लंकायां च प्रतिष्ठाप्य धर्मयुक्तं बिभीषणम् । सीतयासहितो रामः पुष्पकं समुपाश्रितः
लंकेत धर्मशील विभीषणाला राज्यावर बसवून, राम सीतेसह पुष्पक विमानात बसला.
सुग्रीवहनुमत्सीतालक्ष्मणैः संयुतस्तदा । बिभीषणोऽपि सचिवैरन्वगाद्विरहोत्सुकः
तेव्हा सुग्रीव, हनुमान, सीता आणि लक्ष्मण यांच्या संगतीने, विभीषणही आपल्या मंत्र्यांसह, विरहाने व्याकुळ होऊन मागे गेला.
लंकां स पश्यन्बहुधा भग्नप्राकारतोरणाम् । दृष्ट्वाऽशोकवनं तत्र सीतास्थानं मुमूर्च्छ ह
त्याने लंकेकडे पाहिलं, जिथे अनेक ठिकाणी तटबंदी आणि दरवाजे मोडलेले होते; तिथेच अशोकवनात, जिथे सीता होती, ते पाहून तो बेशुद्ध पडला.
शिंशपांस्तत्र वृक्षांश्च पुष्पितान्कोरकैर्युतान् । राक्षसीभिः समाकीर्णान्मृताभिर्हनुमद्भयात्
तिथे त्याने फुलांनी आणि कळ्यांनी बहरलेली शिंशपा आणि इतर झाडं पाहिली, जिथे हनुमानाच्या भीतीने मृत झालेल्या राक्षसींनी त्या जागेला वेढलं होतं.
इत्थं सर्वं विलोक्याशु रामः प्रायात्पुरीं प्रति । ब्रह्मादिदेवैः सहितः स्वीयस्वीयविमानकैः
असं सर्व काही पटकन पाहून, राम ब्रह्मा आणि इतर देवांसह त्यांच्या त्यांच्या विमानात बसून पुरीकडे निघाला.
देवदुंदुभिनिर्घोषाञ्छृण्वञ्छ्रोत्रसुखावहान् । तथैवाप्सरसां नृत्यैः पूज्यमानो रघूत्तमः
दैवी दुंदुभीचे गोड आवाज कानावर येत होते, अप्सरांच्या नृत्याने रघुकुळातील श्रेष्ठ रामाचा सत्कार होत होता.
सीतायै दर्शयन्मार्गे तीर्थान्याश्रमवंति च । मुनींश्च मुनिपुत्रांश्च मुनिपत्नीः पतिव्रताः
रामाने मार्गावर सीतेला विविध तीर्थक्षेत्रं, आश्रम, ऋषी, त्यांची मुलं आणि पतिव्रता ऋषिपत्न्या दाखवल्या.
यत्रयत्र कृतावासाः पूर्वं रामेण धीमता । तान्सर्वान्दर्शयामास लक्ष्मणेन समन्वितः
जिथे जिथे पूर्वी बुद्धिमान रामाने वास्तव्य केलं होतं, तिथे तिथे त्याने लक्ष्मणासह सर्व ठिकाणं सीतेला दाखवली.
इत्येवं दर्शयंस्तस्यै रामोऽद्राक्षीत्स्वकां पुरीम् । तस्याः पुनः समीपे तु नंदिग्रामं ददर्श ह
रामाने तिला असे दाखवले आणि मग त्याने आपले नगर पाहिले; त्या जवळच त्याला नंदिग्राम हे गाव दिसले.
यत्र वै भरतो राजा पालयन्धर्ममास्थितः । भ्रातुर्वियोगजनितं दुःखचिह्नं वहन्बहु
तेथे भरत राजा धर्मावर उभा राहून राज्य करत होता, आणि भावाच्या विरहामुळे झालेल्या दुःखाची अनेक चिन्हे त्याच्यावर होती.
गर्तशायी ब्रह्मचारी जटावल्कलसंयुतः । कृशांगयष्टिर्दुःखार्तः कुर्वन्रामकथां मुहुः
तो जमिनीवर झोपायचा, ब्रह्मचर्य पाळायचा, जटा आणि वल्कल परिधान करायचा; त्याचे अंग कृश झाले होते, दुःखाने व्याकुळ होता, आणि तो वारंवार रामकथा सांगायचा.
यवान्नमपि नो भुंक्ते जलं पिबति नो मुहुः । उद्यंतं सवितारं यो नमस्कृत्य ब्रवीति च
तो ज्वारीचे अन्नही खात नसे, वारंवार पाणीही प्यायचा नाही; सूर्य उगवताना तो वाकून नमस्कार करायचा आणि म्हणायचा—
जगन्नेत्रसुरस्वामिन्हर मे दुष्कृतं महत् । मदर्थे रामचंद्रोऽपि जगत्पूज्यो वनं ययौ
हे जगाचे नेत्र, देवांचा स्वामी, माझे मोठे पाप दूर कर; माझ्यामुळेच जगात पूज्य असलेला रामचंद्र सुद्धा वनात गेला.
सीतया सुकुमारांग्या सेव्यमानोऽटवीं गतः । या सीता पुष्पपर्यंके वृंतमासाद्य दुःखिता
नाजूक अंगाची सीता त्याची सेवा करत असताना तो वनात गेला; तीच सीता, जी फुलांच्या शय्येवर पोहोचूनही दुःखी झाली.
या सीता रविसंतापं कदापि प्राप नो सती । मदर्थे जानकी सा च प्रत्यरण्यं भ्रमत्यहो
ती सीता, जिला कधीच सूर्याचा ताप जाणवला नव्हता, तीच जानकी आता माझ्यासाठी वनात भटकते—अरेरे!
या सीता राजवृंदैश्च न दृष्टा नयनैः कदा । सा सीता दृश्यते नूनं किरातैः कालरूपिभिः
ती सीता, जिला राजसभेतील कुणाच्याही डोळ्यांनी कधी पाहिले नव्हते, तीच सीता आता नक्कीच शिकाऱ्यांसारख्या काळासमान लोकांना दिसते.
या सीता मधुरं त्वन्नं भोजिता न बुभुक्षति । सा सीताद्य वनस्थानि फलानि प्रार्थयत्यहो
ती सीता, जी गोड अन्न खाऊन कधीच भुकेली नव्हती, तीच सीता आता, अरेरे, वनातील फळांची इच्छा करत आहे.
इत्येवमन्वहं सूर्यमुपस्थाय वदत्यदः । प्रातःप्रातर्महाराजो भरतो रामवल्लभः
अशा प्रकारे रोज सकाळी सूर्याला वंदन करून, रामाचा प्रिय राजा भरत हीच वचने पुन्हा पुन्हा बोलतो.
यश्चोच्यमानः सचिवैः समदुःखसुखैर्बुधैः । नीतिज्ञैः शास्त्रनिपुणैरिति प्रोवाच तान्नृपः
आणि जेव्हा सुखदुःखात समसमान असणारे, नीती जाणणारे, शास्त्रात निपुण मंत्री त्याच्याशी बोलतात, तेव्हा राजा त्यांना असे उत्तर देतो—
अमात्या दुर्भगं मां किं प्रब्रूत पुरुषाधमम् । मदर्थे मेऽग्रजो रामो वनं प्राप्यावसीदति
मंत्र्यांनो, तुम्ही या दुर्दैवी, सगळ्यात नीच माणसाशी का बोलता? माझ्यामुळे माझा मोठा भाऊ राम वनात जाऊन दुःख भोगतो.
दुर्भगस्य मम प्रस्वाः पापमार्जनमादरात् । करोमि रामचंद्रांघ्रिं स्मारं स्मारं सुमंत्रिणः
अशा दुर्दैवी माणसाची झोप म्हणजे पाप धुण्याचा एक प्रयत्नच आहे; रामचंद्राच्या पायांची पुन्हा पुन्हा आठवण काढत मी ते करतो, सुमंत्रा.
धन्या सुमित्रा सुतरां वीरसूः स्वपतिप्रिया । यस्यास्तनूजो रामस्य चरणौ सेवतेऽन्वहम्
खरंच, सुमित्रा फार भाग्यवान आहे—वीराला जन्म देणारी, पतीला प्रिय असणारी—जिचा मुलगा रोज रामाच्या पायांची सेवा करतो.
यत्र ग्रामे स्थितो नूनं भरतो भ्रातृवत्सलः । विलापं प्रकरोत्युच्चैस्तं ग्रामं स ददर्श ह
त्या गावात नक्कीच भरत, भावावर प्रेम करणारा, मोठ्याने विलाप करत राहतो; ते गाव त्याने पाहिले.
शेष उवाच। अथ तद्दर्शनोत्कण्ठा विह्वलीकृतचेतसा । पुनः पुनः स्मृतो भ्राता भरतो धार्मिकाग्रणीः
शेष म्हणाला: त्या भेटीच्या ओढीने मन व्याकुळ झालेला भरत, जो धर्मात पुढारलेला आहे, तो पुन्हा पुन्हा भावाची आठवण काढत होता.
उवाच च हनूमंतं बलवंतं समीरजम् । प्रस्फुरद्दशनव्याज चन्द्रकांतिहतांधकः
आणि त्याने बलवान, वाऱ्याचा पुत्र हनुमान याला, ज्याचे दात चमकत होते आणि चंद्रकांतासारखे अंधार दूर करत होते, असे सांगितले—
शृणु वीर हनूमंस्त्वं मद्गिरं भ्रातृनोदिताम् । चिरंतनवियोगेन गद्गदीकृतविह्वलाम्
हे वीर हनुमान, माझ्या भावाच्या तोंडून आलेली, दीर्घकाळच्या विरहाने गहिवरलेली आणि थरथरत्या स्वरातली माझी वाणी ऐक.
गच्छ तं भ्रातरं वीर समीरणतनूद्भव । मद्वियोगकृशां यष्टिं वपुषो बिभ्रतं हठात्
वीर वायूपुत्रा, तू माझ्या भावाकडे जा, जो माझ्यापासून दूर राहून खूपच कृश झाला आहे, जणू एखादी नाजूक काठीच.
यो वल्कलं परीधत्ते जटां धत्ते शिरोरुहे । फलानां भक्षणमपि न कुर्याद्विरहातुरः
तो झाडाच्या सालीचे वस्त्र घालतो, डोक्यावर जटा ठेवतो, आणि विरहाने व्याकुळ होऊन फळेसुद्धा खात नाही.
परस्त्री यस्य मातेव लोष्टवत्कांचनं पुनः । प्रजाः पुत्रानिवोद्रक्षेद्बांधवो मम धर्मवित्
ज्याच्यासाठी दुसऱ्याची पत्नी आईसारखी आहे, आणि सोनं मातीसारखं; जो प्रजेला स्वतःच्या मुलांसारखं जपतो — तो माझा धर्मज्ञ बंधू आहे.
मद्वियोगजदुःखाग्निज्वालादग्धकलेवरम् । मदागमनसंदेश पयोवृष्ट्याशु सिंचतम्
माझ्या वियोगाच्या दुःखाने जळालेलं त्याचं शरीर, माझ्या आगमनाच्या आनंदवार्तेच्या पावसाने लवकरच शमवावं.