तदा मे मनसि क्षिप्रं संशयः सुमहानभूत् । चतुर्भुजाः किमेते वै धनुर्बाणधरा नराः
तेव्हा माझ्या मनात मोठा संदेह आला: हे चार हात असलेले, धनुष्यबाण घेणारे खरोखरच माणसे आहेत का?
वैकुंठवासिनां रूपं दृश्यते विजितात्मनाम् । कथमेतैरुपालब्धं ब्रह्माद्यैरपि दुर्ल्लभम्
वैकुंठात राहणाऱ्यांचे रूप ज्या लोकांनी स्वतःवर विजय मिळवला आहे त्यांच्यात दिसते; हे रूप ब्रह्मादिकांनाही मिळणे कठीण, मग या लोकांना ते कसे मिळाले?
शंखचक्रगदाशार्ङ्गपद्मोल्लसितपाणयः । वनमालापरीतांगा विष्णुभक्ता इवांतिके
शंख, चक्र, गदा, धनुष्य आणि कमळ यांनी त्यांचे हात उजळलेले, अंगावर वनमाळा घातलेली, ते जवळच असलेल्या विष्णूभक्तांसारखे वाटत होते.
संशयाविष्टचित्तेन मया पृष्टं तदा नृप । यूयं के बत युष्माभिर्लब्धं चातुर्भुजं कथम्
माझ्या मनात संदेह भरून मी त्यांना विचारले: तुम्ही कोण? तुम्हा सर्वांना हे चार हातांचे रूप कसे मिळाले?
तदा तैर्बहु हास्यं तु कृत्वा मां प्रतिभाषितम् । ब्राह्मणोऽयं न जानाति पिंडमाहात्म्यमद्भुतम्
तेव्हा त्यांनी खूप हसून मला उत्तर दिले: 'हा ब्राह्मण पिंडदानाचे अद्भुत महत्त्व ओळखत नाही.'
इति श्रुत्वाऽवदं चाहं कः पिंडः कस्य दीयते । तन्मम ब्रूत धर्मिष्ठाश्चतुर्भुजशरीरिणः
हे ऐकून मी विचारले: 'पिंड म्हणजे काय? तो कोणाला दिला जातो? हे धर्मनिष्ठ चार हात असलेल्या लोकांनो, मला सांगा.'
तदा मद्वाक्यमाकर्ण्य कथितं तैर्महात्मभिः । सर्वं तत्र तु यद्वृत्तं चतुर्भुजभवादिकम्
माझे शब्द ऐकून त्या महात्म्यांनी मला तिथे जे काही घडले, आणि त्यांना चार हातांचे रूप कसे मिळाले, ते सर्व सांगितले.
किराता ऊचुः। शृणु ब्राह्मण वृत्तांतमस्माकं पृथुकः शिशुः । नित्यं जंबूफलादीनि भक्षयन्क्रीडया चरन्
किरात म्हणाले: 'ब्राह्मण, आमची गोष्ट ऐक. आमच्यातील पृथुक नावाचा एक मुलगा नेहमी जांभूळ फळे खात खेळत फिरायचा.'
एकदा रममाणस्तु गिरिशृंगं मनोरमम् । समारुरोह शिशुभिः समंतात्परिवारितः
एकदा खेळता खेळता तो सुंदर अशा पर्वतशिखरावर इतर मुलांच्या गराड्यात चढला.
तदा तत्र ददर्शाहं देवायतनमद्भुतम् । गारुत्मतादिमणिभिः खचितं स्वर्णभित्तिकम्
तेव्हा तिथे मी एक अद्भुत देवालय पाहिले, गरुडाच्या पर्वतावरचे रत्न आणि सोन्याच्या भिंतींनी सजलेले.
स्वकांत्यातिमिरश्रेणीं दारयद्रविवद्भृशम् । दृष्ट्वा विस्मयमापेदे किमिदं कस्य वै गृहम्
त्याच्या तेजाने घनदाट अंधार जणू ओघळत्या द्रवाप्रमाणे फाडला होता; ते पाहून मी आश्चर्यचकित झालो: 'हे काय? कुणाचे घर असावे?'
गत्वा विलोकयामीति किमिदं महतां पदम् । इति संचिंत्य गेहांतर्जगाम बहुभाग्यतः
‘हे काय मोठ्यांचे स्थान आहे, जाऊन पाहू या,’ असे मनात ठरवून, तो मोठ्या भाग्याने त्या घरात गेला.
ददर्श तत्र देवेशं सुरासुरनमस्कृतम् । किरीटहारकेयूरग्रैवेयाद्यैर्विराजितम्
तेथे त्याने देवांचा स्वामी, ज्याला देव आणि दैत्य दोघेही वंदन करतात, असा प्रभू पाहिला. त्याच्या डोक्यावर मुकुट, गळ्यात हार, हातात कंकण, छातीवर सुंदर दागिने आणि इतर अलंकारांनी तो तेजस्वी दिसत होता.
मनोहरावतंसौ च धारयंतं सुनिर्मलौ । पादपद्मे तुलसिका गंधमत्तषडंघ्रिके
त्याच्या कानात दोन सुंदर, स्वच्छ कुंडले होती. त्याच्या कमळासारख्या पायांवर सुवासिक तुळशीच्या पानांनी सुशोभित होते, आणि त्यांच्या सुगंधाने मधमाशा गुंग झाल्या होत्या.
शंखचक्रगदाशार्ङ्ग पद्माद्यैर्मूर्तिसंयुतैः । उपासितांघ्रिं श्रीमूर्तिं नारदाद्यैः सुसेवितम्
त्याच्या सोबत शंख, चक्र, गदा, धनुष्य, कमळ आणि इतर चिन्हे धारण केलेल्या रूपांनी वेढलेला तो होता. नारद आणि इतर भक्त त्याच्या पायांची भक्तीपूर्वक सेवा करत होते.
केचिद्गायंति नृत्यंति हसंति परमाद्भुतम् । प्रीणयंति महाराजं सर्वलोकैकवंदितम्
काही जण गात होते, काही नाचत होते, काही आश्चर्याने हसत होते. सर्व लोकांनी वंदन केलेल्या त्या महान राजाला ते आनंद देत होते.
हरिं वीक्ष्य मदीयोर्भस्तत्र संजग्मिवान्मुने । देवास्तत्र विधायोच्चैः पूजां धूपादिसंयताम्
मुनिवर, हरिला पाहून माझे मन तिथे आनंदित झाले. त्या वेळी देवांनी मोठ्या भक्तीने, धूप वगैरे अर्पण करून, जोरात पूजा केली.
नैवेद्यं श्रीप्रियस्यार्थे कृत्वा नीराजनं ततः । जग्मुः स्वं स्वं गृहं राजन्कृपां पश्यंत आदरात्
श्रीच्या प्रियतेसाठी त्यांनी नैवेद्य अर्पण केले आणि त्यानंतर आरती केली. मग, राजन, सर्वांनी त्याची कृपा पाहत आपल्या आपल्या घरी आदराने परतले.
महाभाग्यवशात्तेन प्राप्तं नैवेद्यसिक्थकम् । पतितं ब्रह्मदेवाद्यैर्दुर्ल्लभं सुरमानुषैः
मोठ्या भाग्याने तिथे नैवेद्याचा गोड पदार्थ मिळाला, जो ब्रह्मा आणि इतर देवांनी अर्पण केला होता, आणि जो देवांना व माणसांनाही दुर्मिळ असतो.
तद्भक्षणं च कृत्वाथो श्रीमूर्तिमवलोक्य च । चतुर्भुजत्वमाप्तं वै पृथुकेन सुशोभिना
ते गोड नैवेद्य खाल्ल्यावर आणि श्रीमूर्तीचे दर्शन घेतल्यावर, त्याला सुंदर चार हात लाभले आणि तो तेजस्वी दिसू लागला.
तदास्माभिर्गृहं प्राप्तो बालको वीक्षितो मुहुः । चतुर्भुजत्वं संप्राप्तः शंखचक्रादिधारकः
मग आम्ही घरी गेल्यावर त्या मुलाला पुन्हा पुन्हा पाहिले. त्याला चार हात मिळाले होते आणि तो शंख, चक्र वगैरे धारण करत होता.
अस्माभिः पृष्टमेतस्य किमेतज्जातमद्भुतम् । तदा प्रोवाच नः सर्वान्बालकः परमाद्भुतम्
आम्ही त्याला विचारले, हे अद्भुत कसे घडले? तेव्हा त्या मुलाने आम्हा सर्वांना अत्यंत आश्चर्यकारक उत्तर दिले.
शिखराग्रे गतः पूर्वं तत्र दृष्टः सुरेश्वरः । तत्र नैवेद्यसिक्थं तु मया प्राप्तं मनोहरम्
मी आधी डोंगराच्या शिखरावर गेलो होतो आणि तिथे देवांचा स्वामी पाहिला. तिथेच मला मनमोहक नैवेद्य मिळाले.
तस्य भक्षणमात्रेण कारणेन तु सांप्रतम् । चतुर्भुजत्वं संप्राप्तो विस्मयेन समन्वितः
ते गोड नैवेद्य खाल्ल्यामुळेच मला आता चार हात मिळाले आहेत, आणि मी स्वतःही आश्चर्यचकित झालो आहे.
तच्छ्रुत्वा तु वचस्तस्य सद्यः संप्राप्तविस्मयैः । अस्माभिरप्यसौ दृष्टो देवः परमदुर्ल्लभः
त्याचे बोलणे ऐकून आम्हीही लगेचच आश्चर्यचकित झालो. आम्हालाही तो अत्यंत दुर्मिळ देव पाहायला मिळाला.
अन्नादिकं तत्र भुक्तं सर्वस्वादसमन्वितम् । वयं चतुर्भुजा जाता देवस्य कृपया पुनः । गत्वा त्वमपि देवस्य दर्शनं कुरु सत्तम
तिथे आम्ही अन्न वगैरे पदार्थ खाल्ले, जे अत्यंत स्वादिष्ट होते. देवाच्या कृपेने आम्हाला पुन्हा चार हात मिळाले. तूही तिथे जाऊन त्या देवाचे दर्शन घे, हे श्रेष्ठा.
भुक्त्वा तत्रान्नसिक्थं तु भव विप्र चतुर्भुजः । त्वया पृष्टं यदाश्चर्यं तदुक्तं वाडवर्षभ
तिथे जाऊन ते गोड नैवेद्य खा, ब्राह्मण, आणि तूही चार हातांचा हो. तू जे अद्भुत विचारलेस, हे वाडवश्रेष्ठ, ते सर्व सांगितले आहे.
ब्राह्मण उवाच। इति श्रुत्वा तु तद्वाक्यं भिल्लानामहमद्भुतम् । अत्याश्चर्यमिदं मत्वा प्रहृष्टोऽभवमित्युत
ब्राह्मण म्हणाला: भिल्लांच्या त्या अद्भुत गोष्टी ऐकून, मला हे अत्यंत आश्चर्यकारक वाटले आणि मी आनंदित झालो.
गंगासागरसंयोगे स्नात्वा पुण्यकलेवरः । शृंगमारुरुहे तत्र मणिमाणिक्यचित्रितम्
गंगा आणि समुद्राच्या संगमावर स्नान करून, माझे शरीर पवित्र झाले. मग मी रत्नांनी आणि माणिकांनी सजवलेल्या त्या शिखरावर चढलो.
तत्रापश्यं महाराज देवं देवादिवंदितम् । नमस्कृत्वा कृतार्थोऽहं जातोन्नप्राशनेन च
तेथे, राजन, मी त्या देवाचे दर्शन घेतले, ज्याला देव आणि इतर सर्व वंदन करतात. नमस्कार करून आणि नैवेद्य खाऊन मी कृतार्थ झालो.