेतले आणि शत्रूंना त्रास देत लढायला पुढे गेला.
तयोः संगतयोरूपं दृश्यतेऽतिमनोहरम् । पुरा तारकसंग्रामे स्कंदतारकयोर्यथा
त्यांची भेट पाहायला फारच सुंदर वाटत होती, जणू काही पूर्वी स्कंद आणि तारकासुर यांच्या युद्धासारखी.
विस्फारयन्धनुः शीघ्रं सव्यसाची तु पुष्कलः । ताडयामास तं क्षिप्रं शरैः सन्नतपर्वभिः
पुष्कलाने जलद हाताने धनुष्य ताणले आणि वाकलेल्या बाणांनी त्याच्यावर झटपट वार केले.
चित्रांगोऽपि रुषाक्रांतः शरासन इषूञ्छितान् । दधद्व्यमुंचद्बहुशो रणमंडलमूर्धनि
चित्रांगही रागाने पेटून, धनुष्य हातात घेऊन, रणभूमीच्या मध्यभागी वारंवार तीक्ष्ण बाण सोडू लागला.
नादानं न च संधानं न मोचनमथापि वा । दृष्टं तावेव संदृष्टौ कुंडलीकृतचापिनौ
धनुष्याचा आवाज, बाण बसवणे किंवा सोडणे काहीच दिसत नव्हते—फक्त दोघे वाकलेली धनुष्ये घेऊन एकमेकांसमोर उभे होते.
तदासौ पुष्कलः क्रुद्धः शराणां शतकेन तम् । विव्याध वक्षःस्थलके महायोद्धारमुद्भटम्
तेव्हा पुष्कल रागाने पेटून, त्या बलाढ्य आणि भीषण योद्ध्याच्या छातीत शंभर बाण घुसवले.
चित्रांगस्ताञ्शरान्सर्वांश्चिच्छेद तिलशः क्षणात् । ताडयामास चांगेषु पुष्कलं शितसायकैः
चित्राङ्गानं क्षणातच सर्व बाणांचे लहान तुकडे करून टाकले आणि नंतर त्याने पुष्कळावर तीक्ष्ण बाणांनी जोरात वार केले.
पुष्कलस्तद्रथं दिव्यं भ्रामकास्त्रेण शोभिना । नभसि भ्रामयामास तदद्भुतमिवाभवत्
पुष्कळाने तेजस्वी फिरत्या अस्त्राने तो दिव्य रथ आकाशात फिरवला; ते पाहून सर्वांना आश्चर्य वाटले.
भ्रांत्वा मुहूर्तमात्रं तु सरथो हयसंयुतः । स्थितिर्लेभेतिकष्टेन संधृतो रणमंडले
फक्त एक क्षणभर तो रथ घोड्यांसह आकाशात फिरला आणि मग मोठ्या कष्टाने युद्धभूमीत स्थिर झाला.
स चास्य विक्रमं दृष्ट्वा चित्रांगः कुपितो भृशम् । उवाच पुष्कलं धीमान्सर्वास्त्रेषु विशारदः
त्याचे शौर्य पाहून चित्राङ्गाला फार राग आला आणि सर्व अस्त्रात पारंगत असलेल्या, बुद्धिमान पुष्कळाला तो म्हणाला.
चित्रांग उवाच। त्वया साधुकृतं कर्म सुभटैर्युधिसंमतम् । मद्रथो वाजिसंयुक्तो भ्रामितो नभसि क्षणम्
चित्राङ्ग म्हणाला: 'तू खरोखर उत्तम काम केलेस, जे युद्धात वीरांनी नेहमीच मान्य केले आहे; माझा घोड्यांनी जोडलेला रथ तू क्षणभर आकाशात फिरवला.'
पराक्रमं समीक्षस्व ममापि सुभटेरितम् । आकाशचारी तु भवान्भवत्वमरपूजितः
'आता माझेही शौर्य पाहा, जे खऱ्या वीराने केले आहे; तू आकाशात फिरणारा आहेस, देवांसारखा तुझा सन्मान होवो.'
इत्युक्त्वा स मुमोचास्त्रं रणे परमदारुणम् । धनुषा परमास्त्रज्ञः सर्वधर्मविदुत्तमः
असे म्हणून, सर्व धर्म जाणणारा आणि उत्तम अस्त्रज्ञ असलेला त्याने युद्धात अत्यंत भयंकर अस्त्र सोडले.
तेन बाणेन संविद्धः खे बभ्राम पतंगवत् । सरथः सहयः संख्ये सध्वजश्च ससारथिः
त्या बाणाने घायाळ होऊन तो आकाशात पतंगासारखा फिरू लागला—रथ, घोडे, ध्वज आणि सारथी सगळेच युद्धात फिरत होते.
भ्रांत्वा सरथवर्यस्तु नभसि त्वरयान्वितः । यावत्स्थितिं न लभते तावन्मुक्तोऽपरः शरः
तो उत्तम रथ आकाशात वेगाने फिरला आणि अजून स्थिर होत नाही तोच दुसरा बाण सोडण्यात आला.
पुनश्च परिबभ्राम रथः सूतसमन्वितः । तत्कर्मवीक्ष्य पुत्रस्य राज्ञो विस्मयमाप सः
पुन्हा एकदा रथ आणि सारथीसह तो फिरू लागला; हे आपल्या मुलाचे कौशल्य पाहून राजाला मोठे आश्चर्य वाटले.
कथंचित्स्थितिमप्याप पुष्कलः परवीरहा । रथं जघान बाणैश्च ससूतहयमस्य च
कसेबसे स्वतःला सावरून, शत्रू वीरांचा संहार करणाऱ्या पुष्कळाने त्याच्या रथावर, सारथीवर आणि घोड्यांवर बाणांचा मारा केला.
सभग्नस्यंदनो वीरः पुनरन्यं समाश्रितः । सोऽपि भग्नः शरैराशु पुष्कलेन रणांगणे
रथ तुटल्यावर तो वीर दुसऱ्या रथात गेला; पण तोही पुष्कळाच्या बाणांनी लगेच युद्धात फोडला गेला.
पुनरन्यं समास्थाय यावदायाति संमुखम् । तावद्बभंज निशितैः सायकैस्तद्रथं पुनः
पुन्हा दुसऱ्या रथावर चढून तो समोर आला, पण त्या रथालाही तीक्ष्ण बाणांनी पुन्हा फोडले.
एवं दश रथा भग्ना नृपतेरात्मजस्य हि । पुष्कलेन तु वीरेण महासंयुगशालिना
अशा प्रकारे राजपुत्राचे दहा रथ वीर आणि महायुद्धात पारंगत असलेल्या पुष्कळाने फोडले.
तदा चित्रांगकः संख्ये रथे स्थित्वा विचित्रिते । आजगाम ह वेगेन पुष्कलं प्रति योधितुम्
तेव्हा चित्राङ्गक सुंदर रथावर उभा राहून युद्धात वेगाने पुष्कळाच्या दिशेने झेपावला.
पुष्कलं पंचभिर्बाणैस्ताडयामास संयुगे । तैर्बाणैर्निहतोऽत्यतं विव्यथे भरतात्मजः
त्याने युद्धात पुष्कळावर पाच बाणांचा मारा केला; त्या बाणांनी घायाळ होऊन भरताचा पुत्र फारच व्याकुळ झाला.
सक्रुद्धश्चापमुद्यम्य बाणान्दश शितान्महान् । मुमोच हृदये तस्य स्वर्णपुंखसुशोभितान्
रागाने मोठ्या जोरात धनुष्य उचलून त्याने दहा तीक्ष्ण, सोन्याच्या पिसांनी सजवलेले बाण त्याच्या हृदयावर सोडले.
ते बाणाः पपुरेतस्य रुधिरं बहुदारुणाः । पीत्वा पेतुः क्षितौ कूटसाक्षिणः पूर्वजा इव
ते भयंकर बाण त्याचे रक्त पिऊन, पूर्वजांसारखे साक्ष देत, जमिनीवर पडले.