अद्य प्राप्तं तपःपुण्यमद्य पूर्णा मनोरथाः । यद्द्रक्ष्ये रामचंद्रस्य मुखं ब्रह्मादिदुर्ल्लभम्
आज माझ्या तपाचे पुण्य मिळाले, आज माझ्या सर्व इच्छा पूर्ण झाल्या, कारण मी रामचंद्राचे ते मुख पाहणार आहे, जे ब्रह्मादिकांनाही क्वचितच पाहायला मिळते.
तत्पादरेणुना स्वांगं पवित्रं विदधाम्यहम् । विचित्रतरवार्ताभिः पावये रसनां स्वकाम्
त्याच्या पायांतील धुळीने मी माझे शरीर पवित्र करतो; आणि त्याच्या अद्भुत कथा सांगून मी माझी जीभ शुद्ध करतो.
इत्यादि रामचरणस्मरणप्रबुद्ध- प्रेमव्रजप्रसृतगद्गदवागुदश्रुः । श्रीरामचंद्र रघुपुंगवधर्ममूर्ते भक्तानुकंपकसमुद्धर संसृतेर्माम्
अशा प्रकारे, रामाच्या पायांचे स्मरण करून जागृत झालेल्या प्रेमाने, गदगदलेल्या वाणीने आणि डोळ्यांतून अश्रू वाहत, त्याने प्रार्थना केली — हे श्रीरामचंद्र, रघुकुळातील श्रेष्ठ, धर्माचे मूर्तिमंत रूप, भक्तांवर कृपा करणारा, मला या संसारसागरातून तार.
जल्पन्नश्रुकलापूर्णो मुनीनां पुरतस्तदा । नाज्ञासीत्तत्र पारक्यं निजं ध्यानेन संस्थितः
असे बोलताना, डोळ्यांतून अश्रू वाहत, त्या मुनींना समोर ठेवून, तो स्वतःच्या ध्यानात मग्न झाला आणि बाहेरचे काहीच त्याला जाणवले नाही.
शत्रुघ्नस्तं मुनिं प्राह स्वामिन्नो मखसत्तमः । क्रियतां भवता पादरजसा सुपवित्रितः
शत्रुघ्नाने त्या ऋषींना म्हणाले, "स्वामी, यज्ञात श्रेष्ठ असलेल्या आपणच हा विधी आपल्या पायांच्या धुळीने पवित्र करून करा."
महद्भाग्यं रघुपतेर्यद्युष्मन्मानसांतरे । तिष्ठत्यसौ महाबाहुः सर्वलोकसुपूजितः
रघुपतींचे हे मोठे भाग्य जर आपल्या मनात वास करत असेल, तर सर्व लोकांनी पूजलेला तो महाबाहू इथेच राहतो."
इत्युक्तः सपरीवारः सर्वाग्निपरिसंवृतः । जगाम च्यवनस्तत्र प्रमोदह्रदसंप्लुतः
असं शत्रुघ्नाने सांगितल्यावर, आपल्या कुटुंबासह आणि सर्व अग्नींच्या वेढ्यात च्यवन तिथे आनंदाच्या सागरात बुडून गेला.
हनूमांस्तं पदायांतं रामभक्तमवेक्ष्य ह । शत्रुघ्नं निजगादासौ वचो विनयसंयुतः
रामभक्त त्या ऋषींना पायी येताना पाहून हनुमान विनयाने भरलेले शब्द शत्रुघ्नाला म्हणाले.
स्वामिन्कथयसि त्वं चेन्महापुरुषसुंदरम् । रामभक्तं मुनिवरं नयामि स्वपुरीमहम्
स्वामी, जर आपण या रामभक्त, श्रेष्ठ ऋषीच्या महानतेचे वर्णन केले, तर मी त्यांना माझ्या स्वतःच्या नगरीत घेऊन जाईन.
इति श्रुत्वा महद्वाक्यं कपिवीरस्य शत्रुहा । आदिदेश हनूमंतं गच्छ प्रापयतं मुनिम्
कपिवीराच्या या मोठ्या वचनं ऐकून शत्रुघ्नाने हनुमानाला आज्ञा दिली, "जा, त्या ऋषींना इथे आण."
हनूमांस्तं मुनिं स्वीये पृष्ठ आरोप्य वेगवान् । सकुटुंबं निनायाशु वायुः ख इव सर्वगः
हनुमानाने वेगाने त्या ऋषींना आपल्या पाठीवर बसवले आणि त्यांच्या कुटुंबासह वाऱ्यासारखा आकाशातून लवकरच घेऊन गेला.
आगतं तं मुनिं दृष्ट्वा रामो मतिमतां वरः । अर्घ्यपाद्यादिकं चक्रे प्रीतः प्रणयविह्वलः
तो ऋषी आल्यावर, बुद्धिमानांमध्ये श्रेष्ठ रामाने आनंदाने, प्रेमाने ओतप्रोत होऊन, पायधुणी वगैरे स्वागत विधी केले.
धन्योऽस्मि मुनिवर्यस्य दर्शनेन तवाधुना । पवित्रितो मखो मह्यं सर्वसंभारसंभृतः
माझ्या समोर आपली भेट झाली म्हणून मी धन्य झालो, हे श्रेष्ठ ऋषी; माझा यज्ञ सर्व सामुग्रीने युक्त होऊन पवित्र झाला आहे.
इति वाक्यं समाकर्ण्य च्यवनो मुनिसत्तमः । उवाच प्रेमनिर्भिन्न पुलकांगोऽतिनिर्वृतः
हे शब्द ऐकून, प्रेमाने अंग रोमांचित झालेला आणि अत्यंत आनंदित झालेला श्रेष्ठ ऋषी च्यवन म्हणाले.
स्वामिन्ब्रह्मण्यदेवस्य तव वाडवपूजनम् । युक्तमेव महाराज धर्ममार्गं प्ररक्षितुः
स्वामी, धर्माच्या मार्गाचे रक्षण करणाऱ्या राजासाठी अग्निपूजा करणे हे ब्रह्मनिष्ठ देवतेसाठी अगदी योग्य आहे.
शेष उवाच। शत्रुघ्नश्च्यवनस्याथ दृष्ट्वाऽचिंत्यं तपोबलम् । प्रशशंस तपो ब्राह्मं सर्वलोकैकवंदितम्
शेष म्हणाले: शत्रुघ्नाने च्यवन ऋषींच्या अद्भुत तपशक्तीचे दर्शन घेतले आणि सर्व लोकांनी वंदन केलेल्या त्या ब्राह्मणाच्या तपाचे कौतुक केले.
अहो पश्यत योगस्य सिद्धिं ब्राह्मणसत्तमे । यः क्षणादेव दुष्प्रापं तद्विमानमचीकरत्
अहो, ब्राह्मणांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या, या योगाची सिद्धी पाहा! क्षणातच त्यांनी मिळवायला कठीण असलेले ते विमान निर्माण केले.
क्व भोगसिद्धिर्महती मुनीनाममलात्मनाम् । क्व तपोबलहीनानां भोगेच्छा मनुजात्मनाम्
शुद्ध अंतःकरण असलेल्या ऋषींच्या मोठ्या सुखसंपत्तीला आणि तपशक्ती नसलेल्या माणसांच्या भोगेच्छेला काहीच ताळमेळ नाही.
इति स्वगतमाशंसञ्छत्रुघ्नश्च्यवनाश्रमे । क्षणं स्थित्वा जलं पीत्वा सुखसंभोगमाप्तवान्
अशा प्रकारे शत्रुघ्नाने च्यवनाच्या आश्रमात मनाशी विचार केला; थोडा वेळ थांबून, पाणी पिऊन, त्याने सुखाचा अनुभव घेतला.
हयस्तस्याः पयोष्ण्याख्या नद्याः पुण्यजलात्मनः । पयः पीत्वा ययौ मार्गे वायुवेगगतिर्महान्
त्या पवित्र जल असलेल्या पयोष्णी नावाच्या नदीचे पाणी घोड्याने प्यायले आणि मग तो मोठ्या वेगाने, वाऱ्यासारखा मार्गाने पुढे गेला.
योधास्तन्निर्गमं दृष्ट्वा पृष्ठतोऽनुययुस्तदा । हस्तिभिः पत्तिभिः केचिद्रथैः केचन वाजिभिः
तो घोडा निघताना पाहून, काही सैनिक हत्तीवर, काही पायदळाने, काही रथावर आणि काही घोड्यावर मागून गेले.
शत्रुघ्नोऽमात्यवर्येण सुमत्याख्येन संयुतः । पृष्ठतोऽनुजगामाशु रथेन हयशोभिना
शत्रुघ्न आपल्या श्रेष्ठ मंत्री सुमतीसोबत, घोड्यांनी सजवलेल्या रथावर बसून, मागून लवकरच निघाला.
गच्छन्वाजीपुरं प्राप्तो विमलाख्यस्य भूपतेः । रत्नातटाख्यं च जनैर्हृष्टपुष्टैः समाकुलम्
घोड्यांच्या नगरीत पोहोचून तो विमलाख्य नावाच्या राजाच्या राज्यात गेला. रत्नाटट नावाच्या ठिकाणी, आनंदी आणि समृद्ध लोकांनी भरलेल्या त्या नगरीत तो पोहोचला.
स सेवकादुपश्रुत्य रघुनाथ हयोत्तमम् । पुरोंतिके हि संप्राप्तं सर्वयोधसमन्वितम्
तेव्हा सेवकांकडून रघुनाथ आणि उत्तम घोडा आले आहेत, आणि सर्व योद्ध्यांसह ते प्रवेशद्वाराजवळ पोहोचले आहेत, हे त्याला समजले.
तदा गजानां सप्तत्या चंद्रवर्णसमानया । अश्वानामयुतैः सार्धं रथानां कांचनत्विषाम्
मग चंद्रासारख्या शुभ्र रंगाच्या सत्तर हत्ती, दहा हजार घोडे आणि सोन्याने झळाळणाऱ्या रथांसह तो निघाला.
सहस्रेण च संयुक्तः शत्रुघ्नं प्रति जग्मिवान् । शत्रुघ्नं स नमस्कृत्य सर्वान्प्राप्तान्महारथान्
हजार लोकांसह तो शत्रुघ्नकडे गेला. शत्रुघ्नाला वंदन करून, आलेल्या सर्व महान रथी योद्ध्यांचे त्याने स्वागत केले.
वसुकोशं धनं सर्वं राज्यं तस्मै निवेद्य च । किं करोमीति राजा तं जगाद पुरतः स्थितः
राज्याचा सर्व खजिना, धन आणि राज्य त्याच्यासमोर सादर करून, राजा समोर उभा राहून म्हणाला, 'मी काय करू?'
राजापि तं स्वीयपदे प्रणम्रं । दोर्भ्यां दृढं संपरिषस्वजे महान् । जगाम साकं तनये स्वराज्यं । निक्षिप्य सर्वं बहुधन्विभिर्वृतः
राजाने आपल्या जागी वाकून त्याला दोन्ही हातांनी घट्ट मिठी मारली. आपल्या मुलासह, अनेक धनुर्धारींनी वेढलेला, त्याने सर्व काही सोपवून आपल्याच राज्यात गेला.
रामचंद्राभिधां श्रुत्वा सर्वश्रुतिमनोहराम् । सर्वे प्रणम्य तं वाहं ददुर्वसुमहाधनम्
रामचंद्र हे सर्वांच्या मनाला आनंद देणारे नाव ऐकून, सर्वांनी वाकून त्याला मोठे धन व खजिना दिला.
राजानं पूजयित्वा तु शत्रुघ्नः परया मुदा । सेनया सहितोऽगच्छद्वाजिनः पृष्ठतस्तदा
राजाचा सन्मान करून, शत्रुघ्न अत्यंत आनंदाने आपल्या सैन्यासह निघाला, आणि घोडे मागून चालले.